Απομεινάρια μια μέρας (και μιας χωρας)

Περίεργη μέρα συναισθηματικά η σημερινη. Πρώτα ακούμε για την δολοφονία-ληστεια του 44χρονου στο κέντρο, μετά διαφοροι ανθρωποι χτυπαγαν ο ένας τον άλλον, πάλι στο κέντρο, και μετα Eurovision.

Και αυτή τη φορά, αντι να κάτσω πάλι να εκφράσω την 'οργη' και την 'αγανάκτηση' μου, προτίμησα να ελαφρυνω την καρδια μου βλεποντας Eurovison και περνωντας καλά. Οχι επειδη επαψε να με νοιαζει και να με στεναχωρει η κατάσταση εξω απο το παραθυρο μου, αλλα επειδή δεν αντεχα αλλο να στεναχωριεμαι. Και, δεν τολμώ να πω οτι η ελληνική συμμετοχή δεν ήταν κι άσχημη. Δε δίνω μια σκατούλα για το "ζεϊμπεκικο", το όνομα που έχουμε δωσει στα παραπατήματα του μεθυσμένου χωριάτη θείου, αλλα το προτιμώ απο άλλες μαλακίες που στέλνουμε κατα καιρούς (minus the rap part, of course). Αλλα εκει, κατά το τέλος, οταν διαβαζα κόσμο στο twitter να νιωθει ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ για την χώρα του, δεν μπορεσα παρα να αναρωτηθω που σκατά μένουν όλοι αυτοι.

Και μετά είχα μια σύντομη συνομιλία με ένα bot:

BOT

Τελικά υπάρχουν στιγμές που όλοι οι Έλληνες του πλανήτη αν και με διαφορετικές απόψεις είναι ενωμένοι #eurovision

ΕΓΩ

θες να πας μια βόλτα στο κέντρο να μοιραστεις τις άποψεις σου;

BOT

δουλειά της αστυνομίας είναι η αστική τάξη και ατομική είναι να ψηφίζω την Κυβέρνηση της προτίμησης μου... Λυπάμαι για το κέντρο...

ΕΓΩ

Thought so

BOT

δεν πιστεύω ότι οι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας είμαι το κατάλληλο μέρος να ασκηται πολιτική... είναι δουλειά της βουλής το κέντρο

See? Σιγουρα bot. Πρώτον επειδή οι απαντήσεις του δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που λέω. Δεν υπάρχει συνοχή, μόνο αυτοματοποιημένες απαντήσεις ενος μηχανικου, άβουλου script που κάποιος έχει προγραμματίσει για να δίνει την εντύπωση ενός human being.

Δευτερον γιατι δεν μπορώ να φανταστώ έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί το μυαλό και τα μάτια του να νιώθει περήφανος που είναι έλληνας, οποιαδήποτε μέρα.

Και ποιος μίλησε για πολιτική anyway? Σε μια στιγμή θλίψης, οργής ή ο,τι σκατά αλλο σε επηρεάζει σαν άνθρωπο, σαν μέρος ενός συνόλου, το τελευταίο πράγμα που θέλω ειναι να μιλήσω πολιτικά.

Δεν με ενδιαφέρει η ιδεόλογία  σου εκείνη τη στιγμή. Δεν με ενδιαφέρει να μου μιλήσεις ως αριστερός,  δεξιός, φασίστας, κουμουνιστής, μετανάστης, πασοκτζης, παοκτζής, φυτοφάγος ή μεταλάς. Δεν με ενδιαφέρει να συνδεθω μαζί σου πολιτικά. Με ενδιαφέρει να συνδεθώ μαζί σου συναισθηματικά.  Σου ζητάω να καταλάβεις οτι φοβάμαι. Φοβάμαι για μενα και για αυτους που αγαπάω, και οτι νιώθω απροστατευτος. Εκτός αν η πολιτικη και η ιδεολογία σου είναι τόσο βαθία μέσα στον κώλο σου που έχεις χάσει πια την ανθρώπινη ιδιότητα.

