Facebook timeline: "It's not a spaceship, it's a time-machine"

Σε λίγο καιρό θα ενεργοποιηθεί σε όλους το Facebook timeline, το καινούριο προφίλ του facebook που παρουσίασε ο Mark Zuckerberg στα γενέθλια μου, στις 22 Σεπτεμβρίου. Καλύτερο δώρο δεν θα μπορούσα να έχω.

Αισθητικά και μόνο ήδη άρχισαν να γραφονται αρθράκια δεξια κι αριστερα με "10 stunning designs with the new facebook timeline", δειχνοντας creative τρόπους για να ξεχωρίζει το προφίλ σου, αλλα επικεντρωνονται στο cover photo. Η πραγματική μαγεία του timeline ομως βρίσκεται αλλου.

Το Facebook timeline ειναι κάτι παραπάνω απο ενα απλό redesign. Ειναι ενα ψηφιακό αλμπουμ ολόκληρης της ζωής σου, ενα backup των αναμνησεων σου, τόσο αυτών που έχεις σε κουτιά, όσο και αυτών που μέχρι τωρα είχες στο κεφάλι σου και είναι επίσης ενα τρόπος να ταξιδευεις πίσω στον χρόνο. Αρχίζει απο την ημερομηνία γέννησης σου και καταλήγει στο σήμερα. Και ανάμεσα μπορείς να προσθέσεις ο,τι θές, στη χρονολογία που θες, δίνοντας σου έτσι τη δυνατότητα να δημιουργήσεις μια εικόνα της ζωής σου με όση λεπτομέρια σου επιτρέπει η μνήμη και το υλικό σου. Ή να το πάρεις τελείως αλλιώς. Οι τρόποι που μπορει να χρησιμοποιηθει ειναι πάρα πολλοι.

Αυτες ειναι οι πραγματικές δημιουργίες που θέλω να δω. Θελω να δω μοναδικούς τρόπους  παρουσίασης της ζωής καποιου (ή μιας εταιρίας, ακομη). Μπορει κάποιος να χτίσει ολη του την ιστορία με video clips τραγουδιων που ακουγε σε καθε εποχη. Μπορει να το κάνει σε comics. Μπορεί κάποιος να προσθέσει στη ζωη του φανταστικά στοιχεια ή ακόμα και να δημιουργήσει μια παραλληλη ζωη! Θα ήθελα να δω το προφίλ ενος vampire, να εκτείνεται 400 χρόνια στο παρελθόν. Ή τη βιογραφία ενός alter ego. Θα ήθελα να δω ενα timeline "αν υπηρχε το facebook απο τα 80ς" με ανθρώπους να κάνουν posts πραγματα που θυμούνται ή έχουν γραψει σε λευκώματα, ημερολόγια κτλ.

Και το timeline δεν σταματά εκει. Θα υπάρχει απο δω και πέρα, δινοντας σου τη δυνατότητα να κάνεις  posts πισω στο χρόνο. Αν ακούσω ενα τραγούδι στο youtube και μου θυμίζει μια εποχή μπορω να το μοιραστώ κατευθείαν στη σωστή χρονολογία. Και ίσως γραψω και κάτι γι αυτο. Ή ισως βαλω μια φωτογραφια. Like so.

Και ίσως, παλιοι συμμαθητές μου αρχίσουν να κάνουν comments, αρχίζοντας εναν διάλογο με τις μνήμες που έχει ο καθένας απο τότε. Ή εχουν κι αυτoi φωτογραφίες μου που δεν εχω δει ποτέ ή κάτι που είχα γράψει. Πράγματα που... τότε ηταν δυσκολο να κανεις share. Ή να αναγνωρίσουν στην φωτογραφία καποιον που έχω χάσει τα ιχνη του και θα ήθελα να τον βρω. Σιγά σιγά, θα δημιουργούμε μια όλο και πιο λεπτομερή εικόνα τόσο της ζωής μας όσο και της κάθε εποχής.

Και φυσικά υπάρχει πάντα το "ποιος θέλει να θυμηθει τα χάλια του", δημόσια κιόλας, ή να "ξυνει παλιές πληγές" (ναι, μπορεις να βαλεις και ολα σου τα relationships που είχες ανα καιρους. Αν θες). Αλλα, seriously, δεν με απασχολουν τα τραυματα του καθενός και τους λόγους που έχει να κρύφτει. Εδω μιλάμε για το πως θα διαμορφωθεί η ψηφιακή μας ζωη οχι για το αν ησουν χοντρος στο λυκειο ή ακουγες τους Cure. Στο κάτω κάτω εσύ πάντα θα ορίζεις τι και πως θες να το μοιραστείς. Για μένα πάει κάπως έτσι:

Γεννημένος σε μια τελείως αναλογίκη εποχή, πάντα ζήλευα που δεν είχα στη ζωή μου τα εργαλεία επικοινωνίας που έχει ο κόσμος σήμερα. Και επειδή ζήλευα απο τότε, τα πήγα οσο καλύτερα μπορούσα για την εποχή και τα resources μου. Μου πήραν την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή στην έκτη δημοτικού, το 1987 και ήταν αυτό το μικρό πραγματάκι.

(Να μια ωραία ιδέα για το timeline. Event με το όταν πηρα την πρώτη μου κάμερα και φωτογραφίες που τραβηξα με αυτή τότε)

Επίσης γυρω στην ίδια εποχή φορεσα γυαλιά και μου περασε για πρωτη φορά απο το μυαλό η ιδεα να ειχα μια μικρή καμερα στα γυαλιά μου, κινηματογραφόντας ΟΛΗ μου τη ζωη. I was ready and I was waiting.



Και τώρα έχω τη δυνατότητα να κανω upload τη ζωη μου ψηφιακά, μεταφέροντας την απο τον κουρασμένο, παλιο και μη εμπιστο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου (ή απο τα κουτιά παπουτσιών στη ντουλάπα μου) στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Να ταξιδεψω πίσω στο χρόνο και να συνδεθώ με το παρελθόν μου με τρόπους που δεν μπορούσα τότε. Και αυτό ειναι μόνο η αρχή. 5 χρόνια στο μέλλον, αν έχω δίκιο κι αν περισσότεροι ανθρωποι νιώθουν όπως εγω, το timeline θα είναι τόσο μπροστά όσο ειναι τώρα το skype απο το IRC.

Το Facebook timeline ειναι αυτό που θα έπρεπε να είναι το google+ για να δικαιολογεί κάπως την υπαρξη του. Είναι η αρχή μια τελείως διαφορετικής social εμπειρίας. We can time-travel now. and yes, change the past as well.

Και αν πεθάνω πριν γίνω αθάνατος, αυτό θα είναι το μόνο μου παράθυρο προς την αθανασία. Ολη μου η ζωη, ποιος ήμουν, πως ήμουν, τι έζησα, ποιους αγαπησα και ποιοι με αγαπήσαν, όλα αυτά που κάνουν εμένα θα ζουν για πάντα εκει. Ο Θανάσης θα είναι ζωντανός, interactive, για πάντα, σε όλο τον χρόνο. And, yeah. You can take that as a threat.

Αν θέλετε να ενεργοποιήσετε το timeline απο τώρα, υπάρχει ευκολος τρόπος. Πρεπει να κάνετε verify το προφίλ σας (δινοντας το κινητό σας και βαζοντας τον κωδικό που θα σας στειλει σε μηνυμα το facebook) και μετά να ακολουθήσετε τις οδηγίες αυτου του video. Ή να περιμένετε, δε νομίζω να αργήσει πολυ. Και όταν το ενεργοποιήσετε ρίχτε μια ματιά στο δικό μου (μονο αυτοι που εχουν timeline βλεπουν το timeline του αλλου).

