Lost in a galaxy far far away: The old republic

Πολύ gaming αυτό το καιρό και τα καλύτερα ακόμα έρχονται. Μέσα στο Beta testing weekend του Star Wars: The Old Republic κατάφερα να φτάσω τρείς χαρακτήρες σε level 12 και να παίξω ενα παιχνίδι που περίμενα καιρό. Οι εντυπώσεις μου μικτές, όπως και το ίδιο το SWTOR.

Η επαφή μου με τα ΜΜΟ δεν είναι μεγάλη. Αρχίζει και σταματά με λίγους μήνες στο Star Wars Galaxies, κάποια χρόνια πριν, και ενω πέρασα πολυ ωραία όσο κράτησε, φροντίζω να μένω μακριά απο τέτοια παιχνίδια για πολλους λόγους, και ενας απο αυτους είναι και η ελλειψη ιστορίας. Επίσης, σιχαίνομαι να διαβάζω κείμενα. Το SWTOR ερχεται με τρία σημαντικά plus: Full voice acting quests και προσωπικό storyline στον κάθε χαρακτήρα, το συμπαν των πολυαγαπημένων KOTOR και το όνομα της Bioware, συνώνυμο σεβασμού στα story-driven games. Αυτα είναι μεν αρκετά για να το ξεχωρίσουν απο τα άλλα MMOs εκει έξω και, παιζοντάς το, ειναι πολλές οι φορές που νομίζεις οτι παίζεις ενα single player game. Καποια storylines εχουν ενδιαφέρον, το voice acting ειναι πολύ καλό, και γενικά είναι αλλιώς να σου το δίνουν το quest με προφορικό λόγο ρε φίλε. Ακόμα κι αν είναι το πιο generic. Βέβαια, επειδή είναι online, μοιαζει σαν ένα παλιό single player, και παρόλο που ξέχασα  την υπαρξη του Skyrim για τρεις μέρες, όταν γυρισα πίσω σε αυτό ήταν σαν να γυρνάω στον "αληθινό κόσμο" απο τη διαφορά στα γραφικά και στη λεπτομέρια.

Το online κομμάτι του στο θυμίζουν συνήθως οι 10 PCs γυρω απο τον κάθε quest-giver, αλλά μετά αρχίζει το cut scene και σου λέει οτι έσυ είσαι ο μοναδικός και ηρεμείς και πάλι. Και η παρέα στα μπουντρούμια δεν είναι άσχημη. Κάνοντας αποστολές σε group παιρνουν ολοι μέρος στις κουβέντες και κερδίζεις social points με τα οποία αγοράζεις και χρησιμοποιεις καποια special items. Παίξαμε το μεγαλύτερο μέρος του Jedi storyline μαζί με τον @DukeOGlue κάνοντας αποστολές μαζί και βλέποντας ως παρατηρητές ο ένας το class quest του άλλου. Βαζοντας και skype, ουσιαστικά είναι σαν να παίζεις ενα action adventure με παρεα, αλλα αντι να κάθονται παθητικά διπλα στον καναπέ, παιρνουν μερος στο παιχνίδι. καπως έτσι πρεπει να ήταν το Legend of Zelda: Four Swords.

Ξεκίνησα απο τους Jedi, γιατι για μένα τουλάχιστον αυτοι και οι Sith είναι το Star Wars. Απο την άλλη, jedi παίζεις σε κάθε άλλο SW game και ειναι απο τα πιο βαρετες και επαναλαμβανόμενες ιστορίες. Ασε που τους γράφουν σαν τα αρκουδάκια της αγάπης. Τουλάχιστον στα παλιότερα KOTORs ή στο Jedi Knight υπήρχε μια ιστορία πίσω απο σένα και αργούσες να πάρεις το lightsaber σου. Εδω φαίνεται να έδωσαν εμφαση στο πόσο βαρετοί φλώροι είναι. Καποια generic επιδρομή καποιων generic πλασμάτων σε βαζουν σε διαδοχικές αποστολές, κανοντας τους πάντες γύρω σου να σε επαινούν. Στο τέλος, δε θυμάμαι καν τι πρέπει να κάνω. Απλά ακολουθώ τα βελάκια. Ασε που το fighter class τους ειναι πολυ αδύναμο. Στο ίδιο level, η Jedi consular του Dim εκανε πολυ περισσότερο damage απο την Jedi knight μου και μόνος τα βρήκα σκούρα πολλές φορές.