Fuck, δεν σου ζητάω καν λυσεις. Δεν σε κατηγορώ που είσαι ταμπουρωμένος στον κόσμο σου, μακρια σε κάποιο προάστειο, ούτε σου λέω να πας να ζήσεις στο κεντρο για "να δεις την γλύκα". Σου ζητάω να καταλάβεις πως μερικοι ζουν εκει και κινδυνευουν απο ΟΛΟΥΣ. Μπατσους, αναρχικούς, φασίστες, αλλοδαπούς, ΟΛΟΥΣ!  Δεν είναι "αποψη" αυτη.

Τους "περήφανους ελληνες" γενικά τους θεωρω αστείο. Γελάω μαζί τους όπως θα γελάσω αν δω έναν μαλάκα να πατάει μια κουράδα. Μέρες σαν τη σημερινή ομως, τους βρίσκω απλά pathetic. Και απάνθρωπους.

#blogoscars BEST MOVIE FINAL 5

 

Και φτάσαμε στην τελική πεντάδα. Οι ταινίες που μου άρεσαν περισσότερο απ’ όλες την χρονιά που πέρασε.

 

5. TRON: Legacy To TRON είναι μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες. Περισσότερο fantasy παρά science fiction, φοβόμουν οτι δεν θα μπορούσε να σταθεί καλά στην σημερινή, τεχνολογικά αφυπνησμένη εποχή. Αλλα διάλεξαν να κάνουν ακριβώς αυτο. Εδωσαν μια παράλληλη εξέλιξη του κόσμου του Grid, αφήνοντας τον ανεπιρέαστο απο τη σημερίνη τεχνολογία, και κάνοντας τον να μοιάζει περισσοτερο σαν άλλη διάσταση. Plus, Stunning visuals, ένας καταπλήκτικός, διπλός Bridges και το καλύτερο soundtrack εδω και χρόνια. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Που είναι το bit? Και υπηρχαν και μερικές βιασύνες (Tron).
4. The Social Network Άυτη η ταινία στην καρδία δεν διαφέρει απο κανενα άλλο success story που εχει καποιο ενδιαφέρον για να γίνει ταινια. Έχει όμως απο κάτω δυο γίγαντες του χώρου που μπορούν να κάτσουν να σου γράψουν και σκηνοθετήσουν τον τηλεφωνικό κατάλογο και πάλι θα είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Παραμένει μια ταινία για το Facebook.
3. Toy Story 3 Δεν είχα δεί κανένα Toy story ολοκληρωμένο μέχρι που κάθησα και είδα και τα τρία μαζί. Η τρίτη συνέχεια ειναι ενα υπέροχο κλεισιμο, τόσο ως μέρος της τριλογίας, όσο και σαν αυτόνομη ταινία. Φυσικά και κλαίω όσες φορές και να το δω. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Γιατι εκει έχει τις πραγματικά καλές ταινίες.
2. Enter The Void Θα το πω ξανα: Τα χρώματα του Enter the Void άφησαν ουλές στη ψυχή μου. Νομίζω είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω δει σε ταινία. Ο Gaspar Noe είναι για μένα ένας σκηνοθέτης που γυρίζει ενα δικό του σινεμά. Και αυτό λειτουργεί τόσο υπέρ, όσο και κατά του, αλλα πάντα μέχρι στιγμής οι δουλειές του αξίζουν να υπάρχουν σε τέτοιες λίστες, στις υψηλότερες θέσεις. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Γιατι δεν ήταν αυτή η πραγματικά καλύτερη ταινία του 2010.
1. Scott Pilgrim vs The World Αυτή η ταινία μου πάτησε όλα τα κουμπιά, αγγιξε όλες τις χορδές μου και παρουσίασε κομματια που θα ορκιζόμουν οτι είναι τις δικής μου ψυχής με τον πιο cool τρόπο possible. Αλλα έκανε και κάτι παραπάνω. Το Scott Pilgrim ειναι το αληθινό Avant Garde της εποχής μας. Μέσα απο τον ξεχωριστό τρόπο που εικονοποιείται το υποσυνειδητο του πρωταγωνιστή, ο Wright επεμβαίνει επανω στον ίδιο τον κινηματογραφικό κώδικα, εισάγωντας ενα σωρό καινούρια στοιχεια και σημειωτικές απο άλλα μέσα. Και το κάνει με έναν καταπληκτικά λειτουργικό τρόπο. Ενας καινουριος τρόπος αφήγησης και damn impressive. This is it. Στο μέλλον θα γράφονται ακαδημαϊκές αναλύσεις γι αυτή τη ταινία.