Και ελπίζω οι φοβοι και οι ανασφάλειες σας να μην σταθουν εμπόδιο στο να πάρετε μέρος σε αυτό. Αν δεν σας ξέρω καλά, θέλω να σας γνωρίσω καλύτερα. Με τον τρόπο που έσεις θέλετε. Και αν σας ξέρω καλά και χρόνια, well, ετοιμαστείτε για πολλαπλά blasts from the past.

Αφήνω τον Don Draper να κλείσει (του οποίου επίσης θα ήθελα να δω το timeline του). Λεξη προς λέξη μαζί σου.

Απομεινάρια μια μέρας (και μιας χωρας)

Περίεργη μέρα συναισθηματικά η σημερινη. Πρώτα ακούμε για την δολοφονία-ληστεια του 44χρονου στο κέντρο, μετά διαφοροι ανθρωποι χτυπαγαν ο ένας τον άλλον, πάλι στο κέντρο, και μετα Eurovision.

Και αυτή τη φορά, αντι να κάτσω πάλι να εκφράσω την 'οργη' και την 'αγανάκτηση' μου, προτίμησα να ελαφρυνω την καρδια μου βλεποντας Eurovison και περνωντας καλά. Οχι επειδη επαψε να με νοιαζει και να με στεναχωρει η κατάσταση εξω απο το παραθυρο μου, αλλα επειδή δεν αντεχα αλλο να στεναχωριεμαι. Και, δεν τολμώ να πω οτι η ελληνική συμμετοχή δεν ήταν κι άσχημη. Δε δίνω μια σκατούλα για το "ζεϊμπεκικο", το όνομα που έχουμε δωσει στα παραπατήματα του μεθυσμένου χωριάτη θείου, αλλα το προτιμώ απο άλλες μαλακίες που στέλνουμε κατα καιρούς (minus the rap part, of course). Αλλα εκει, κατά το τέλος, οταν διαβαζα κόσμο στο twitter να νιωθει ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ για την χώρα του, δεν μπορεσα παρα να αναρωτηθω που σκατά μένουν όλοι αυτοι.

Και μετά είχα μια σύντομη συνομιλία με ένα bot:

BOT

Τελικά υπάρχουν στιγμές που όλοι οι Έλληνες του πλανήτη αν και με διαφορετικές απόψεις είναι ενωμένοι #eurovision

ΕΓΩ

θες να πας μια βόλτα στο κέντρο να μοιραστεις τις άποψεις σου;

BOT

δουλειά της αστυνομίας είναι η αστική τάξη και ατομική είναι να ψηφίζω την Κυβέρνηση της προτίμησης μου... Λυπάμαι για το κέντρο...

ΕΓΩ

Thought so

BOT

δεν πιστεύω ότι οι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας είμαι το κατάλληλο μέρος να ασκηται πολιτική... είναι δουλειά της βουλής το κέντρο

See? Σιγουρα bot. Πρώτον επειδή οι απαντήσεις του δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που λέω. Δεν υπάρχει συνοχή, μόνο αυτοματοποιημένες απαντήσεις ενος μηχανικου, άβουλου script που κάποιος έχει προγραμματίσει για να δίνει την εντύπωση ενός human being.

Δευτερον γιατι δεν μπορώ να φανταστώ έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί το μυαλό και τα μάτια του να νιώθει περήφανος που είναι έλληνας, οποιαδήποτε μέρα.

Και ποιος μίλησε για πολιτική anyway? Σε μια στιγμή θλίψης, οργής ή ο,τι σκατά αλλο σε επηρεάζει σαν άνθρωπο, σαν μέρος ενός συνόλου, το τελευταίο πράγμα που θέλω ειναι να μιλήσω πολιτικά.

Δεν με ενδιαφέρει η ιδεόλογία  σου εκείνη τη στιγμή. Δεν με ενδιαφέρει να μου μιλήσεις ως αριστερός,  δεξιός, φασίστας, κουμουνιστής, μετανάστης, πασοκτζης, παοκτζής, φυτοφάγος ή μεταλάς. Δεν με ενδιαφέρει να συνδεθω μαζί σου πολιτικά. Με ενδιαφέρει να συνδεθώ μαζί σου συναισθηματικά.  Σου ζητάω να καταλάβεις οτι φοβάμαι. Φοβάμαι για μενα και για αυτους που αγαπάω, και οτι νιώθω απροστατευτος. Εκτός αν η πολιτικη και η ιδεολογία σου είναι τόσο βαθία μέσα στον κώλο σου που έχεις χάσει πια την ανθρώπινη ιδιότητα.

Fuck, δεν σου ζητάω καν λυσεις. Δεν σε κατηγορώ που είσαι ταμπουρωμένος στον κόσμο σου, μακρια σε κάποιο προάστειο, ούτε σου λέω να πας να ζήσεις στο κεντρο για "να δεις την γλύκα". Σου ζητάω να καταλάβεις πως μερικοι ζουν εκει και κινδυνευουν απο ΟΛΟΥΣ. Μπατσους, αναρχικούς, φασίστες, αλλοδαπούς, ΟΛΟΥΣ!  Δεν είναι "αποψη" αυτη.

Τους "περήφανους ελληνες" γενικά τους θεωρω αστείο. Γελάω μαζί τους όπως θα γελάσω αν δω έναν μαλάκα να πατάει μια κουράδα. Μέρες σαν τη σημερινή ομως, τους βρίσκω απλά pathetic. Και απάνθρωπους.

Why Greek TV sucks #460

  Κατά καιρούς υπαρχουν διαφορες σειρές στην ελληνική τηλεόραση που για αδιευκρίνιστους λόγους καποιοι τις θεωρούν "καλυτερες" απο τις αλλες, πραγματικα "αστειες" και ακόμα και "η νέα ελπίδα" για την Ελλάδα. Σειρές όπως το πρόσφατο 'παρα πεντε' (το "θρυλικό" παρα πεντε, που λεει και το TVzapping), οι 'δυο ξένοι', τα 'εγκλήματα' και φυσικά it goes all the way back στους 'απαραδεκτους'. Τρεις ερωτήσεις κάνω πάντα στο άκουσμα μια τετοιας "διαφορετικής" σειρας:

1. Φωνάζουν σαν νευρασθενικοι πιθηκοι, κουνώντας τα χέρια τους all over the place?

2. Χρησιμοποιούν τα ζευγάρια στη σειρα φράσεις οπως "μωρό μου", "αγαπη μου" και "εισαι ενας αγγελος" για να δείξουν ευκολα στον βλάκα οτι πρόκειται για ερωτευμενο ζευγάρι?

3. Ειναι όλοι οι χαρακτήρες προσβλητικά στερεότυπα σε βαθμό να θές να τους κάνεις μηνυση, που διέπονται απο σφοδρό λαϊκισμό? Πιο απλα, ειναι ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες, σε ΟΛΕΣ τις ελλ. σειρές EVER ο ιδιος ανθρωπος? Ενας ανθρωπος που δεν υπάρχει καν?

Αν οι απάντηση ειναι 'ναι' σε ολες τις ερωτησεις, τότε λυπάμαι αλλα πρόκειται για τα ίδια εμετικά κόπρανα που μας σερβίρουν απο τότε που η ελλάδα απόκτησε την πρώτη της κεραία. Δεν είναι ελπίδα, δεν είναι καλύτερο. Είναι αλλη μια σκατούλα στη μεγάλη σκατοθαλασσα που ονομάζεται ελληνική τηλεόραση.