Το παίξιμο στη Sith μεριά ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό. Οι μάχες, κοντά στην ψυχοσύνθεση των Sith ηταν πιο νευρικές και χορταστικές, το γράψιμο τους είχε σκέρτσο και η ιστορία τους ήταν γεμάτη δολοπλοκίες και ιντριγκες. fun. Και είχε και αρκετές αποστολές που δεν εβγαιναν χωρίς παρέα, δινοντας σου ευκαιρίες για καλύτερο level up. Αλλά εκεί που χάρηκα παιχνίδι ηταν ο Smuggler. Πρώτα απ' όλα η ιστορία ήταν πολυ προσωπική και σε εβαζε περισσότερο απο τις άλλες στο κόσμο του SWTOR. Σου εκλεψαν το σκάφος. Στο 70% των διαλόγων υπήρχε η επιλογή "I just want my damn ship back" και το υπόλοιπο γράψιμο ήταν αστείο και γενικά στο ύφος του Han Solo. Ο αλήτης με τη χρυση καρδιά. Επίσης ειναι και ο μόνος λόγος που θέλω να ξαναπαίξω και να δω πως θα παει η ιστορία του και πότε θα πάρει το σκάφος του πίσω.

Γύρω στο level 10 φευγεις απο τον αρχικό σου πλανήτη και πριν πας στον επόμενο μπορείς να παρεις το special class σου και crafting skills. Δε ξερω πόσο ανοίγει το παιχνιδι μετά που παίρνεις δικό σου σκαφος αλλα μέχρι εκει το online κομμάτι του μοιάζει μικρο και το single player αρκετά linear. Τα group quests εχουν πλάκα αλλα το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού τελικά το παίζεις μόνος και το single player experience δεν θα φτασει ποτέ πραγματικά single player games οπως το Mass Effect 3 της ιδιας εταιρίας που αναμένεται. Σίγουρα θέλω να το ξαναπιάσω στα χέρια μου αλλα δεν νομίζω τελικά να το κρατήσω για πολύ καιρό. Πότε βγαίνει είπαμε το Mass Effect 3?

Next: I'm Batman

Lost in Tamriel: Skyrim

Μετά απο 100+ ώρες που αφιέρωσα στο πεμπτό κεφάλαιο των Elder Scrolls, είπα να μοιραστώ καποιες σκέψεις που μου κάνουν συντροφιά τόσες μέρες στα παγωμένα βουνά του Skyrim.

Τα Elder Scrolls τα γνώρισα μέσα απο το Morrowind. Θυμάμαι το Daggerfall βλέποντας τον φίλο μου τον Νίκο να είχε κολλήσει τότε, αλλα εκείνη την εποχή τα PCRPG δεν μου γέμιζαν το μάτι. Προτιμούσα την απλοϊκότητα του Quake και, για ο,τι αλλο χρειαζόμουν υπηρχαν τα adventures. Και το Morrowind στην αρχή το παράτησα με το που βγήκα στον ανοιχτό κόσμο, αλλά όταν τελικά το ξανάπιασα και αρχισα να το εξερευνώ, ήταν μια απο τις δυνατότερες gaming εμπειρίες μου.

...Κάτι που δεν ήταν το Oblivion. Λίγο το fast travel στην αρχή εκανε τον κόσμο του μικρό, και λίγο το level up ολων των πραγμάτων γυρω σου τον εκανε κουραστικό γρήγορα. Αλλά παίζοντας το Skyrim, διαπίστωσα οτι τις περισσότερες αναμνήσεις τις έχω τελικά απο αυτό. Και, το Oblivion ήταν πανέμορφο. Ω, φίλε, ο αληθινός κόσμος ήταν τόσο μουντός μπροστά στα λιβάδια της Cyrodiil. Και ειχε memorable και ξεχωριστά quests, όπως εκείνο που έπρεπε να μπείς μέσα σε έναν μαγεμένο πίνακα και να πολεμήσεις ζωγραφιστά trolls με βέλη βουτηγμένα σε νέφτι.

Ενα μπουκάλι νεφτι είχε πάντα τη θέση του στο trophy room μου. Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τις κουβέντες όλων στις πόλεις για τα mudcrabs.
- I saw some mudcrabs by the water recently
- I hear others say the same.
Είχε όμορφο και εξυπνο γράψιμο το Oblivion, με αρκετό  humor μέσα του. Απ' τους διαλόγους, μέχρι τους τίτλους των quests.

