Wednesday, December 24, 2008

Monday, December 22, 2008

Κινηματογραφικές Προτάσεις

Αν βαρεθήκατε να τρέχετε σε επεισόδια ή να τρομοκρατήστε από τις ειδήσεις, να μια ωραία κλασική ταινία που βρήκα στην βιντεοθήκη μου και την προτείνω ανεπιφύλαχτα.

Τώρα, ο λόγος που αυτή η ταινία βρίσκεται στην βιντεοθήκη μου είναι επειδή παίζει ο Bruce Campbell.

Friday, December 19, 2008

Round Two

Οι πολεμικοί μου ανταποκριτές με ενημέρωσαν οτι τα καινούργια δακρυγόνα από το Ισραήλ είναι τόσο αποτελεσματικά που σχεδόν έδωσαν συγχαρητήρια στην ελληνική αστυνομία για την πετυχημένη αγορά. Ανώνυμοι πάνκιδες παθόντες δήλωσαν μετά την ρίψη ενός: "Πωπωω, πως απλώνεται έτσι ρε μαλάκα. Σα μουνί" (ρεπορταζ από την ποδηλάτρια φίλη και συνπαθούσα)

Η εν λόγω αγορά ήταν μέρος της κυβερνητικής προτοβουλίας "Σύγχρονος Μπάτσος" με σκοπό την αναβάθμιση της αστυνομίας και προήλθε μετά απο ακύρωση του προηγούμενου σχεδίου να εξοπλίσουν τις ειδικές δυνάμεις καταστολής με segways όπως βλέπετε και στην φωτογραφία πιο κάτω.


Αν και στην Κίνα φαίνεται να είχε επιτυχία, οι υπέυθυνοι του σχεδίου αποφάσισαν να μην προχωρίσουν σε αυτή την αγορά μετά από αντίρρηση του ύπευθυνου δημόσιας εικόνας, του προγράμματος, ο οποίος δήλωσε "Θα μας πάρουν με τις πέτρες ακόμα και χωρίς επεισόδια". (φωτογραφία από το Big Picture)

Στο μεταξύ, η επιστημονική κοινότητα του πλανήτη έχει συγκλονιστεί μετά από την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία του Periodic Table of Awesoments από το Dapperstache.


Ειδικοί προειδοποιούν για τον ενδεχόμενο κίνδυνο οτι ο πίνακας ειναι τόσο Awesome που θα έπρεπε να υπάρχει στον πίνακα, κάτι που θα οδηγούσε σε παράδοξο και πιθανότητα δημιουργίας μαύρης τρύπας (Bh).

Μιλώντας για awesome πράγματα, έπεσα χθές επάνω στο site της U.S. Air Force. Κάντε κλίκ στο λίνκ και αφού φορτώσουν τα τρία λίνκς (Air, space, cyberspace) πατήστε τα για να δείτε όλα τα διαφορετικά animations που έχουν κάνει στην Γή. (αν και, μόνο το rendering των ωκεανών θα ήταν αρκετό να σας πετάξει τις κάλτσες.)

Καταπληκτική δουλειά, το internet του μέλλοντος και τα λοιπά, και μιλάμε μόνο για την εισαγωγική σελίδα. Πιο μέσα έχει δεκάδες high quality flash games, cutting edge web technologies και πολυ προπαγανδα. Χαλάλι τους λέω εγώ. Best of web.

Και για σύγκριση, δείτε και το αντίστοιχο ελληνικό. Αυτό το παπάρι.

Wednesday, December 17, 2008

Nova. Πετυχημένη διαφημιστική καμπάνια ή διαστημόπλοιο?

Κάθομαι εδώ και μια βδομάδα και λέω σε όλο τον κόσμο πόσο καταπληκτική είναι η καινούργια διαφημιστική καμπάνια της Nova, έχοντας δει μόνο δυο από τα έξι TV spots.

Και μετά από ένα βράδυ που διηγόμασταν ο ένας στον άλλον αυτές που είχε δεί ο καθένας και κοντέψαμε να πάθουμε κακό απο τα γέλια, έφαγα όλο το internet να τις βρω αλλα μάταια.

Έφτασα λοιπόν στο σημείο προχθές να στείλω e-mail στο nova λεγοντας τους να τις βάλουν κάπου οnline να τις βλέπει ο κόσμος και σήμερα, συμπτωματικά ή μη, βρίσκονται στην κεντρική σελίδα του καναλιού, κάτω κάτω.

Best campain ever, λέμε.