People who speak for me: Kevin Warwick

Ο Kevin Warwick ειναι ένα προσωπικό μου είδωλο εδω και 10 χρόνια, και οι περισσότεροι που με γνωρίζετε θα με έχετε ακούσει σίγουρα να μιλάω γι αυτόν κάποια στιγμή. Πρέπει να έχω επαναλάβει την ιστορία, για το πως θέλησε να εμφυτέψει στο κεντρικό νευρικό του σύστημα ενα τσιπ το οποίο θα κατέγραφε ηλεκτρικά ερεθίσματα, τουλάχιστον σε 200 ανθρώπους. Και επειδή τελευταια φορά που είχα κοιτάξει δεν είχα βρεί πληροφορίες για το τι έγινε τελικά στο πείραμα (ειχα διαβάσει σε ενα αρθρο οτι είχε επιτυχία), ορίστε και ένα βίντεο οπου ο ίδιος ο Professor Warwick μας εξηγεί τα διάφορα Cyborg projects του και το τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον άνθρωπο.

Εκεί, προς το τέλος, που φαντάζεται το μέλλον του είδους μας και παθιάζεται σαν παιδάκι, ειναι όλοι οι λόγοι που νιωθω αισιόδοξος και περιφανος για την ανθρωπότητα.

• Artificial intelligence: Ex-cyborg Kevin Warwick on mixing man and machine
• |
• silicon.com

P.S.
Θέλετε κι άλλο? Αυτό είναι μεγαλύτερο και κανει περισσότερο elaborate σε κάποια θέματα.

Και τέλος, σε αυτό το βίντεο λέει πάνω κάτω τα ίδια πράγματα αλλα αναφέρει και το πείραμα που "εβλεπε" με ultra-sonic σαν νυχτερίδα, απλα "τρέχοντας" τα κατάλληλα ερεθίσματα στο νευρικό του συστημα.

Εγώ, όταν πήδαγα τα γίδια στο χωριό μου έβλεπα Wire

Η ψηφοφορία για τις καλύτερες τηλεοπτικές σειρές των 00ς που ξεκίνησε ο Ted (have you met him already?) a.k.a. Tyler, τελείωσε με μια πρώτη δεκάδα να είναι απόλυτα αντιπροσωπευτική της δεκαετίας. Μπορεί το Lost να μην είναι η καλύτερη σειρά αλλά είναι σίγουρα η σειρά που οι περισσότεροι θα θυμούνται απο τα 00ς. Όσο για την δεύτερη δεκάδα, αν την δείς ως περιεχόμενο και όχι με θέσεις, συνοψίζει κι αυτή ικανοποιητικά την τηλεοπτική πλειοψηφία. Τι έμαθα λοιπόν από αυτή την ιστορία?


1. Η Τηλεόραση είναι το νέο πεδίο μάχης για την υπεροψία και τα κόμπλεξ του καθενός.

Κάποτε ήταν το cinema, και όποιος προσπαθούσε να δώσει λίγο νόημα στη ζωή του και να αποδείξει στους γύρω του οτι έχει περιεχόμενο και ατομικότητα ως άνθρωπος, στεκόταν με σθένος στο πλευρό του "ευρωπαϊκού σινεμά", του "underground" και γενικά σε οτιδήποτε δεν ήταν "αμερικανιά", θέτοντας αυθαίρετα κανόνες για το τι είναι τέχνη και, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, πολεμώντας μόνος του.

Τα comics με τη σειρά τους πέρασαν από αυτό και τώρα είναι η σειρά της TV. Βέβαια αυτό είναι απλά ένα μικρό αναμενόμενο επακόλουθο σε μια πολύ μεγαλύτερη και σημαντικότερη εικόνα. Η τηλεόραση μέσα στη δεκαετία που πέρασε ανέβηκε αποκτώντας το status της 'τέχνης' και της ποιότητας και ο κόσμος (τόσο οι θεατές όσο και οι δημιουργοί) κατάλαβαν οτι δεν είναι απλά 'μικρές ταινίες' αλλά ένα τελείως διαφορετικό φορμά (cinema gives answers, TV asks questions όπως είχε πεί κι ο master) που δίνει χιλιάδες στρέματα εδάφους για δημιουργία και πειραματισμό.
...Και για ελιτισμό. Γιατί, όσο και αν εξελιχθεί το μέσο, όσο και να μας προσφέρει καινούργιες συγκινήσεις, αμα παίζουν "μοντέλα αμερικανάκια" όπως στο Lost, δε μπορεί παρά να είναι σκουπίδι (ως γνωστόν η τέχνη θέλει άσχημους ανθρώπους). Ρίχνω μια βρισιά από μέσα μου και προχωρω.

2. Το Friends είναι ο Αρκάς της Τηλεόρασης.

Καλός ο Αρκάς, καλός κι ο Αστερίξ, αλλά όπως είχε πεί στο Μανιφέστο του ο Κυριαζής, κάποια στιγμη πρεπει να τα αφήνουμε πισω και να ενηλικιωνόμαστε αν αγαπάμε το οποιοδήποτε μέσο και θέλουμε να το γνωρίσουμε στην πληρότητα του. Καλό και χρυσό το Friends αλλά το να μείνεις εκεί ενώ βλέπεις τι σου έχει προσφέρει η TV μέσα σε αυτα τα 10 χρόνια (η να το αντικαθιστάς με το ίδιο πραγμα, βλεπέ Big bang theory ή - θεός φυλάξει - Joey) το θεωρώ θλιβερό (εχοντας απόλυτη επίγνωση οτι μπαίνω στα χωράφια αυτών που σχολίαζα πιο πάνω). Το προσωπικό γούστο είναι σεβαστό και τα λοιπά, αλλά από την άλλη, a little perspective είναι πάντα απαραίτητο.

3. Ο κόσμος βλέπει τηλεόραση.

Και εννοώ περισσότερο στην Ελλάδα. Χαιρομαι αφάνταστα που κάτι που προσωπικά αγαπώ δεν περιορίζεται στον τόπο μου απο το τι θα μας δείξει το STAR και ο ANT1 αλλά όλο και περισσότεροι ενδιαφέρονται και ψάχνουν παραπέρα.

4. Μερικοί άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα.

"Στα αρχίδια μου οι 'δημοκρατικές' σας διαδηκασίες και το popular vote. Αφού δεν βγήκε η δικιά μου λίστα σωστή δεν μπορεί παρά να σημάινει ένα πράγμα! Είστε όλοι σας άβουλα ζώα που έχετε υπνωτιστεί απο τα μασημένα σκουπίδια που σας πλασάρουν. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση! Κι αφήστε κάτι προβοκάτσια να λένε οτι αυτό οφείλεται στην διαφορετικότητα του καθενός και σε στατιστικά. Αυτά είναι μαλακίες! ΜΑΖΕΣ! Ε, ΜΑΖΕΣ!"

...Μερικοι ανθρωποι είναι απλά μαλάκες.

2012 and common sense

Οκ, δεν κρύβω οτι χαίρομαι και εγώ τον όλο μύθο γύρω απο το 2012, καθαρά σε fiction περιβάλλον, όπως θα χαρώ και την καινούργια ταινία του Emmerich. Αλλά επειδή, όπως πάντα, νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα και να βάλω μερικά ηλίθια μυαλά στη θέση τους, ορίστε μια εξήγηση για όλα τα υποτιθέμενα "γεγονοτα" που θα συμβούν στις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Έτσι, για να ξέρετε και να έχετε ενα πρόχειρο link να δείχνετε σε όποιον φοβισμένο συναντήσετε.

Ας αναλύσουμε ένα ένα όλα αυτά τα facts που ο υποθετικός μας φίλος με IQ παπαγάλου (έξυπνα πουλιά κατά τ'άλλα) ξεστομίζει επιγραμματικά δεξιά κι αριστερά.

1. Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, το ημερολόγιο που χρησιμοποιούσαν οι Μάγια και που μετρά εδώ και 5000 χρόνια τελειώνει! Και οι Μάγια έχουν προφητεύσει το τέλος του κόσμου για εκείνη τη μέρα (ή μια 'νέα αρχή)

Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 (23 για μερικούς) συμπληρώνεται στο long count calendar των αρχαίων μεσοαμερικάνικων λαών ο δέκατος τρίτος b'ak'tun κύκλος και για πρώτη φορά μετά από 5000+ χρόνια θα αρχίσει να μετράει απο την αρχή. Δηλαδή ότι κάνουν τα δικά μας ημερολόγια κάθε 365 μέρες. Αυτό ιστορικά είναι αρκετά ενδιαφέρον. Τώρα, οι προφητείες για το τέλος του κόσμου είναι τόσο τρομαχτικές όσο το "Πάει ο παλιός ο χρόνος".

2. Στις 21 Δεκεμβρίου οπου είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο, η Γή και ο Ήλιος θα ευθυγραμμιστούν με το κέντρο του γαλαξία, κάτι που συμβαίνει κάθε 30.000 χρόνια πάνω κάτω.

ΟΚ, πρώτα απ'όλα, και? Ακούγεται πολυ τρομαχτικό ε? Ναι, βλακάκο? Κάθησες ποτέ άγνωστε τύπε να σκεφτείς λίγο τι σημαίνει αυτό που είπες? Τι θα συμβεί άραγες αν ο Ήλιος μας ευθυγραμμιστεί με μια νοητή γραμμή που έχουμε ορίσει εμείς για καλύτερη χαρτογράφιση? Το ίδιο που θα συμβεί σε έναν κόκκο άμμου αν ευθυγραμμιστεί με τον ισημερινό της Γης υποθέτω.

Και για να μην έχετε αμφιβολίες, η ευθυγράμμιση αυτή κρατάει 36 χρόνια (είναι μεγάλος ο ρημάδης ο γαλαξίας) και το ακριβές σημείο ευθυγράμμισης συνέβη ήδη, πίσω στο 1998. Οπου, δεν καταστράφηκε ο κόσμος!

3. Οι μαγνητικοί πόλοι του Ήλιου θα αντιστραφούν!

Ναι. Επίσης, και? Το κάνουν κάθε 11 χρόνια. Τελευταία φορά ήταν το 2001. Οπου, δεν καταστράφηκε ο κόσμος!

4. Μη σου πω και της Γής!

Καλά, αυτό κάποια στιγμή θα γίνει και όταν γίνει την πατήσαμε αλλά δεν έχει να κάνει με το 2012. Οι μαγνητικοί πόλοι της Γης αντιστρέφονται κάθε 300.000 χρόνια περίπου, και την τελευταία φορά που συνέβη ήταν πριν 780.000 χρόνια. Έχει καθυστερήσει ανησυχητικά πολύ. Κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνει αλλά και πάλι είναι κάτι που παιρνει χρόνο!

5. Κορύφωση ηλιακών καταιγίδων.

Επίσης ένα μεγάλο 'so what?'. Προβληματικό ναι, καταστροφικό σε πλανητικό επίπεδο, naaaah!

Υπάρχουν τώρα και οι λοιπές συμπλήρωματικές θεωρίες για Νοστράδαμους, ελλ, ανύψωση του ανθρώπου σε όν ενέργειας, upgrade του DNA μας σε 12 έλικες (what?), και φυσικά, bees, αλλά αυτές δεν είναι άξιες αναφοράς όπως και οι υποστηρικτές τους.

Το μόνο πράγμα που θα ευχόμουν να γίνει το 2012 θα ήταν να απογοητευτούν όλοι αυτοί τόσο που να πέσουν να πεθάνουν αλλά, δεν έβαλαν μυαλό στο πρώτο Great disappointment, θα βάλουν τώρα?

Α, και by the way, surprise!

Introduction to TV series, by Than

Το να πεις σε καποιον "πρεπει να δεις αυτο αμα πραγματικα σου αρεσει να βλεπεις σειρες/ταινιες/διαβαζεις βιβλια κτλ ειναι τις περισσοτερες φορες λαθος αμα το καλοσκεφτεις. Ναι, μερικα πραγματα ειναι κλασικα αλλα πιστευω οτι μπορεις πχ να αρχισεις να βλεπεις ταινιες που εχουν βγει απο το 2000 και μετα και παλι να παρεις την ιδια παιδεια και ερεθισματα που θα επαιρνες αν εβλεπες τις παλιοτερες 'must' ταινιες. Επισης δεν μου αρεσει να "πιεζω" καποιον να δει κατι. Προτιμω να το αναζητησει και να το ανακαλυψει μονος του αν νιωσει οτι το χρειαζεται. Εξαλλου, παντα θα υπαρχει για καποιον κατι που θα επρεπε να δει. Εγω δεν εχω δει ποτε πραγματα που πια ειναι common sense οτι ειναι αριστουργηματα, οπως το The Wire ή το Shield.

Παρολα αυτα, επειδη βλεπω στους τριγυρω γνωστους μου να γεννιεται η αγαπη για σειρες, θα ηθελα να κανω μια παρουσιαση των σειρων που εκαναν εμενα να αγαπησω την τηλεοραση και τους λογους για τους οποιους πιστευω οτι καποιος θα επρεπε να δει.


Buffy The Vampire Slayer
DUH, απο που αλλου θα αρχιζα? Η Buffy ειναι μια σειρα που ποτε μου δεν πιεσα καποιον να δει (οπως πχ πιεζα για το Firefly). Ειναι κατι που ξερω οτι δεν θα αρεσει σε ολους ακομα κι αν καταλαβουν τα καλα που εχει προσφερει. Και η αληθεια ειναι οτι στον κοσμο του Lost, του Heroes και του HBO η Buffy δεν εχει πολλα καινουργια πραγματα να προσφερει. Τι κι αν αυτη η σειρα αλλαξε την τηλεοραση για παντα και ο,τι καλο βλεπουμε σημερα δεν θα υπηρχε αν δεν ηταν αυτη? Το θεμα ειναι οτι υπαρχουν.

Αλλα παραμενει μια καταπληκτικη σειρα οπως και να εχει. Ο whedon ειναι ο master μου, οχι επειδη αλλαξε την τηλεοραση αλλα επειδη αλλαξε τον τροπο που εγω βλεπω τηλεοραση, τον τροπο που σκεφτομαι και τον τροπο που δημιουργω. Γιατι μεσα απο την Buffy εμαθα τι σημαινει να γραφεις καλα. Μου εδειξε πως γινεται μεσα απο μια σειρα να πονας απο τα γελια, να πλανταζεις απο τα κλαματα και να σου φευγουν οι γαμημενες σου καλτσες απο την ιδιοφυια της.

Η απαντηση των περισσοτερων ειναι συνηθως "Ναι ρε φιλε αλλα 7 seasons?"
Πρωτα απ' ολα δεν ειναι 7. Ειναι 8 μαζι με το comic και ειναι 13 μαζι με τις 5 του Angel (που, ναι. Οταν μιλαω για Buffy παει πακετο και με το Angel)
Και, ακουστε το απο καποιον που απεχθανοταν την Buffy μεχρι να κατσει να δει: Αξιζουν καθε δευτερολεπτο.