Και γενικά αυτά σκεφτομαι όσο παίζω το Skyrim. Για το πόσο όμορφο και ιδιαίτερο ήταν το Oblivion, ενα παιχνίδι που ξαναλέω δεν με είχε αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις στην αρχή.

Οχι οτι το Skyrim ειναι ασχημο. Αν υπήρχε skill 'Photographer' που ανεβαινε με τα screenshots που παίρνεις, θα το είχα τερματίσει σίγουρα. Αλλα δεν εντυπωσιάζει τελικά σε τίποτα. Το πρωτόγνωρο συναίσθημα του απέραντου ελευθερου κόσμου έχει χαθει απο εποχές Morrowind, και η άισθηση καινουριου και θαυμαστού δεν αγγίζει καν τον προκάτοχο του. Και εν τέλει περιμένω αυτο το level γραφικών απο οποιοδήποτε συγχονο παιχνίδι. Ισως να είναι σημάδι των καιρών. Τα παιχνίδια φαινεται να σταμάτησαν να νοιάζονται να μας εντυπωσιάσουν με τα γραφικά τους μιας και τα περισσότερα εχουν στόχο τις κονσόλες. Ίσως να φταιει και η μουντάδα του Skyrim. Ναι, στέκομαι πολλές φορές να θαυμάσω το τοπίο αλλα πόση ομορφιά να κρύψεις σε χιονισμένα βουνά. Αυτό που σου μένει τελικά ειναι ασπρο-γκρι. Και, χιονισμένα βουνά ειχε και στο Oblivion. Και ήταν και η χειρότερη μου τοποθεσία.

Σαν feeling ειναι καθαρόαιμο Elder scrolls. Ο κόσμος παραμένει γνώριμος και προσαρμόζεσαι αμέσως σε αυτόν αν έχεις παιξει καποιο απ' τα προηγούμενα. Σαν ιστορία ενιωσα οτι με έβαλε πιο στρωτά στη βασική ιστορία. Και εδω έκανα level up detour, αλλα στο Oblivion και στο Morrowind μου πηρε μηνες μεχρι να ασχοληθώ με τα main quests. Στο Skyrim κρατάω μια ίση απόσταση μεταξύ main και των αλλων, κρατώντας και ολόκληρες πόλεις worth of quests για να έχω κάτι να κάνω μετά. Εξάλλου, στο main υπάρχει το μόνο πράγμα που εντυπωσιάζει στο Skyrim.

Η στιγμή που σκοτώνεις τον πρώτο σου δράκο ειναι φοβερή. Και ακόμα και τώρα, με 20 dragon souls αχρησιμοποίητα, ακόμα χαίρομαι καμιά φορά που εχω random encounter με έναν απο αυτούς. Ειδικά αν τύχει να είναι κινηματογραφικό αρκετά, οπως τη νύχτα που εφτασα για πρώτη φορά στη Windhelm. Ενας εκοβε βόλτες πέρα στους κάμπους και όλοι ηταν φοβισμένοι και σε ετοιμότητα. Βέβαια κι αυτό μπορεί να καταντήσει κουραστικό, ειδικά οταν υπάρχει κι άλλον κόσμος τριγύρω και κινδυνευεις να τους χτυπήσεις με τα area attacts σου. Απο την αλλη, τραβάνε τον δράκο.

Οι followers ειναι άλλη μια στενάχωρη ιστορία στο Skyrim. Εχουμε καλομάθει απο την Bioware οι followers να είναι ο κόσμος μας όλος, αλλα ακόμα και στο Fallout της Bethesda υπήρχε ενα quest line πίσω απ' τον καθένα τους. Εδω ειναι απλά μουλάρια για loot και για να τραβάνε τα πυρά. Ενοχλητικά μουλάρια που μπαίνουν συνέχεια μπροστά σου. Τη Lydia τη κακομοίρα τη σκότωσα κατα λάθος και δεν το καταλαβα καν για μέρες. Νομιζα οτι "ε, καπου θα κόλλησε πάλι". Τελικά την έκανα resurrect μεσω κονσόλας απο τύψεις.