Απ' τα αλώνια στα σαλόνια


Και από το "μυστικό" πάρτυ στη μέση του πολέμου του Σαβάτου, στο γιαλατζί Upper East Side του Manhattan, όπου δεκάδες Σερίνες και Τζένες διασκέδασαν με τα λεφτά του περιοδικού Free και των χορηγών του.

Στην είσοδο είπαμε τα ονοματα μας στην κοπέλα για να κοιτάξει την guest list της αλλά ο πορτιέρης την σταμάτησε λέγοντας της "Δεν χρειάζεται, τα παιδια ειναι ΟΚ, μπαίνουν". Καλά, όλοι μπαίνουν ψηλέ αλλά thanks για το boost.

Και μέσα, η τεμπελιά μας να πιάσουμε τραπέζι και καναπέ μας έβγαλε κερδισμένους αφού ερχόταν αγκαζέ με ένα μπουκάλι τεκίλα το οποίο ήπιαμε όλο για να μην στεναχωρήσουμε τους οικοδεσπότες μας, χαζεύοντας τις χορευτριες με τα δερμάτινα εσώρουχα.


Σε ευχαριστούμε, Free για την ψευδαίσθηση οτι έχουμε λεφτά και για το hangover που είχα όλη μέρα σήμερα στην δουλειά.

You know you love me, Xoxo, Than van Der Blu

Monday, December 15, 2008

The Big Picture

Το Big Picture είναι ένα blog με καταπληκτικές φωτογραφίες απ' όλο τον κόσμο, το οποίο παρακολουθώ και το σημερινό του post έχει ως θέμα τις εδώ εξεγέρσεις, προσφέροντας μερικές απίθανες φωτος. Ποστάρω εδώ τις αγαπημένες μου και πηγαίνετε εκεί για τις υπόλοιπες.

Μπάτσοι φλαμπέ. Και αναρωτιόμουν πως και δεν αρπάζουν ανάμεσα σε τόσες φωτιές.

Κούκλες βιτρίνας που καίγονται. Τρείς πίπες στον φωτογράφο για την πιο horror pic των ημερών.


Motherfucking LASERS and shit! Το RPG του δρόμου δεν έμεινε στα σπαθιά και τις βαλίστρες. Και η καλύτερη προσωπικά....


Καλά. Η φωτογραφία είναι απλά από άλλη εποχή! Το χρώμα, η χειρονομία, το κοριτσάκι. Άλλη εποχή λεμε! Τρελά συγχαρητήρια στην φωτογράφο και στα παιδιά που μας αποδεικνέιουν οτι οι hippies δεν έχουν πεθάνει.

City of A Chronicles: City of Shadows


Act I: Unfamiliar streets

Δώσαμε ραντεβού με τους ξενιτεμένους φίλους μου, που έλειπαν σε όλη την Ευρώπη αυτή τη περίεργη βδομάδα, στο σημείο που πάντα δίνουμε ραντεβού. Μόνο που η Μεσολογγίου, οπως σωστά είχε δηλώσει ο Χάρης στην άρχη των επεισοδίων, δεν ήταν πια ο ίδιος δρόμος. Η γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλα είχε ανεπίσημα μετονομαστεί σε γωνία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου 15 ετών και αντί για αμέριμνες παρέες υπήρχε ενα σκυφτό ευλαβικό πλήθος. Αντί για μηνύματα με σπρέυ μια ταπετσαρία γραμμάτων κάλυπτε τους τοίχους και η ευχάριστη οχλαγωγία είχε δώσει τη θέση της σε μια βαριά σιωπή που έσπαγε που και που το περαστικό μηχανάκι ή το χαρούμενο ringtone του κινητου του Χάρη.

Αφού μαζευτήκαμε και αγκαλιαστήκαμε κινήσαμε προς τον προορισμο μας, περνώντας από την Στουρνάρη, αφήνοντας την προσωπική μας πολεμική ρεπόρτερ να μας ξεναγήσει και να μας διηγηθεί το δικό της χρονικό των ημερών που έζησε πρώτη γραμμή. Η Στουρνάρη, χωρίς παρκαρισμένα αμάξια έμοιαζε ξένη, δείχνοντας το πραγματικό της μέγεθός και το πιο εικονικό μαγαζί της silicon valley της Αθήνας είχε γίνει απο συμβολο τεχνολογίας σε σύμβολο αγώνα. Η γωνία του Παπασωτηρίου είναι ακόμα κλειστή με δύο καμμένα αμάξια και κάδους. Τα φανάρια είναι όλα σβηστά. Εικόνες απο το πρόσφατα παιγμένο Fallout 3 ζωντανεύουν μπροστά μου. Το tour συνεχίζεται και έξω απο τα εξάρχεια. Πατησίων, Ομόνοια, Πειραιώς.