#blogoscars BEST MOVIE 10-6

	10. Hot Tub Time Machine Είμαι μεγάλος fan των 80ς teen comedies και του John Cusack ως το poster boy αυτών, με το Better off dead να είναι μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες της εποχής. Και επίσης, ειμαι πελώριος fan του time-travel sub-genre της επιστημονικής φαντασίας. Οτιδήποτε συνδιάζει αυτα τα δυο βρίσκεται αυτομάτως στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες. Kind of ‘end of story’ φαση. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Θα μπορούσε να είναι καλυτερη. Θα μπορούσε να είναι τριλογία ας πούμε.
	9. Easy A Διώρθωση: Ειμαι fan των teen movies γενικότερα, ανεξαρτήτως δεκαετίας. Και είχα μα τη πίστη μου καιρό να δω ένα τετοιο της προκοπής. Αστείο φρέσκο και φοβερά ισορροπημένο χωρίς γελοία redemptions στο τέλος. Οι μαλάκες παραμένουν μαλάκες και η ζωή συνεχίζεται. Also, ο μπαμπάς που θα θέλαμε ολοι να έχουμε ή να γίνουμε. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι δεν κατάφερε να φτάσει το awesomness του Bring it on, ή του 10 Things I hate about you.
	8. Get him to the Greek Η μόνη Apatow related κωμωδία για φέτος δείχνει οτι αρκει να υπάρχει το όνομά του κάπου για να γίνει πιο αστείο. Αν μια ταινία καταφέρνει να σε κάνει να συμπαθήσεις τις κουραστικές περσόνες τόσο του Hill όσο και του Brand και παράλληλα να έχει σκηνές όπως το furry walls, τότε μιλάμε για μια απο τις πιό αστειες ταινίες της χρονιάς. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι στο Date Night γέλασα περισσότερο είναι η αλήθεια.
	7. Date Night O Carell και η Fey εχουν φοβερή χημεια. Και μπορεί οι ρόλοι τους να μην απείχαν και πολύ απ’ ο,τι παίζουν τις περισσότερες φορές, αλλα μέσα στην ταινία μου θύμησαν πολλές φορές πόσο καλοί κωμικοί είναι και οι δυο, με σκηνές όπως το hipster νεοϋορκέζικο ζευγάρι στο εστιατόριο. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Ε, καλά πια, στο εφτά ειναι!
	6. Buried Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Αυτή η ταινία ειχε τα πάντα! Μυστήριο, αγωνία, συνομωσίες, άγρια ζώα, εκρήξεις, αεροπλάνα, πόλεμο, τρομοκράτες, παράπλευρες απόψεις, μυστικά, CIA αποστολές και ένα αγχωτικότατο soundtrack. Ένα ολόκληρο, κανονικότατο blockbuster μέσα σε ένα κουτί. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατί υπήρξαν καλύτερες ταινίες φέτος.