To level up και γενικά το skill system των elder scrolls πάντα μου άρεσε και το προτιμώ απ οποιοδήποτε αλλο rpg system. Ειναι λογικό. Δεν σου δίνουν αυτά τα μαγικά φασόλια, τα XP που μετά εσυ τα φυτευεις και ως δια μαγείας γίνεσαι καλύτερος σε οτι θες. Ο,τι χρησιμοποιείς, μαθαίνεις να το χρησιμοποιείς καλύτερα. Απλά πράγματα. Στο Skyrim εχει απλοποιηθεί αρκετά, έχοντας αφαιρέσει ενα μεγάλο ποσοστό skills (απο τα ηδη μειωμένα του Oblivion σε σχέση με το Morrowind), αλλα προσωπικά αυτό δεν με ενοχλεί. Το perk system σου δίνει αρκετά να ασχοληθείς και ειναι πολυ καλύτερο να εχει ένα 'one hand weapons' απο διαφορετικό skill για το κάθε ματσούκι. Κάνει βέβαια το level up πιο αργό, μην έχοντας το grinding του athletics και acrobatics αλλα γενικά δε μου λείπει τίποτα.

Κάτι άλλο που παρατηρώ στα Elder scrolls και, δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου. Φαινεται οτι κάθε φορά η μαγεία λιγοστευει. Ειναι πάντα εκει αλλα πεφτει σε δευτερη μοιρα. Στο Morrowind υπηρχαν φοβερα πλάσματα, καβαλούσες ιπτάμενες σαυρες, πετούσες, υπήρχαν μαγικά που σου ανέβαζαν το athletics στα 5000 και με ενα πήδο... επεφτες στον θανατό σου απο χιλιάδες πόδια. Υπήρχαν οπλα τόσο δυνατά που μπορούσες να βγείς γυμνός έξω και να μην φοβάσαι για τίποτα. Στο Oblivion λιγότερο. Ηταν περισσότερο ιππότες, λιγότερο μάγοι. Παρόλα αυτά έβρισκες που και που κάτι ξεχωριστό. Εδω αρχισα να πιστευω οτι δεν έχει unique αντικείμενα. Πηρα τα βουνά για να κάνω ολα τα daedra quests μηπως και παρω κάτι αξιόλογο στα χέρια μου γιατι κανω κρα για ενα σπαθί με ένα damage πιο πάνω. Ένα. Και αυτα τα enchanting και smithing τα βαριέμαι. Δε παίζω για να δουλευω. Και μέχρι να φτάσεις ενα καλό level για να κάνεις τίποτα της προκοπής το έχεις τελειώσει το παιχνίδι.

Και πίσω στον αληθινό κόσμο, έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο πόνου. Ως windows user εχω μάθει να είμαι tolerant στα λάθη στο software, αλλα το Skyrim πολλές φορές μοιάζει να κρέμεται απο κλωστές για να μην καταρευσει. Προβλήματα στον ήχο του, κρασαρίσματα, ολόκληρες λίστες απο bugs και glitches του παιχνιδιού στο internet. Broken quests εδω κι εκει. Ηδη εχει χρειαστεί console command για τρια quests και ειχα πρόβληματα γενικά σε πολλά. Υπάρχουν πολλές φορές που σκεφτηκα "δεν θα παρω αυτο το quest τωρα, ποιος ξέρει τι προβλήματα θα φέρει με τα αλλα. Ασε να τελειωνω πρωτα αυτα". Ειναι σαν το παιχνίδι να σου δίνει εναν λόγο να διαλέξεις την επιλογή "Οχι, δεν έχω χρόνο τώρα". Νιωθω περισσότερο σαν μάστορας, παρα σαν Nord warrior. Συνεχώς είμαι στην τσίτα και κάνω 5 διαφορετικά saves καθε δυο λεπτά, σε περίπτωση που η επόμενη μου κίνηση καταστρέψει τα προηγούμενα 3 quests ή κάτι γίνει και τα dialogue options του χαρακτήρα δεν εμφανιστούν. Ή είμαι με το Elder scrolls wiki ανοιχτό να ψάχνω λύσεις.

Δε ξέρω πόσα απο αυτά έχουν να κάνουν με το PC port. Γενικά μου έβγαλε ενα εντονο συναίσθημα οτι "το PC σου δεν ειναι το σωστό μηχάνημα για να κάνεις interact με αυτο το παιχνίδι". Αν και τα προβλήματα στα quests πρεπει να είναι universal και, σε αυτη τη περιπτωση χαίρομαι που έχω το console command.