Act II: Μεταξουργείο.

- Ωραία περιοχή το Μεταξουργείο.
- ...Οχι, δεν είναι.
- Ναι, όχι δεν είναι αλλά ξέρεις τι εννοώ. Είναι... ενδιαφέρουσα.


Το Αστάρι δεν είναι αυτό που βάζουν στους τοίχους για να πιάσει απο πάνω η μπογιά? Σίγουρα είναι κάτι που δεν τρώγεται. Κάτσαμε, φάγαμε και είπαμε πως περάσαμε και τι μάθαμε τη βδομάδα που είμασταν χωριστά, έχοντας μερικά απο τα παραδοσιακά προϊόντα της Ολλανδίας (τσόκαρα, τουλίπες) να συνοδεύουν την βραδιά μας. Επίσης, μου εξήγησαν επιτέλους τι είναι ένας κρατιστής και τους λόγους για τους οποίους δεν είμαι. Φίλε P5ycho, καλύτερα να είχες πάρει αυτό πίσω και να είχες επιμείνει στο "τελειωμένος πανηλίθιος".

Act III: Hidden places and long dead emperors

Παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής μέσα από τα στενά του Μεταξουργείου βρεθήκαμε σε έναν ακόμη φανταστικό κόσμο. Ένα μεγάλο τείχος με υπερβολική περίφραξη φύλασε μια εντελώς άδεια αλάνα. Φαινομενικά άδεια, αλλά τόσο μεγάλη που θα μπορούσε να χωρέσει ένα ολόκληρο κτίριο. Ένα κτίριο αόρατο στην αντιληψη μας, οπού όλοι μας έχουμε υπνωτιστεί για να μην βλέπουμε. Όπως το lair του Shiwan Khan στο The Shadow.


Και, σαν οι δρόμοι να ήθελαν να ενισχύσουν αυτή τη φαντασίωση, μας οδήγησαν στα πραγματικά Headquarters της περιοχής.


Το μεγάλο κτίριο με τα τεράστια χρυσά γράμματα είναι, όπως μας πληροφορεί η ταμπέλα από κάτω, κινέζικο εμπορικό κέντρο. Το Attica της China Town. Αλλά μην γελιέστε από την βιτρίνα. Μέσα, νεκροί παντοδύναμοι αυτοκράτορες συνομωτούν για την κυριαρχία του κόσμου και αρχαία μυστικά μαγείας και δύναμης ανταλλάσουν χέρια. Ο κινδυνος είναι μεγάλος, μα μη φοβάστε. Το φεγγάρι από πάνω υπόσχεται ήρωες.

Sunday, December 14, 2008

Swing kids

Εν μέσω ενός πολέμου, περπατάμε σκυφτοί. Το Σύνταγμα ειρηνικά κλειστό. Γυρω μας τα νεα και οι φήμες διαδίδονται απο στόμα σε στόμα. "Καιγονται πάλι τα εξάρχεια".

Μια πορεία κόβει την Πειραιώς στα δυο. Κάποιος σπάει το φανάρι. Η τεχνόπολις σκοτεινή, άδεια, με τις πόρτες κλειστές. "There's nothing to see here, kids. Move along".

Πλησιάζουμε την πόρτα. Ξέρουμε οτι κάτι υπάρχει. "Ηρθαμε για το πάρτυ" Προχωράμε στο σύνθημα ψιθυριστά. "Τα ραπανάκια δεν ανθίζουν τον χειμώνα". Η πόρτα ανοίγει για εμάς. "Πίσω αριστερά, παιδιά"

Τα βαριά παλτά της επανάστασης βγαίνουν. Μέσα κόκκινα χαλιά, ψεύτικοι πολυέλαιοι, Nu rave και free drinks. We mingle.

Βγαίνουμε έξω για ένα τσιγάρο. Ο αέρας φέρνει απο μακριά ήχους σειρήνων και κρότων. Κάτι γίνεται πάλι. Κανείς δεν ξέρει τι αλλά όλοι άκουσαν από κάτι. Οι φήμες συνεχίζονται. Καποιοι πηγαίνουν να δούν.