Arrested Development
Οκ. Εισαι ανθρωπος με good sense of humor, εισαι ανθρωπος εξυπνος και σου αρεσει γενικα η κωμωδια και να γελας. Ε, δεν καταλαβαινω γιατι δεν εχεις ακομα δει AD.
Ισως επειδη δεν ξερεις οτι μιλαμε για μια απο αυτες τις σειρες που βγαινουν καθε 10 χρονια για να μεινουν για παντα στην ιστορια. Μιλαμε για μια σειρα που σε κανει να αισθανεσαι εξυπνος μονο και μονο επειδη επιασες το αστειο. Μια σειρα που καταφερε να μεινει στον αερα τρια χρονια (ενω δεν την εβλεπε κανενας) μονο και μονο επειδη ειχαν ξεκολωθει να τις δινουν ολοι βραβεια.
Απο την στιγμη που σταματησε το AD, οι κωμικες σειρες κρινονται με βαση αυτο. Υπαρχουν δυο καλες κωμωδιες αυτη τη στιγμη. Το How I Met Your Mother που ειναι το κλασικο Friends-esque sitcom και το 30 Rock της Tina Fey. Το πρωτο ειναι ενα πολυ καλο sitcom. Το δευτερο, στις καλες στιγμες του ειναι ο,τι πιο αστειο μπορεις να δεις. Στις καλυτερες στιγμες του, αγγιζει το Arrested Development.

Δυομισι seasons ειναι βρε αδερφε. 53 20λεπτα επεισοδια. Δινεις μονο 18 ωρες απο τον χρονο σου και κερδιζεις μια μοναδικη διασταση στο humor. Αν εισαι αρκετα εξυπνος να το πιασεις.

Fullmetal Alchemist
Τωρα περασαμε στα Anime και ειναι ενας δυσκολος τομεας. Anime βλεπει ο καθενας για εντελως δικους του λογους και οσοι δεν βλεπουν, δεν βλεπουν. Period.
Εγω δεν βλεπω anime. Βλεπω σειρες. Σαν anime δεν ξερω που στεκεται. Ειμαι σιγουρος οτι ο καθενας θα εχει να προτεινει ενα αλλο anime ('φιλε αμα σου αρεσε αυτο τοτε...') και μπορει το anime που θα προτεινει να εχει καλυτερη ιστορια, με καλυτερο σχεδιο, με περισσοτερο αιμα και με μεγαλυτερα βυζια, δεν αντιλεγω. Αλλα δεν το συγκρινω με αλλα anime. Το υπολογιζω σαν μια animated σειρα, και ως τετοια ειναι εκπληκτικη. Με χαρακτηρες που μεγαλωνουν, με πλοκη που δεν ξεφευγει απο τα ορια που τις θετει το universe της και με καταπληκτικο soundtrack που δακρυζω καθε φορα που το ακουω.

And the Earth is almost right.

Χθες ηταν η τελευταια συναυλια του Velvet Bus που, μετα απο δυο βδομαδες περιοδιας εκλεισαν στο Gagarin και γαμισαν. Victory Collapse, supergroup.
Επισης, κατι αλλο ηταν χθες. Τι ηταν να δεις... Α! Earth day. Μαλιστα. Και εψαχνα καιρο μια ευκαιρια να σας μιλησω για το περιβαλλον. Και να ειστε σιγουροι οτι, για μερικους απο εσας, ο,τι διαβασετε παρακατω θα ειναι μια πολυ inconvenient truth.

Εχω μερικα πολυ καλα νεα. Οσοι απο εσας θελετε να "σωσετε την Γη", μπορειτε να ηρεμησετε. The world will be fine! Ακομα και αν καψουμε ολα τα δαση, ριξουμε ολα τα πυρηνικα και κλασουμε ολοι μαζι καταστρεφοντας το οζον, σε 200 χρονια απο τωρα η Γη θα ειναι καταπρασινη και ολοζωντανη ευχαριστω πολυ. Και 200 χρονια σε earth time δεν ειναι ουτε ενα femtosecond της δικης μας. Ονομαζεται persistence of life και, σε περιπτωση που δεν το ξερετε ειμαστε μερος αυτου του concept.

Ακουω συνεχεια κοσμο να λεει για το πως "πηγαινουμε εναντια στη φυση" και οτι πολλα απο τα πραγματα που κανουμε ειναι unnatural και το μονο unnatural πραγμα που μπορω να δω εγω ειναι αυτοι που τα λενε. Γιατι η φυση τους εδωσε ενα υπεροχο μυαλο και το χρησιμοποιουν για να σκεφτονται βλακειες. That's unnatural, φιλε.
Ειναι απιστευτα αφυσικο να απομονωνεις τον εαυτο σου (και μαζι ολοκληρο το ειδος σου) και να το θεωρεις ανεξαρτητο στοιχειο απο το οικοσυστημα σου. Αφυσικο, ηλιθιο και προσβλητικο. Οχι μονο ειμαστε μερος (και σε απολυτη ισορροπια) με το οικοσυστημα αλλα ειμαστε και πολυ ασημαντοι για να το επιρεασουμε αισθητα. Εδω δεν μπορουμε να απαλλαγουμε απο τα αγριοχορτα στον κηπο μας, την Γη θα χαλασουμε? Οπως ειπα και παραπανω, ο,τι και να του ριξουμε αυτο θα επανελθει καλυτερο απο ποτε. Εμεις απο την αλλη, οχι.

Εχετε την εντυπωση οτι η ανακυκλωση, η εξοικονομιση ενεργειας και λοιπα οικολογικα γινονται για να σωθει ο πλανητης? Τι αναγκη εχει ο πλανητης? Το τομαρι μας θελουμε να σωσουμε. Εμεις ειμαστε αυτοι που κινδυνευουν οχι η Γη. Αλλα ευτυχως ερχομαστε εφοδιασμενοι με ενα υπεροχο μυαλο και αρκετες ασφαλιστικες δικλειδες οποτε, καμια ανησυχια.

Βρισκομαστε σε μια δυσκολη εποχη. Σαν πολιτισμος ειμαστε τοσο προτογονος που ακομα καιμε πραγματα για να παραγουμε ενεργεια και ερχομαστε συνεχεια αντιμετωποι με οικολογικα προβληματα αλλα σε καμια κατοσταρα χρονια θα εχουμε περασει σε πολιτισμο τυπου Ι. Θα εχουμε δαμασει καθε πιθανη πηγη ενεργειας του πλανητη μας. Θα ελεγχουμε τον καιρο, τους σεισμους τα τσουναμια και τιποτα σε αυτον τον βραχο δεν θα μπορει να μας βλαψει. Φυσικα θα υπαρχουν ακομα για πολυ καιρο πραγματα εξω απο αυτον τον βραχο που θα μπορουσαν να μας αφανισουν. Αν ειμαστε τυχεροι θα τα βγαλουμε περα για αλλα 500 χρονια οπου θα φτασουμε τον πολιτισμο μας σε τυπο ΙΙ. Αστρικος πολιτισμος. Θα παιρνουμε αφθονη ενεργεια απο τον Ηλιο (ηλιακη ενεργεια, οχι ηλιακη ακτινοβολια, βλακα.) και σχεδον τιποτα δεν θα μπορει να μας σταματησει. Η Γη θα ειναι απλα ενας απο τους πολλους πλανητες που θα μας φιλοξενουν και θα εχει μονο συναισθηματικη αξια.
Και μετα, τυπος ΙΙΙ. Γαλαξιακος πολιτισμος. Immortals.
Και επειδη μαζι με το persistence of life ερχεται και το persistence of stupidity, μαλλον θα υπαρχουν βλακες και τοτε που θα διαμαρτυρωνται για τις οικολογικες καταστροφες που προκαλουμε στον γαλαξια της ανδρομεδας (ο οποιος by the way ειναι σε πορεια συγκρουσης με τον δικο μας.)