Γενικά ξέρω οτι θα το αγαπήσω. Πέρα απο τα προβλήματα του που ελπίζω να λυθούν έστω στο μέλλον με patches, ειναι ενα παιχνίδι σε εναν γνωριμο και αγαπημένο κόσμο. Και ακόμα και αν μοιάζει με glorified expansion καμια φορα, ειναι ενα damn good and impressive one (πολυ περισσότερο απ οτι ήταν το New Vegas). Αλλα παιχνίδι της χρονιάς δεν είναι. Υπάρχουν πολλά παιχνίδια φέτος που δικαιούνται αυτόν τον τίτλο και μέχρι τώρα φοβόμουν οτι θα υποσκιαστούν κάτω απο το Skyrim, αλλα οχι πια. Χαίρομαι κάθε φορά που θα μου δωθεί η ευκαιρία να χαθώ μέσα στην Tamriel, αλλα, όπως είπα και πιο πανω, φαινεται πως κάθε φορά η μαγεία λιγοστευει.

I am a video game addict

Συζήταγα με τον φιλο μου τον Μιχάλη, για το πως τα video games βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο κατόφλι της τέχνης, περίπου εκέι που, όπως πολύ ευστοχα παρατήρισε, βρίσκονταν τα comics 15 χρόνια πριν. Αυτό το student video απο τον Michael Highland συνοψίζει άψογα το τι σημαίνει για εμάς, την γενιά που μεγάλωσε μέσα σε όλο αυτό το interactive entertainment να είμαστε μέρος πολλών κόσμων. Virtual μεν, αλλά ικανούς πιά να μας προκαλέσουν αληθινά συναισθήματα και εμπειρίες.

We are video game addicts, όπως λέει και ο Highland στο video του. Not because of the hours we spent playing or the nights we stayed awake to reach the next level, but because we had life altering experiences in virtual space.

Enjoy.

new games to be excited

Καιρό είχα να κάνω post για games, κυρίως επειδή καιρό είχα να παίξω κάτι πέρα του Fallout 3. Επίσης, τους τελευταίους μήνες, ενώ βγήκανε αρκετά παιχνίδια, ερρ... Fear 2, dead space, prototype, infamous, legendary (αυτα τα 3 τα τελευταια τα εχω ως ένα παιχνίδι στο μυαλό μου) αλλά κανένα δεν ήταν "Το παιχνίδι που περίμενα". Αυτό αλλάζει στους επόμενους μήνες, και χωρίς να υπολογίζω κάν τα various Guitar hero/rock band titles.

Θα αρχίσω με το Star Wars: The old rebublic το οποίο, μπορεί να αργήσει ακόμα πολύ αλλά το "trailer" που έβγαλαν ήταν αρκετό για να μας τινάξει τις κάλτσες έξω. Και βάζω τη λέξη trailer σε εισαγωγικά επειδή, όπως είπε και κάποιος, είναι καλύτερο απο τουλάχιστον μια απο τις ταινίες.

Movie Trailers - Movies Blog

Freakin' wow.

Και πάμε στο άλλο διαμάντι του οκτωβρίου. BRUTAL LEGEND! Το οποίο με κάθε νεο trailer που βγάζουν γίνεται και πιο awesome.



Μαζί με κάτι Batman: Arkham Asylum και Mass Effect 2 προβλεπεται ενας ωραιος χειμωνας.

Α, δειτε και αυτο. Ενα μικρό indy παιχνιδάκι, βασισμενο στη κοκκινοσκουφίτσα και με πολυ arty (και goth) διαθεση.

ThePath------StoryTrailer from Tale of Tales on Vimeo.

Mass Effect

Οταν σκεφτομουν περιπου τι να γραψω στο Mass Effect review μου, διαπιστωσα οτι ειχα αρκετα πραγματα να γκρινιαξω για ενα παιχνιδι που, κατα τ'αλλα με αφησε ικανοποιημενο και με διασκεδασε για μια βδομαδα. Αλλα αν δεν ειχα και τις γκρινιες, το post μου θα ηταν πολυ βαρετο.