"'Ακουσα σειρήνες", "Έριξαν δακρυγόνα", "Τελείωσαν τα ποτά", "Εσπασαν το Mamacas", "Καλά του έκαναν", "Το παρτυ θα κλέισει σε μια ώρα. Θέμα ασφάλειας.", "Το μπαρ ανεφοδιάστηκε"

Μπαινουμε πάλι μέσα.

Η καρδιά μας είναι βαριά καθώς συνειδητοποιούμε την αλήθεια: Τα μπαλόνια είναι το σύμβολο της χαράς και της ευτυχίας. Και σκάνε.

Χορεύουμε μέχρι το τέλος και μετά βρώμικο σε μια άδεια πλατεία Κεραμεικού και υποκατάστατο του πάρτυ στο K44 οπου ένα ζευγάρι κυριαρχούσε στην πίστα. Ένα ζευγάρι που την άλλη μέρα θα μπορεί να πεί "Πω, πω, χορέψαμε χθές" και να το εννοεί.

Η νύχτα τελειώνει με το δικό μας σύνθημα. "Το Ugly Betty γαμάει το Gossip Girl" (c) Κατερίνα.

Thursday, December 11, 2008

A rather huge post about facts.

Μέσα σε μια βδομάδα έχω περάσει από όλα τα πολιτικά, ψυχολογικά και ανθρώπινα στάδια και έχω μπει αυθαίρετα σε διάφορες κοινωνικές κατηγορίες. Από φλώρος του καναπέ και παραμυθιασμένος των media, μέχρι το, καινούργιο για μένα "κρατιστής", το οποίο ακούγεται σαν πολυ κακή λέξη έτσι όπως ειπώθηκε. Απ' την αλλη, το ίδιο ακουγόταν και το κουμουνιστής 50 χρόνια πριν στην Αμερική.

Είναι το τίμημα του να προσπαθείς να είσαι ανοιχτός και να κατανοείς τα πράγματα από όλες τις μεριές, οχι για να δικαιολογίσεις η να ταχτείς με μια από αυτές αλλά για να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το τι γίνεται και για το πως λειτουργούν τα πράγματα. Για να "get a fucking perspective" οπως είπα και στο προηγούμενο post μου. Και, έτσι οπως έχω μάθει εγώ τουλάχιστον, το να καταλάβεις τον μηχανισμό είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον αλλάξεις. Μας το λέει και ο Sylar στο Heroes. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνεις detached και emotionless παρατηρώντας τα πάντα κοινωνιολογικά και, φυσικά ο κίνδυνος να γίνεις εχθρός όλων. Επειδή "αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι με τους άλλους".

Τα facts δεν δικαιολογούν, εξηγούν. Όταν σε χτυπήσει κεραυνός, το να έρθει κάποιος να σου πεί "ξέρεις, αυτό συνέβει λόγο της αποφόρτισης ήλεκτρικού φορτίου στην ατμόσφαιρα" είναι ίσως το πιο pointless πράγμα που μπορεί να σου πεί. Από την άλλη, το να κατηγορίσεις την φύση και να αρχίσεις να καίς δάση είναι ηλίθιο. Κανείς φυσικά δεν το κάνει γιατι λιγο πολύ όλοι ξέρουμε τα facts πίσω από αυτό και γι' αυτό δεν κρατάμε ενα μεγάλο μεταλικό κοντάρι στην εξοχή οταν έχει thunderstorms. DUH!
Τα facts και οι μηχανισμοι μας βοηθούν να προσαρμοστούμε και να προσαρμόσουμε. Μας βοηθούν να δούμε μια κατάσταση από πιό ψηλά και όχι απο το επίπεδο του δρόμου μας. Δεν παίρνουν πλευρές, δεν είναι άδικα ή δίκαια.
And the facts are these:

Ο θεσμός του κράτους είναι αναγκαίος.
Επίσης, η εναλλαγή μέρας/νύχτας είναι αναγκαία και οι αιτήσεις σας για την Μύχτα, δεν θα γίνουν δεκτές.