#blogoscars BEST MOVIE 20-11

	20. Iron Man 2 Το πρόβλημα με τον Iron Man είναι γνωστό. δεν έχει καλό rogue gallery. Και ήταν αναμενόμενο στο sequel να φανεί αυτο. Σαν μοναδική Marvel ταινία μέσα στο 2010,λειτουργεί περισσότερο σαν υπενθύμηση, “hey, εδώ είμαστε εμείς και ετοιμάζουμε τους Avengers”, παρά σαν αναγκαίο κεφάλαιο στο Marvel movie universe. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Επειδή δεν είναι το πρώτο Iron Man.
	19. Predators Τα δυο AVP μπορεί να είναι διασκεδαστικά μέχρι ένα βαθμό αλλά, για μένα τουλάχιστον, ήταν πάντα ένα Elsewere universe παρά αληθινά κομμάτια της μυθολογίας, τόσο των Predators οσο και των Aliens. Και για να πώ την αλήθεια, δεν περιμενα ποτέ να ξαναδώ τόσο καθαρόαιμη Predator ταινία, που να συνδιάζει τόσο καλά το theme της πρώτης ταινίας χωρίς να την αντιγράφει. Και επίσης kudos που χρησιμοποίησαν ενα τόσο epic science fiction στοιχείο (different planet) κρατώντας την παράλληλα και τόσο down to (another) earth. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Κρατάω την ψηλότερη θέση για όταν θα δούμε πως θα φύγουν απο αυτόν τον γαμημένο βράχο.
	18. Machete Πρώτα απ’ όλα το pure fanboyλίκι της υπόθεσης. Το fake trailer που γυρίστηκε ως κομμάτι μιας awesome ταινίας, γινεται αληθινή ταινία απο μόνο του, πιστή στη παραμικρή λεπτομέρια του Grindhouse genre του. Μεχρι και στο οτι το σενάριο της ταινίας είναι πραγματικά αδιάφορο. Επίσης, ο Trejo αξιζε εδω και χρόνια να σηκώσει μια τέτοια ταινία μόνος του. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Αν ήταν πραγματικές ταινίες απο τα 70s, το Machete δεν θα ήταν απο τις πιο γνωστές. Και αν ήταν, θα ήταν εξαιτίας ενος trailer στη βιντεοκασσέτα μιας αλλης ubercult grindhouse ταινίας.
	17. Blue Valentine Θαύμασα το Blue Valentine για δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η λιτότητα με την οποία ήταν δωσμένη η κλασική ιστορία ζευγαριού στο τέλος του σχοινιού τους. Μια λιτότητα που έχει γίνει αναγκαία στο μέσο, μιας και όλοι μας εχουμε πια εκπαιδευτεί καλά σε αυτό, και που την παρατήτησα και σε άλλες ταινίες της χρονιάς. Το δεύτερο πράγμα ήταν τα credits του. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Αυτή η ίδια λιτότητα μπορεί καμια φορά να σου αφήσει ενα αίσθημα ανικανοποίησης.
	16. How to Train your Dragon Τα animations της Dreamworks δεν καταφέρνουν ποτέ να φτάσουν τα μεγαλεία της Pixar στο storytelling, αλλα πάντοτε μου αφήνουν μια καλύτερη γεύση απ’ όσο αρχικά περίμενα και στο τέλος μου αρέσουν περισσότερο απο της Disney, που έχει να μου δώσει καλή ταινία απο το Atlantis. Μου άρεσε επίσης η ποικιλία στους δράκους. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι παραμένει μια παιδική ταινία, με τους δράκους να έχουν cute και παράξενες φατσούλες.
	15. Greenberg Είναι πάντα καλοδεχούμενες τέτοιες ταινίες, για μαυρα πρόβατα που γυρνάν στο μέρος που μεγάλωσαν για να βρούν τον εαυτό τους, ειδικά αν παίζουν αγαπημένοι ηθοποιοι. Plus το οτι ήταν ενας ταιριαστός ρόλος για τον Stiller, μακριά απο τις κοινοτοπίες του Parents και του μουσείου. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι ειναι μια ταινία, για μαυρα πρόβατα που επιστρέφουν στο μέρος που μεγάλωσαν για να βρουν τον εαυτό τους.
	14. The Town Είπαμε, καλύτερη αστυνομική που έχω δεί εδώ και καιρό. Το να ξέρεις να υπηρετείς σωστα το genre σου είναι ενα skill απο μόνο του, και ο Affleck γυρισε ενα παραδοσιακό αστυνομικό θρίλλερ, αφήνοντας το να ξεχωρίσει μεσα απο το σενάριο του και όχι με κινηματογραφικούς εκμοντερνισμούς. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Οι αστυνομικές ταινίες δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου genre. Τις περισσότερες φορές ευχάριστες, αλλα σπάνια no1 material.
	13. Let me In Δεν θα συγκρίνω. Δεν υπάρχει και λόγος εξάλλου. Το μόνο πράγμα που είδα να λέιπει όσο θυμάμαι απ’ το original ειναι το παιδικο της nudity. Σαν αυτόνομη ταινία, μια απο τις καλύτερες vampire movies, απο έναν σκηνοθέτη που μας έδειξε οτι ξέρει να χειρίζεται το βασανιστηκά αργό και ατμοσφαιρικό shooting, όσο το παρανοϊκά αγχωμένο. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι, όπως και το original, μου έδωσε μια αίσθηση τραβηγμένου short movie. Επίσης, οταν κάτι ειναι τόσο κοντά στο original μιλάμε πια για elaborate μεταγλώττιση και όχι remake.
	12. Inception Συμφωνω 100% με όσους δεν τους άρεσε το Inception, για όλους τους λόγους που δεν τους άρεσε. Κακή ταινία πάντως δεν την λες. Παραμένει δουλειά ενός καταπληκτικού σκηνοθέτη με ένα ενδιαφέρον σενάριο, όπως και να αποδόθηκε, και μερικά καταπληκτικά visuals. Μερικά. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Αν η ταινία ήταν τόσο ενδιαφέρουσα όσο οι δεκάδες αφίσες της, θα ήταν.
	11. Kick-Ass Αρχίζει με την ιδεα του ρεαλιστικού σούπερ ήρωα στον πραγματικό κόσμο, αλλα γρήγορα καταλήγει σε μια full comic book superhero fantasy ταινία, με την βοήθεια του Cage και της κόρης του. Και δεν το πιστεύω οτι ο Cage κατάφερε τελικά να παίξει τον Batman. Και με μουστάκι nevertheless. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Δεν είναι απο τις ταινίες που σου μένουν, αν εξαιρέσεις το supporting cast.