Με μια λεξη, Epic!
Με περισσοτερες στην πορεια, με mild spoilers (και αν εχω τιποτα μεγαλο θα σας ειδοποιησω εγκαιρως)

Mass Effect, λοιπον. Το νεο Sci-Fi epic της Bioware που πια το ονομα της ειναι συνωνυμο με καλο storywriting και ποιοτικα production values μετα απο δυομισι πετυχυμενους τιτλους: K.O.T.O.R., K.O.T.O.R. II (more like, 3/4) και Jade Empire. Το περιμεναμε καιρο, και οι κατοχοι PC ακομα περισσοτερο μιας και ειχε ηδη κυκλοφορισει για Xbox360 εδω και καποιους μηνες και παραλιγο να με κανει να παρω κονσολα μονο και μονο γι αυτο.

Introduction to the butt-fucking huge universe
Θα αφησω τεχνικες λεπτομερειες στην ακρη μιας και στις μερες μας, τα γραφικα ενος παιχνιδιου πρεπει να ειναι ή σχιζοφρενικα πολυ καλα ή πολυ χαλια για να ασχοληθεις, και θα παω κατευθειαν στο ψητο. Στο universe του Mass Effect.
Μου αρεσε πολυ ο κοσμος του. Προσεγμενο στην λεπτομερια, το universe του Mass Effect δανειζεται στοιχεια απο ολο το φασμα του πολυχρησιμοποιημενου space opera καμβα. Με μικροαλλαγες, ο κοσμος του θα μπορουσε να ειναι μια "What if..." (ή Elseworlds αν ειστε fan της DC) ιστοριας πολλων γνωστων sci-fi εργων.

Τα πρωτα βηματα της ενωμενης ανθρωποτητας στο απεραντο μαυρο και ο αγωνας για αναγνωριση και μια θεση στο γαλαξιακο χωριο φερνουν στο μυαλο τον κοσμο του Star Trek, καθως οι πολιτικες ιντριγκες και η διπλωματια μεταξυ species εχει κατι απο Βαβυλον 5. Το Battlestar Galactica theme των εξεγερμενων μηχανων και των αυτοεξορισμενων δημιουργων τους που ειναι αναγκασμενοι να ζουν τη ζωη τους σε εναν μεγαλο στολο υπαρχει στο background, και η παρουσια και μονο των more-than-whores consorts θυμιζει κατι απο Firefly.

Και ναι, πανω απ' ολα το Star Wars. Οταν ακομα επαιζα το πρωτο KOTOR αναρωτιομουν τι θα εκαναν αυτοι οι ανθρωποι αν εγραφαν απαλλαγμενοι απο τους περιορισμους του συμπαντος του Star Wars και τωρα ξερουμε: Ενα αλλο Star Wars.
Ενα alternative Star Wars universe, πιο κοντα στο science fiction παρα στο fantasy, πιο δεμενο, λιγοτερο θρησκευτικο και πιο relative σε μας. Ενα frontier era Star Wars που ακομα απεχει χιλιαδες χρονια απο την μυσταγωγηση του mass effect σε 'the force' και των Spectres σε Jedi.
Spectres, τι ωραια και απλοποιημενη εκδοχη. No training, no special skills. Just special people with a great sense of justice. Τυχοδιωκτες του διαστηματος που λειτουργουν περα απο τον νομο κανοντας αυτο που πιστευουν οτι ειναι σωστο να γινει. Αμα ειχαν και ενα μοναδικο οπλο (ενα brightsword βρε παιδι) θα ηταν ολοκληρωμενοι Jedi με αρχιδια. Adventure, exitement, a Spectre craves these things.

Χαιρομουν να διαβαζω λεπτομεριες για τον κοσμο του παιχνιδιου, κατι που δεν κανω συνηθως (βοηθησε βεβαια και το γεγονος οτι ειχε voice over ακομα και πανω απο τα βασικα κειμενα του codex), και ειδικοτερα, τις ιστοριες πισω απο τα species. Απο τους μυστηριους και extinct Protheans και τις "next-alien-sensetion-after-Twi'lek" Asari, μεχρι τους καταραμενους Krogans και την αργη γενοκτονια τους (τι φοβερη λεπτομερια το genetic mutation των Krogans που οδηγει αργα το ειδος τους προς την εξαφανιση). Τα species στο Mass Effect δεν ειναι απλα weird colorful faces και cool ονοματα. Κουβαλουν επανω τους μια ξεχωριστη το καθενα ιστορια, ενα παρελθον και ενα μεγαλο και κακο cliche. Ενα cliche που σχεδον κανενα παρομοιο setting δεν καταφερνει να ξεφυγει ευκολα.