Ο ανθρωπος δημιουργεί ομάδες. Ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο φυσικός τρόπος διαβίωσης, επιβίωσης, εξέλιξης και προόδου του είδους. Και όσο προχωρούμε σε αυτόν τον πλανήτη και όσο μεγαλώνουμε σαν ειδος, τόσο μεγαλώνουν οι ομάδες. Από αγέλες και κοινότητες, σε φυλές, σε χωριά, σε πόλεις, σε ομάδες πόλεων, σε κρατίδια, σε ένωση κρατιδίων, σε χώρες, σε συμμαχίες, σε ηπειρώτικές ενώσεις (E.U.) και, εν τέλει, όσο και να το φοβάστε, σε πλανητικό επίπεδο. Σε ένα παγκόσμιο, πανανθρώπινο χωριό. Αυτό είναι ένα μέλλον που δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Μπορούμε μόνο να προσπαθήσουμε να το κάνουμε καλύτερο. Και φυσικά το κράτος χρειάζεται management. Είτε μιλάμε για τον μάγο της φυλής, είτε για τον χαρισματικό επαναστάτη ηγέτη, είτε για τον αναρχικό που θα οργανώσει την επίθεση βάση πείρας. Όπου υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων υπάρχει κράτος και όπου υπάρχει κάποιος υπεύθυνος, υπάρχει εξουσία. Ακόμα και το ποιος θα μαζέψει τα μπουκάλια, ποιος θα φτιάχνει τις μολωτοφ και ποιος θα τις πετάει είναι μια μορφή αυτών. Άρα το προβλημα μεχρι τώρα δεν είναι η ύπαρξη του κράτους αλλα το πως δουλεύει αυτο. Που μας πάει στο δεύτερο fact.

Το κράτος ποτέ δεν λειτουργεί καλά για όλους.
"Ειναι η δεύτερη φορά που φτιάχνω τις μολωτοφ αυτή τη βδομάδα. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ!"

Όταν μιλάμε για μια ομάδα 100 ανθρώπων είναι εύκολο να μαζευτούν σε μια αλάνα και να αποφασίσουν απο κοινού, αλλά όσο μεγαλώνει η ομάδα τόσο πιο δύσκολο γίνεται να βγούν αποφάσεις και να κρατήσεις τους πάντες ευχαριστημένους. Και όταν ο αριθμός ανεβαίνει σε εκατομμύρια, τότε γίνεται αδύνατον. Και τωρα μιλάμε για δισεκατομμύρια γιατί, το κάθε κράτος δεν είναι κλειστό σύστημα. Επιρεάζεται και επιρεάζει ολα τα υπόλοιπα κράτη-υποσυστήματα σε αυτόν τον πλανήτη, κάνοντας την δουλεια ενός έντιμου πολιτικού που νοιάζεται για το καλό όλων (πλάσμα μύθικο) ακατώρθωτη.

Κοιτάχτε όσο πίσω θέλετε και βρείτε μου μια εποχή και έναν τόπο που δεν υπήρχε αδικία, ταξική διαφορά, φτώχεια, παράπονο και αγώνας. Μέχρι και το poster boy του καλού, ο Champion της αγάπης και της δικαιοσύνης, the one and only Jeeeesus, είχε πει "There will be poor, always". Και φυσικά, σιγά σιγά ο ανθρώπος μάχεται για τα δικαιώματα του. Σιγά σιγα ξέπερνα αδικίες. Αλλά χρειάζεται χρόνια, δεκαετίες και, καμιά φορα, αίμα. Αλλά ποτέ δεν θα είναι ευχαριστημένοι όλοι. And the needs of the many will always outweigh the needs of the few. (thanx, Spock) Και φυσικά αυτό μας πάει στο τρίτο fact μας.

Δεν συμφωνώ με αυτά που λές, αλλά θα μάχομαι για να blah, blah...
(εκτός αν πραγματικά δεν συμφώνω με αυτά που λες)

Σε κάθε ιδεολογία, καλή, κακή, υπάρχουν υποστηριχτές. Ο,τι και να πιστεύεις θα βρείς πάντα ανθρώπους να σε στηρίξουν, θα βρείς πάντα ανθρώπους να πείσεις, θα υπάρχουν πάντα "λογικά" επιχειρήματα και αποδείξεις. Όλοι έχουν την δική τους ιδέα για το πώς λειτουργεί ο κόσμος, όλοι προσπαθούν να την επιτύχουν και όλοι θα κοιτάξουν το δικό τους τομάρι. Και σε όλες τις ιδεολογίες υπάρχουν φανατισμένοι. Και ο φανατισμός ειναι κακό πράγμα. Είτε είσαι ο μεγαλύτερος φασίστας, είτε είσαι ο πιο ακραίος ακτιβιστης, ο θρησκος ή ο αγωνιστής της λαικής δικαιοσύνης, αν είσαι φανατισμένος και δεν μπορείς να κοιτάξεις παραδίπλα είσαι το ίδιο σκατα. Ο φανατισμός σε κάνει να μισείς τυφλά. Όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις σου απο πίσω, όσο και να θές να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο, δεν θα μπορέσεις καν να δείς το καλύτερο να έρχεται αν έχεις τα μάτια σου κλειστά.