#blogoscars A’ Γυναικείος

10. Natalie Portman – Black Swan
Αν το 1 σημαίνει “επαιξε καλύτερα απ’ όλες”, τοτε το 10 σημαίνει “επαιξε”.



9. Tilda Swinton – I am love
Whatever. Ηταν στα Ιταλικά και τρώγανε συνέχεια.



8. Angelina Jolie – Salt
Τι εννοείτε ‘δεν ήταν καλή’? Στο πρωτο μέρος της ταινίας ετρεχε φοβισμένη με ξανθά
μαλλιά. Αν αυτό δεν σημαίνει καλή ηθοποιός, δεν ξέρω τι είναι. Εμένα πάντως με
έπεισε οτι δεν ειχε ιδεα τι της γινόταν.
 

 
7. Mary Elizabeth Winstead - Scott Pilgrim vs the world
Ηταν το μόνο πράγμα που μου άρεσε στο Death proof (as in “pause και googlesearch” φάση).
Είναι επίσης πιο όμορφη απ’ οτι ήταν στο Scott Pilrgim. Άλλο ενα δείγμα καλής ηθοποιίας.
 

 
6. Tina Fey - Date night
Στην πραγματικότητα ο ρόλος της στο Date Night ηταν μια πιο toned down version
του κλασικού της χαρακτήρα, αλλα ακόμα κι αυτο το θεωρώ progress για την Τίνα.
Also, “I only have one question, don’t judge me. What is a flashdrive?”
 

 
5. Michelle Williams - Blue Valentine
Δεν ειμαι σίγουρος αν οι ερμηνείες της ειναι αποτέλεσμα καλής ηθοποιίας ή αν όντως
η ίδια υποφέρει απο χρόνια κατάθλιψη, κυρίως επειδή δεν την έχω δει πραγματικά
χαρούμενη πουθενά. Εμφαση στο ‘πραγματικά’.
 
 
 
4. Hailee Steinfeld - True grit
Θεωρούμε καλό παίξιμο σε ένα παιδί να μπορεί να παίξει σαν ενηλικας και, ναι ειναι
δυσκολο. Κυρίως γιατι μιμεισαι συμπεριφορα και συναισθηματα αντι να τα τραβας απο
την προσωπική σου εμπειρία.
 

 
3. Chloe Moretz - Let me in
Αλλα το να παιζεις καλά σαν παιδί ειναι πιο δύσκολο νομίζω. Ειδικά ένα παιδι που
εχει παραμεινει δώδεκα for a very long time. Η ενα παιδί που μαθαίνει τη ζωη μεσα απο
bullet shooting training και live violence for that matter. Εξ ου και η πρωτιά της στο Β’
 

 
2. Emma Stone - Easy A
Σίγουρα ο πιο entertaining Α γυναικείος της χρονιάς. Βοηθάει και η ταινία βεβαια.
 

 
1. Jennifer Lawrence - Winter's bone
Κάπως μου θύμιζε την Kirsten Dunst του Drop dead gorgeous. Θα μπορούσε να είναι αυτο
το χάρουμενο και ανέμελο κορίτσι αν δεν συνεβαινε, well, η ζωη της. I guess it’s just me.