Ειναι παροχυμενο, αφελες και επιστημονικα λαθος να παρουαζεις ενα ολοκληρο εξωγηινο ειδος σαν να ειναι ενα μικρο tribe. "Εμεις οι Krogans ειμαστε πολεμιστες, morally gray και μιλαμε με φωνη για trailers". Οχι. Χιλιες φορες οχι. Ειναι τοσο λαθος αυτο, που δεν ξερω απο που να αρχισω. "How do you feel going against one of your own" ρωταει ο Shepard καποια στιγμη εναν Turian. Εμας γιατι δεν μας την κανουν ποτε αυτην την ερωτηση? Με ενοχλει πολυ αυτο το cliche γιατι, οση δουλεια και φροντιδα να ριξεις, καταληγεις να εχεις ενα πολυ μικρο και φτωχο universe.

The engine that binds the universe together.
Εδω εχω αρκετη γκρινια και για να το βγαλω πρωτο-πρωτο απο μεσα μου, ποσο κακο ειναι το οδηγημα του ΜΑΚΟ? Πολυ ή Το χειροτερο?
Δεν ξερω κατα ποσο φταινε τα driving skills μου αλλα αν εβλεπε καποιος το ΜΑΚΟ απ' εξω, θα φανταζοταν οτι το οδηγω κρατωντας το τιμονι με τον κωλο μου. Καποιος θα μπορουσε να πει "κατσε ομως. Ειδες που μπορει και πηγαινει φιλε το ΜΑΚΟ?"
Ειδα, ναι. Οπουδηποτε εκτος απο εκει που θελω.

Απο θεμα gameplay δεν ενθουσιαστηκα ουτε χαλαστηκα πολυ απο κατι.
Το combat system αργησα λιγακι να το συνηθησω. Ναι, συμφωνω οτι σε κανουν πιο involve οι μαχες στο Mass Effect απ' οτι το turn based συστημα των KOTOR και Jade Empire αλλα εμενα δεν με χαλαγε. Μου αρεσε η στρατηγικη και η ηρεμια του pause και εδω αρχικα τρομαζα να κανω engage σε μαχη αλλα μερικα levels μετα το ξεπερασα.

Το RPG κομματι του με αφησε αδιαφορο επισης. Οχι οτι το Mass Effect θα διαφημιζοταν ποτε στηριγμενο σε αυτο αλλα, πραγματικα, και να μην υπηρχε καθολου δεν νομιζω να αλλαζε τιποτα στο παιχνιδι. Well, it's probably just me then.

Αρχισα το Mass Effect οπως αρχιζω συνηθως ολα τα μεγαλα games. Την στιγμη που πηρα το Normandy στα χερια μου πηγα σε καθε βραχο που μπορουσα να παω πριν συνεχισω με τους πλανητες του βασικου σεναριου. Μεχρι να πατησω το ποδι μου στο dig site της Liara, ημουν ηδη level 40 και με δυο εκατομυρια credits στην τσεπη. Βεβαια οι random πλανητες ως dungeons καταντουν βαρετοι μετα τους πρωτους 10 και αφου τελειωσα με ολα τα survey quests δεν ξαναπατησα το ποδι μου σε uncharted world εκτος κι αν ηταν μερος ενος quest.

Τελος, οσο αφορα το gameplay, μια μεγαλη γκρινια για τα bugs. Γενικα δεν παραπονιεμαι πολυ για bugs. Ενα κρασαρισμα εδω και μερικα clipping errors εκει, τα παιρνω ως μερος της συνολικης εμπειριας. Αλλα το Mass Effect ειχε περισσοτερα bugs και απο τον Klendathu. Ευτυχως (και περα απο καποια bugs που δεν ευθυνεται το ιδιο το game γι αυτα) κανενα δεν ηταν τοσο σημαντικο ωστε να σου καταστρεψει το παιχνιδι.