ΟΚ, προς το τέλος δεν ήταν και τόσο fact. Περισσότερο προσωπική γνώμη. Πάμε στα δικά μας τώρα.

Μπάτσοι, γουρούνια και δολοφόνοι.
Ο τίτλος του επερχόμενου "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα"

Η εξουσία και η δύναμη διαφθείρει. Thank you, captain Obvious. Σε κάθε μερια και κάθε μορφή εξουσίας υπάρχει κατάχρηση. Και όταν αφήνουμε την διαφθορά να συνεχίζεται, όλο το σύστημα σαπίζει σιγά σιγά και το παράνομο γίνεται καθημερινότητα. Σωστα? Σωστα. ΚΑΘΕ μορφή εξουσίας, ομως. Σωστα? Δύναμη είναι το όπλο στα χέρια, το σήμα στο στήθος και ο νόμος στο πλευρό σου. Δύναμη είναι ο έλεγχος ενός κράτους, τα media, τα λεφτά, τα μπράτσα. Δύναμη είναι η πορεία, η διαμαρτύρια, η γνώμη του κόσμου, το πανεπιστημιακό άσυλο. Και όλες οι μορφές δύναμης μπορούν να διαφθείρουν.

Η εξουσία του ελληνικού κράτους είναι διεφθαρμένη. Χρησιμοποιούμε τις δικές μας δυνάμεις για να το πολεμήσουμε και να το σταματήσουμε και όταν μας τις στερούν, τις παίρνουμε πίσω με τσαμπουκά. Πολεμάμε την φωτιά με φωτιά και καλά κάνουμε. Αλλά προσοχή. Η δύναμη διαφθείρει. Και όσο προσεκτικός και να είσαι εσυ, δεν είσαι ποτέ μόνος.

Επίσης κατι που δεν νομίζω οτι μπορεί να αρνηθεί κανείς είναι οτι υπάρχει ένας πόλεμος μεταξυ αστυνομιας/κρατους και... των Others (σε προσπάθεια αποφυγής γενικεύσεων τύπου αναρχικός, κουκουλοφόρος, αντιεξουσιαστής, πειρατής κτλ, κάνω μια μεγαλύτερη γενίκευση και ταυτόχρονα το τρίτο TV reference). Και ο πόλεμος δεν ξεκίνησε χωρίς λόγο. Και ο πόλεμος δεν ξεκίνησε απο τα παιδια. Αλλά με το περασμα του χρόνου αυτος ο πολεμος γίνεται ένας φαύλος κύκλος με τις δυο μεριες να διαιωνίζουν την κατάσταση και να προκαλουν. Και οπως σε κάθε πολεμο, ακόμα και σε εναν που, τις περισσοτερες φορές είναι ψυχρός και μένει στα λογια, γινονται μαλακιες και υπαρχουν θυματα. Και πάντα τα θύματα ειναι αθωα.
Αλλα οι πολέμοι πρεπει να εχουν τελος. Ο σεβασμος δεν κερδιζεται καιγοντας. Παει αυτο, το καναμε, ξεσηκωσαμε, εκτονοθηκαμε, δειξαμε πυγμη. Και τωρα?
Θα πέσουμε και πάλι στον ψυχρό πόλεμο του δρομου, μεχρι ο επομενος βιδωμένος μαλακας να σκοτωσει?

Ζητάμε απο το κράτος να μας σέβεται. Αν, αν καταφέρουμε να κερδισουμε αυτον τον σεβασμο, ειμαστε έτοιμοι να δωσουμε και μεις λιγο πισω? Είμαστε καλύτεροι απο αυτό που πολεμάμε?

Αυτό τελικά που θέλω να πω, και θα μπορούσα να το πω χωρίς να γράψω 2.000 λέξεις είναι οτι είμαι εναντιον κάθε πράξης που, με την δική μου ηθική και αίσθημα δικαιοσύνης, θεωρώ λάθος. Από όποια μεριά κι αν προέρχεται και για οποιονδήποτε λόγο.
Οχι μονο λαθος επειδη χαλασε το περιπτερο του τιμιου βιοπαλαιστη, αλλα λαθος επειδη ο αγωνας ετσι δεν δικαιωνεται. Κατι που το ξερετε καλυτερα απο εμενα.