UPDATE: Μα τις χιλιες συμπτωσεις! Μολις κοιταγα τα posts του i09 στο google reader μου και βρηκα ενα essay που εγραψε χθες ο futurist Jamais Cascio σχετικα με το ιδιο θεμα και λεγοντας πανω κατω τα ιδια ακριβως πραγματα! Observe:

I wrote: "...η Γη θα ειναι καταπρασινη και ολοζωντανη, ευχαριστω πολυ"

His title: Earth will be just fine, thank you

Χαιρομαι που το μυαλο μου ειναι σε καλο δρομο.

Everyone's a critic

Περιμενα να ξεφουσκωσει λιγο η ιστορια με τον Guillermo Habacuc Vargas και τον σκυλο του για να δωσω και 'γω τα δυο cents μου πανω σε αυτο. Παντα παραξενευομαι οταν βλεπω ανθρωπους να ευαισθητοποιουνται και να παθιαζονται τοσο πολυ για τοσο μεμονομενα περιστατικα. Ενα απο τα πολλα spams (γιατι εν τελει περι spam προκειται) που ελαβα ειχε μια προσωπικη αποψη πριν ακομα την κυρια ειδηση που ελεγε με μεγαλα, bold και κοκκινα γραμματα (and I quote):

"ΠΟΥ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΚΑΡΙΟΛΗΣ ΑΠΟ ΑΝΙΑΤΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΝΩ ΝΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΓΙΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ"

Τωρα... Ειμαι σιγουρος πρωτα απ΄ολα οτι δεν αιμορραγεις απο πονο. Το αντιθετο, ναι. Επισης, το να ζησει 200 χρονια το βρισκω περισσοτερο ευχη παρα καταρα. Η ιατρικη θα μπορεσει να κανει κατι για την αιμοραγια και οσον αφορα το αλλο side-effect αυτης της παραξενης ασθενειας, τον διπλασιασμο του οριου ζωης, καλυτερα να μην βρουν ποτε την γιατρια.
Αλλα αυτο που μου εκανε πραγματικα εντυπωση ειναι το παθος με το οποιο ο ανθρωπος αυτος εξεφρασε την οργη του. Σιγα ρε φιλε! Ενα "τι μαλακας" νομιζω θα ηταν αρκετο σε αυτην την περιπτωση, ειδικα οταν η απαντηση του ιδιου ανθρωπου επανω σε πιο "κοινοτυπα" κακα (serial killers, dictators, mob bosses, etc) θα ηταν μαλλον "Να μπουν φυλακη". Ισως ο τυπος που εγραψε αυτο (ή τυππισα. Νομιζω ηταν τυππισα) ζει σε ενα μικρο χωριουδακι στα περιχωρα μιας μαγικης χωρας οπου τα ζωα του δασους τραγουδουν και το μεγαλυτερο κακο που μπορει να συμβει ειναι να πατησει κανενα αγκαθι ενας μονοκερος.

Στο μεταξυ, στον αληθινο κοσμο, τα πραγματα κυλουν κανονικοτατα. Ανθρωποι και ζωα γεννιουνται και πεθαινουν randomly κρατωντας το οικοσυστημα σε ισορροπια.
Ο θανατος της διπλανης μας πορτας θα μας σοκαρει περισσοτερο απο τους εκατονταδες ανθρωπους που χανουν την ζωη τους καθε λεπτο απο εντελως ηλιθιους και τυχαιους λογους (χωρις να μετραω πολεμους, πεινα και αλλους καβαλαρηδες) αλλα αν κοιταξεις τον κοσμο απο ψηλα (ντρεπομαι που μου ηρθε ο Χατζης στο μυαλο) θα δεις οτι τα παντα κυλανε ρολοϊ.

Οσο για το ιδιο το περιστατικο, φυσικα και δεν υπεγραψα κανενα petition. Δεν θα ηξερα απο που να αρχισω. Να το κρινω ως εργο τεχνης? Δεν ειναι λιγο υπερβολικο να υπογραφεις να σταματησει καποιος να δημιουργει επειδη απλα δεν σου αρεσει αυτο που φτιαχνει? (I'm looking at you, Uwe Boll haters)
Με την ιδια λογικη, που ειναι το δικο μου petition για την heavy metal, ε? Γιατι δηλαδη ο Ozzy να δαγκωνει νυχτεριδες? Αυτες ψυχη δεν εχουν?
Ή ακομα καλυτερα, θεος φυλαξει, το γυμνο! Μα ειναι πραγματα αυτα τωρα? Να βλεπει ολος ο κοσμος τα τσιτσια της αλληνης? Τεχνη ειναι αυτο?
Παλι καλα που, εν τελει οι πουριτανοι δεν εχουν τοση δυναμη οσο νομιζουν.

Να το κρινω ως κτηνωδια? Νομιζω το καλυψα αυτο παραπανω. Σε κλιμακα κτηνωδιων νομιζω θα ερχοταν λιγο πιο κατω απο το να βγαζεις τα φτερα μιας μυγας. (Οποιος το κανει by the way, να πεθανει ακαριαια για 300 χρονια απο πονο)

Υπαρχει ενας λογος για τον οποιο θα υπεγραφα. Απο υποκρισια. Διοτι ειναι καλο που και που να δειχνεις ποσο ευαισθητοποιημενος εισαι, υπογραφοντας ενα petition εδω, λεγοντας ποσο σε ενοχλει που πεθαινουν παιδακια στην Αφρικη απο εκει και που και που κλεινοντας το φως για να σωσεις το περιβαλλον.
Ευτυχως δεν ειμαι τετοιος ανθρωπος και ξερω οτι υπαρχουν κι αλλοι σαν εμενα.

Παντως απο ολο αυτο μου ηρθε μια ιδεα για κατι καταχωρισεις πιτας που εφτιαχνα αυτες τις μερες. Και για να αποφυγω τα petitions, δεν εβαλα τον actual σκυλο του Vargas.

Computer Fantasy

Προσφατα, η Μελ μου εφερε δωρο το WarGames σε DVD, μια απο τις τρεις αγαπημενες μου 80s ταινιες σχετικα με computers. Οι τρεις αυτες ταινιες (κατα σειρα προτεραιοτητας) ειναι το Electric Dreams, Το WarGames και το Tron. (Θα εβαζα και το Weird Science μεσα αλλα δεν μου ερχεται αλλη αυτη τη στιγμη για να το κανω top 5)
Και σημερα η Μελ εκανε ενα post στο cinemel για το straight-to-DVD sequel του WarGames, WarGames: The Dead code. Και οπως ειπα και στο comment μου εκει, δεν θα με ενοχλουσε να δω μια μεταφραση αυτης της ταινιας στις μερες μας αν το plot δεν φαινοταν να ειναι too damn identical με το παλιο. Identical στα λαθος σημεια θα προσθετα γιατι βλεπετε υπαρχει ενας συγκεκριμενος λογος που αγαπω αυτες τις ταινιες ο οποιος ειναι πολυ δυσκολο να αποδοθει στις μερες μας.

Ολες αυτες οι ταινιες (μαζι και το Weird Science) ειναι στην καρδια fantasy και δεν εχουν καμια προθεση να σε πεισουν για το αντιθετο.
Το Electric Dreams αρχιζει λεγοντας σου οτι αυτο που θα δεις ειναι ενα "Fairytale for computers" και, δεν σας χεζω, ανατριχιασα απο νοσταλγια μονο και μονο γραφοντας το. Ισως γιατι ειναι το μονο Computer fairytale που εχει βγει και εχει ασπαστει το genre του τοσο θερμα. Δεν θα το δεις σκεφτομενος οτι "αυτα τα πραγματα δεν γινονται", ουτε θα γελασεις σημερα με την τεχνολογια του τοτε. Το Electric Dreams μπορει να μεταφραστει σε οποιαδηποτε εποχη, ανεξαρτητα με την τεχνολογια αυτης οπως ολα τα παραμυθια.