Και ναι, ξέρω οτι το post αυτό είναι το ίδιο pointless με το να σου εξηγεί κάποιος γιατί σε χτύπησε ο κεραυνός. Όχι επειδή δεν υπάρχουν ακόμα ανθρωποι που κυκλοφορούν με σιδερένια δοκάρια στη βροχη, αλλα επειδή δεν τους νοιάζει.

Ah, ξέχασα να σχολιάσω το κρατιστής. Στο επόμενο ποστ.

Monday, December 8, 2008

Open your eyes

Αυτή είναι η πόλη σας.

Δεν είναι η πόλη της κυβέρνησης. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Δεν είναι η πόλη των μπάτσων. Οι μπάτσοι κάνουν τη δουλειά τους. Μερικοί καλά, άλλοι όχι. Μερικοί είναι μαλάκες, άλλοι όχι. Αλλά αυτή είναι η πόλη σας. Να την χαίρεστε.

Δεν παίρνω μεριά επάνω στο περιστατικό που ξεκίνησε όλα αυτά. Δεν με ενδιαφέρει αν επιτέθηκαν στο περιπολικό και ήταν αυτοάμυνα ή αν ήταν ψέμα. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν ατύχημα ή αν ήταν μαλάκας ο μπάτσος. Αυτό που με ενδιαφέρει εμένα είναι το αποτέλεσμα και η αδικία αυτού. Και το αποτέλεσμα πολύ απλά και με λίγα λόγια είναι αυτό:

Μπάτσος κάνει μαλακία, ξεσηκώνεται όλη η Ελλάδα και καίνε τα πάντα.
Άγνωστοι κάνουν μαλακίες καθημερινά, καίγοντας αμάξια, σπάζοντας βιτρίνες και δέρνοντας κόσμο και κανείς δεν λέει τίποτα.

Τα μυνήματα στους τοίχους που λένε οτι ζούμε σε ένα κράτος φόβου λένε την αλήθεια. Μονό που κάνετε λάθος ως προς την ποιά μεριά εννοούν. Δεν είναι προειδοποίηση, είναι απειλή και κάυχηση. Είναι ένα κράτος φόβου γιατί οποιαδήποτε στιγμή, όποιος θέλει μπορεί να σου κάψει το αυτοκίνητο ή να σε πλακώσει στο ξύλο χώρις επιπτώσεις γι αυτόν.
Τα μηνύματα που λένε ότι δεν υπάρχει ελευθερία λόγου και πάλι έχουν δίκιο, και πάλι απο λάθος πλευρά. Γιατί οι μικρές ηλίθιες φοιτήτριες μπορούσαν να φωνάζουν "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" μπροστά στα μούτρα των μπάτσων και τις κάμερες των καναλιών, αλλά αν πήγαινε κάποιος να φωνάξει κάτι παρόμοιο στη Μεσολογγίου και στην πλατεία εξαρχείων, οι έκει θαμώνες δεν θα ήταν τόσο ανεκτικοί απέναντι του.

Το μεγαλύτερο κακό που έκανε η χούντα σε αυτή τη χώρα δεν ήταν τα εφτά χρόνια δικτατορίας ούτε το πολυτεχνείο. Το μεγαλύτερο κακό ήταν που εξαιτίας αυτού γαλουχήθηκαν γενιές ηλιθίων που μάχονται ενάντιας ενός κράτους που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους. Το κράτος που φοβάστε σας δίνει την ελευθερία να αντιστέκεστε. Σας δίνει την ελευθερία να λέτε την γνώμη σας, να φωνάζετε "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι", να κάνετε πορείες, να καίτε τα πάντα, να κάνετε καταλήψεις, απεργίες και να παίρνετε τον νόμο στα χέρια σας. Σας δίνει την ελευθερία να φερθείτε όσο πιο κοντά μπορείτε στους αμερικάνους και τους φασίστες που τόσο μισείτε, χωρίς κανένα σεβασμό προς την ίδια σας την πόλη.

So, open your eyes, get a gook look around and
GET A FUCKING PERSPECTIVE!

Και αν επιμένετε να παραμείνετε στα ιδανικά σας, τότε σας εύχομαι να ζήσετε με αυτά και στο τέλος να πεθάνετε και από αυτά.

Μόνοι, στην άκρη ενός δρόμου, από τραύμα στο κεφάλι επειδή κάποιος διαφώνησε μαζί σας.

Friday, December 5, 2008

highschool Reunion

Έγω όταν ακούω reunion αρχικά χαίρομαι γιατί στο μυαλό μου μου έρχονται εικόνες από αμερικάνικες ταινίες, με όοολο το σχολείο μαζεμένο σε έναν καλοφώτιστο χώρο όπου μπορείς να μιλήσεις άνετα και να catch up με τους παλιούς σου συμμαθητές, και πηγαίνεις συνήθως με την γκόμενα/ο και μια ιστορία για το πόσο πετυχημένος είσαι. Και που φυσικά, ο bully έχει γίνει είτε gay είτε αλκοολικός, οι hot κοπέλες παντρεμένες με δυο παιδιά η κάθε μια και ο σχολικός σου έρωτας still single και πρόθυμος.

Αλλά μετά μου έρχεται η πραγματική εικόνα. Γιατί, και τις δυο φορές που άφησα την φαντασίωση μου να με οδηγήσει σε ένα από αυτά, βρέθηκα σε ένα άσχημο σκοτεινό club, με άσχημη μουσική και δέκα ανθρώπους από άλλες τάξεις που ποτέ δεν έκανα ιδιαίτερη παρέα μαζί τους.

Και είναι αυτή η δεύτερη εικόνα που με κάνει να μην θέλω να πάω στο reunion που οργανώνει το παλιό μου σχολείο μέσω του facebook στις 12 του μήνα. Η εικόνα, συν τα 25 ευρώ είσοδο που αποφάσισαν να βάλουν για να κλείσουν το μαγαζί όλο δικό μας.

Πρώτα απ' όλα, που ακούστηκε να βάζεις είσοδο σε κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν θέλει/ενδιαφέρει να πάει (ακόμα και στα ιδανικά reunions του κινηματογράφου)? Και μάλιστα, τόσο υψηλή είσοδο? Θα έχει λέει open bar και ήταν το πρώτο επιχείρημα που άκουσα όταν γκρίνιαξα για την τιμή. Μα... μα άμα έχεις πληρώσει 25 ευρώ δεν είναι open bar πια! Θα κάθομαι να πίνω με το ζόρι μέχρι να βγάλω τα λεφτά μου και μετά θα σηκωθω να φύγω? Και πως θα πάω εγώ την γκόμενα για παρέα? Άλλα 25 και άλλα τέσσερα ποτά με το ζόρι ενώ εγώ κάνω το catch up μου?

Don't get me wrong, δεν ειναι πολλά τα 25 ευρώ γενικά. Τόσα θα χαλάσεις το λιγότερο ένα καλό βράδυ με ποτά και ταξιά και φαγιά. Είναι όμως πάρα πολλά για ένα reunion! αν ήταν σωστό reunion, έτσι όπως το περιέγραψα πιο πάνω, και ήταν να δώ ανθρώπους που έχω χάσει επαφή μαζί τους και θέλω να μάθω τι έγιναν, χαλάλι τα 25. Αλλά στην καλύτερη περίπτωση ο κόσμος εκεί θα αποτελείται από τρία γκρούπς: Αυτους που δεν με ενδιαφέρουν, αυτοί που έχω ήδη επαφή μαζί τους και άντε και αυτοί που θα μπορούσα να έχω επαφή μαζί τους οποιαδήποτε στιγμή (όλοι αυτοί που έχω στο facebook, δλδ.) φτηνότερα!

Όσοι θα ήθελα να δώ και δεν μπορώ αλλιώς, δεν θα είναι εκεί anyway οπότε, αν και θα ήθελα πολύ να διηγηθώ την ιστορία του πως ανακάλυψα τα post-its και έγινα πάμπλουτος μέσα σε μια νύχτα, φοβάμαι οτι δεν θα σας τιμήσω στο reunion. Εκτός κι άν μάθω ότι ο jock που μου τράβαγε το σώβρακο και με κλείδωνε στα lockers θα είναι εκεί με την αλκοολική του γυναίκα και επιτέλους θα πάρω την εκδίκηση μου.

Wednesday, December 3, 2008

Smell the duck



'Ντάξει. Χωρίς λόγια πάει αυτό.
Απ' εδώ.

Elevator luxury

'Εχετε καθήσει σε καρέκλα μέσα σε ασανσέρ? Μοναδική εμπειρία. Το έκανα κατά τη διάρκεια της μετακόμισης δυο φορές και ήταν δύσκολο να γυρίσω μετά πίσω στη μονότονη όρθια ζωή.