Το Tron απο την αλλη δεν χρειαζεται και μεγαλη αναλυση, ε? Αν το Electric Dreams ειναι το παραδοσιακο παραμυθι, το Tron ειναι High Fantasy. Ειναι το Lord of the Rings των computers. Ειναι μια θαυμασια ιστορια με θεους που αναγκαζονται να κατεβουν στον κοσμο των θνητων και να νοιαστουν γι αυτους, με champions που μαχονται για την ελευθερια του λαου τους (και για τους users) και με τρελαμενους απο την δυναμη κακους overlords. Classic. Ειναι επισης, μεσα στα fantasy πλαισια του, μια διαφορετικη ιστορια απο πολλες παρομοιες. Ενω το focus ειναι επανω στον θεο-user, ο οποιος απαγαγεται απο το Master Program και αναγκαζεται να δει απο πρωτο χερι πως ειναι η ζωη επι της γης, ο πραγματικος chosen one ειναι ο Tron. Και ο Tron ειναι στο background της δρασης. Ο Θεος-User, ενω πρεπει να αποδειξει την αξια του και να παλαιψει 'against all odds' για να νικησει, δοξαζεται ηδη πριν το κανει.
Και παλι, η ταινια δεν κρυβει το fantasy στοιχειο της. Δεν νομιζω κανεις στο 1982 να νομιζε οτι μεσα στα computers υπαρχουν μικρα ανθρωπακια. Διαδραματιζεται σε μια απροσδιοριστη εποχη και δεν μπαινει στον κοπο να εξηγησει "επιστημονικα" το τι τρεχει.

Οσο για το WarGames, ειναι το πιο "ρεαλιστικο" απο αυτα. Σιγουρα, με την πρωτη ματια φαινεται να ξεχωριζει απο τα υπολοιπα και να απομακρυνεται απο το "Fantasy", επικεντρωνοντας στον κινδυνο της αυτοματοποιησης και της πυρηνικης απειλης. Αλλα κατω απο ολα αυτα προκειται για ενα απλο ghost story, no? Περα της μασκας της τεχνολογιας, ειναι μια ταινια για ενα ανησυχο παιδικο πνευμα που ζηταει αποδοχη, αναπαυση και, to play a game. Και αυτο ειναι ενα στοιχειο που θα λειπει απο το sequel γιατι στην digital εποχη μας, με τα computers ως αναποσπαστο μερος της καθημερινοτητας μας, ειναι δυσκολο να τα δεις με τοσο ελευθερο ματι.

Το καινουργιο WarGames δεν θα εχει καμια διαφορα απο μια basic "computers go wrong" ταινιας, στην εποχη του War on Terror. Ισως η καινουργια Tron ταινια να καταφερει να κρατησει λιγο απο την μαγεια της παλιας μιας και ειναι αρρηκτα δεμενη με το fantasy στοιχειο της αν και φοβαμαι οτι θα προσπαθησουν να χωσουν μεσα ενα σωρο σημερινες γνωσεις για να το κανουν πιο "αληθινο".

Τελος, για το Weird Science δεν θα μιλησω καν. Δεν παει πιο fantasy απο αυτο. Those were the computer days, my friends. When men were real geeks and women were pixels.

I never... Played that game.

Επειδη εχω βαρεθει να το λεω σε κοσμο και να με κοιταει σαν να εχω ενα καυλι στο μετωπο, ας το δηλωσω και επισημα: Τα τεσσερα παιχνιδια που δεν νοειται να μην εχεις παιξει αν εισαι gamer (και που δεν εχω παιξει κι ας ειμαι).

1. Monkey Island (κανενα απο τα τεσσερα)
Ημουν παντα adventure gamer. Μεγαλωσα σε μια εποχη που το genre ηταν στα high του και αγαπησα τα PC games μεσα απο αυτο (τα games γενικοτερα τα αγαπησα μεσα απο τον C64 μου). Το πρωτο παιχνιδι που ειδα σε PC πριν ακομα αποκτησω δικο μου ηταν το Indiana Jones and the fate of Atlantis. Η πρωτη φορα που λατρεψα σεναριο και γραφικα σε παιχνιδι ηταν στο The Day of the Tentacle. Η πρωτη φορα που ενθουσιαστηκα με 3D ηταν στο intro του Prisoner of ice. Η πρωτη φορα που ενιωσα τυχερος που ειμαι gamer ηταν οταν τελειωσα το The Dig και η πρωτη φορα που εκλαψα με παιχνιδι ηταν στο Grim Fandango.
Παρολα αυτα, τα Monkey Islands δεν τα επαιξα ποτε. Δεν με τραβηξε το theme τους, ποτε δεν ημουν μεγαλος φαν των πειρατων υποθετω. Και εφοσον ειχα να γεμισω το κενο με ενα σωρο αλλα, καλυτερα η εστω ισα παραδειγματα δεν ενιωσα και ποτε την ελειψη.

2. Fallout και Fallout 2.
Εδω ειναι πιο ευκολο να εξηγησω τους λογους. Αργησαν πολυ να τραβηξουν την προσοχη μου τα PCRPG. Λιγο η εμπειρια μου με τα προτογονα παραδειγματα του genre, λιγο τα σεντονια που επρεπε να διαβαζεις αντι να παιζεις με κρατησαν μακρια. Φανταστειτε οτι το πρωτο isometric που επιασα στα χερια μου ηταν το Diablo. Οχι, ψεμματα. Ειχα δοκιμασει να παιξω και καποιο Ultima. Man, αυτο θα πει dark ages...
Παντως το τριτο να ειστε σιγουροι οτι θα το παιξω.

3. Planescape: Torment
Ε, παλι τα ιδια θα λεμε? Σας πιστευω οτι εχει ωραια ιστορια. Αλλα αμα ηθελα να διαβασω βιβλιο θα διαβαζα ενα γαμημενο βιβλιο. Τωρα, μπορουμε να βαλουμε κατι να παιξουμε?

4. Deus EX
OK, εδω δεν ξερω ποιο ειναι το προβλημα. Ειναι FPS, εχει RPG στοιχεια, εχει πολυ καλη ιστορια, ωραιο universe και ειναι προτεινομενο τοσο απο φιλους που εμπιστευομαι την κριση τους σε games οσο και απο το αγαπημενο μου περιοδικο στον κοσμο. Ακομα και το ονομα του forum μας ειναι quote απο το παιχνιδι. Δεν εχω ιδεα τι ειναι αυτο που με κανει να μην εχω καταφερει να τελειωσω αυτο το game.

Ολα αυτα τα παιχνιδια εχω προσπαθησει κατα καιρους να τα παιξω. Ειτε οταν ηταν ακομα η εποχη τους, ειτε αργοτερα αλλα χωρις επιτυχια. Υποθετω αν δεν σε τραβαει κατι, δεν σε τραβαει. Αλλα, ενταξει. Δεν πειραζει! Υπαρχουν δεκαδες παιχνιδια που κατα την δικη μου γνωμη θα επρεπε πολλοι να εχουν παιξει, gamers και μη, αλλα δεν κανω ετσι.
Και το χειροτερο ειναι οτι αυτοι που συνηθως γουρλωνουν τα ματια ειναι ειτε παιδακια που τα επαιξαν περυσι, ειτε ανθρωποι που δεν εχουν παιξει τιποτε αλλο μετα το '98 και εχουν κολλησει εκει. Ε, καιρος να μεγαλωσετε και να διευρυνετε λιγο τα ενδιαφεροντα σας.

Some Smiths songs sound better by others

Κατεβασα που λετε μερικα Smiths covers που δεν ειχα, και η θεωρεια μου οτι "Τα τραγουδια των Smiths ειναι καλυτερα οταν τα παιζουν αλλοι" ενισχυθηκε.
Περα του How soon is now που λιγο πολυ ειναι ιδιο σε καθε διασκευη (με καλυτερα vocals παντα) οτιδηποτε ακουσα απο αλλους το αγαπησα αμεσως ενω ποτε δεν θα μπορουσα να φερω τον εαυτο μου σε θεση να το ακουσει original.
Υπαρχουν φυσικα εξαιρεσεις οπως και σε καθε κανονα. Το "Last night I dreamt that somebody loved me" ειναι ακομα καλυτερο απο καθε διασκευη. Ισως επειδη κανεις δεν ειναι τοσο κλαψιαρης για να το πει σωστα. Αντε και το bigmouth μονο και μονο επειδη εχει γινει classic Rock.
Ανακαλυψα επισης οτι η θεωρεια λειτουργει αντιστροφα για τους Depeche Mode. Καμια διασκευη δεν μπορει να φτασει τις original εκτελεσεις. Καμια.

Μιλωντας για τους Depeche Mode, γνωρισα καποιον μεσα στο καλοκαιρι που ειχε πολυ δυνατη αποψη για την μουσικη του. (βασικα ειχε πολυ δυνατη αποψη για ολα, και αν δεν σου αρεσαν τα ιδια πραγματα που αρεσαν και σε αυτον κατι κανεις λαθος)
Τωρα... Εμενα δεν μου αρεσει να μιλαω πολυ για μουσικη. Εχω αποψη για ενα σωρο πραγματα αλλα η μουσικη ειναι αυτο που παντα ειχα ελειψη. Ποτε δεν με ενδιεφερε να ψαξω περισσοτερο περα του τι ειναι αυτο που ακουω. Μου αρεσει να ακουω μουσικη και μου αρεσει να ακουω ο,τι χτυπησει καλα στα αυτια μου. Περα απο αυτο, δεν καθομαι να φιλοσοφισω γιατι μου αρεσει το ταδε ή γιατι δεν μου αρεσει το δεινα.

Ειχαμε λοιπον μια συντομη κουβεντα που αρχισε με μενα να λεω "Δεν μου αρεσει το new wave", συνεχισε με αυτον να μου ζηταει να του εξηγησω γιατι δεν μου αρεσει και ποσο λαθος κανω που δεν μου αρεσει, και τελειωσε λεγοντας του οτι ειναι "θεμα γουστου" (παντα το καλυτερο πραγμα να πεις για να τελειωσεις μια διαφωνια.) Επειτα, ετυχε να ακουσουμε Depeche Mode και του ειπα οτι τους λατρευω.
Με σταθερη φωνη, και εκφραση ανθρωπου που ξερει τα σκατα του, γυρισε και μου ειπε κατηγορηματικα:

"Δεν μπορει αμα δεν σου αρεσει το new wave και να σου αρεσουν οι Depeche. Αφου δεν σου αρεσει το new wave δεν μπορεις καν να τους καταλαβεις."

Οπως ειπα... εγω δεν κανω ευκολα κουβεντες περι μουσικης, ειδικα οταν ο αλλος εχει τοσο στενοκεφαλες αποψεις. Βλεπετε, υπαρχουν τριων ειδων αποψεις για μενα (ανεξαρτητα αν συμφωνω ή οχι μαζι τους):
Υπαρχει η αποψη που θα την ακουσω συνοδευομενη απο τα σωστα επιχηρηματα (including "θεμα γουστου") και θα γνεψω. Υπαρχει η αποψη που δεν θα ακουστει πολυ σωστη και θα
κανω ερωτησεις και, αν ειναι δεκτικος ο αλλος, αντιλογο. Και τελος υπαρχει η αποψη που ειναι τοσο τελειωτικα ηλιθια, τοσο στην ουσια της οσο και στην εκφραση της που απλα θα χαμογελασω και θα απομακρυνθω απο την κουβεντα χαριτωμενα. Ετσι εκανα και εκει.

Παντως, οταν διηγηθηκα την ιστορια σε εναν φιλο μου (τον μεγαλυτερο Depeche Mode fan που ξερω και αυτον που μου τους εμαθε πριν πολλα χρονια) γελασαμε με την καρδια μας.

Elections - Shmelections

Δεν εχω ψηφησει ποτε σε εκλογες. Παλιοτερα, καλυπτομουν πισω απο τα χιλιομετρα που χωριζαν εμενα και τα εκλογικα μου δικαιωματα. Πλεον, μιας και δεν ειναι πια υποχρεωτικο, απλα δεν ψηφηζω. Δεν εχω κανενα απολυτως λογο να βαλω τον εαυτο μου σε αυτη τη διαδικασια αλλα προσφατα, με κατηγορισαν για ανευθυνοτητα απεναντι στην χωρα που ζω και μαλιστα μου ανακοινωσαν οτι αφου δεν παιρνω θεση δεν εχω κανενα δικαιωμα να γκρινιαξω για τιποτα που αφορα την κατασταση στην Ελλαδα στο μελλον.

...Μαλιστα.

Και να πεις οτι μου το ειπε κανενας απο αυτους που οι μονες διασκεδασεις στη ζωη του ειναι οι γαμοι, τα βαφτισια, οι εκλογες και το ποδοσφαιρο να πω ΟΚ. Να πεις οτι μου το ειπε κανενας κνητης (που ερχονται σε αντιπαθεια δευτεροι μετα τις κατσαριδες) να πω δε γαμιεται. Αλλα μου το ειπαν ανθρωποι που θεωρω αρκετα εξυπνους για να μην εκπεπτουν σε τετοιες μικροτητες.

Για να δουμε: Ο στενος μου κυκλος επαφων αυτον τον καιρο αποτελειται απο ανθρωπους ηλικιας 17 - 32 και κανενας τους δεν ειναι οσο ξερω ακραια πολιτικοποιημενος. Απο αυτους, οσοι ψηφιζουν (ακομα και οι πιο πολιτικοποιημενοι), το 90% ψηφιζει οτι τους πουν οι γονεις τους (στις μικροτερες ηλικιες) η απο οικογενιακη παραδοση (δηλαδη το ιδιο με αλλα λογια). Συγγνωμη, αλλα αν εισαι τριτη γενια πασοκος δεν με πειθεις οτι θα ψηφησεις βαση του εκλογικου τους προγραματος. Στο υπολοιπο 10% δε, κυριαρχει περισσοτερο το "θα ψηφησω τον Α για να μην βγει ο Β". Λαμπρα! Και μετα, αυτοι οι ανθρωποι κρινουν την δικη μου σταση.

Το επιχειρημα "ψηφησε τουλαχιστον λευκο", το θεωρω απλα ηλιθιο. Ειναι σαν να σε καλουν σε ενα παρτυ που δεν θες να πας, να σηκωνεσαι, να πηγαινεις στην αλλη ακρη της πολης, να χτυπας το κουδουνι και να λες "Δεν θα ερθω!"

Οσο για το θεμα της γκρινιας, γκρινιαζω για πραγματα που δεν εχουν να κανουν με το ποιος κυβερνα τη χωρα. Πραγματα που θα συνεχισουν να γκρινιαζουν και αυτοι που "παιρνουν θεση" και ας βγει το κομμα τους.

So, καντε τη δουλεια σας αν αυτο σας χαροποιει. Αλλα αν νομιζετε οτι ειστε καλυτεροι απο εμενα επειδη ψηφιζετε με τους τροπους που ανεφερα παραπανω, τοτε ειστε βαθια νυχτωμενοι.