And, finally, the plot.
Το να πεις πια για ενα action/adventure παιχνιδι οτι ειναι "very cinematic" ειναι σαν να λες οτι αυτη η ταινια ειναι εγχρωμη. Αν δεν ειναι cinematic αρκετα τοτε κατι παει στραβα. Και το Mass Effect ειναι highly cinematic. Οι σχεσεις μεταξυ των χαρακτηρων δημιουργουνται φυσικα, χωρις ατελειωτους διαλογους και like/dislike μπαρες, ενω το φοβερο voice acting και η εκφραστικοτητα τους, σε κανει να νοιαστεις γι αυτους περισσοτερο απο καθε αλλο παιχνιδι της Bioware. Οι διαλογοι ειναι πολυ πιο ρευστοι, τα cut scenes ερχονται αρμονικα με την δραση και στο τελος σου αφηνει ενα πολυ εντονο συναισθημα ικανοποιησης και μια διψα για περισσοτερο.

Θα βαλω τωρα ενα spoiler warning καπου εδω για να αναφερω μερικα πραγματακια:

- Δεν με επεισε το κινητρο (ή η ελειψη αυτου) των Reapers. To "Villain moves in mysterious ways" ισως και να μου εκανε αν ηταν διατυπωμενο καλυτερα απο μια απλη δικαιολογια.

- Κατι που περιμενα και δεν ηρθε ποτε. Το twist! Καλομαθημενος απο τα KOTORs και το Jade Empire περιμενα αλλο ενα jaw dropping "I'm Revan" ή ακομα καλυτερα ενα "Even the flows" αλλα τελικα ειμαι ευχαριστημενος που δεν υπηρχε. Χαιρομαι που δεν χρειαστηκε να στηριχθουν παλι επανω σε μια ανατροπη και αφησαν το σεναριο να σταθει απο μονο του.

Αυτα. Και, ρε παιδια, παιζοντας το Mass Effect θυμομουν συνεχεια το Advent Rising. Αυτο δεν πηγαινε για superwow epic sci-fi trilogy? Τι εγινε? Θα μου αρεσε αν υπηρχαν μερικα στοιχεια απο το σεναριο του Advent Rising στο Mass Effect.

A Vampyre Story

Adventure games are not dead. They're Undead.
Εξυπνο tagline για το νεο "Old School" adventure, A vampyre story (sic).
Και οταν λεω old school δεν εννοω στο engine και στα γραφικα αλλα στο ειδος και στο humor του. Και ενω το ιδιο το παιχνιδι το περιμενω καιρο και φαινεται ενδιαφερον και αστειο, θα κρατησω μια μικρη σκεψη για το πως τα adventures, ενω δεν ειναι νεκρα, εχουν αλλαξει και ισως ενα lucasart-like game να μην πολυταιριαζει στην εποχη μας.

I never... Played that game.

Επειδη εχω βαρεθει να το λεω σε κοσμο και να με κοιταει σαν να εχω ενα καυλι στο μετωπο, ας το δηλωσω και επισημα: Τα τεσσερα παιχνιδια που δεν νοειται να μην εχεις παιξει αν εισαι gamer (και που δεν εχω παιξει κι ας ειμαι).

1. Monkey Island (κανενα απο τα τεσσερα)
Ημουν παντα adventure gamer. Μεγαλωσα σε μια εποχη που το genre ηταν στα high του και αγαπησα τα PC games μεσα απο αυτο (τα games γενικοτερα τα αγαπησα μεσα απο τον C64 μου). Το πρωτο παιχνιδι που ειδα σε PC πριν ακομα αποκτησω δικο μου ηταν το Indiana Jones and the fate of Atlantis. Η πρωτη φορα που λατρεψα σεναριο και γραφικα σε παιχνιδι ηταν στο The Day of the Tentacle. Η πρωτη φορα που ενθουσιαστηκα με 3D ηταν στο intro του Prisoner of ice. Η πρωτη φορα που ενιωσα τυχερος που ειμαι gamer ηταν οταν τελειωσα το The Dig και η πρωτη φορα που εκλαψα με παιχνιδι ηταν στο Grim Fandango.
Παρολα αυτα, τα Monkey Islands δεν τα επαιξα ποτε. Δεν με τραβηξε το theme τους, ποτε δεν ημουν μεγαλος φαν των πειρατων υποθετω. Και εφοσον ειχα να γεμισω το κενο με ενα σωρο αλλα, καλυτερα η εστω ισα παραδειγματα δεν ενιωσα και ποτε την ελειψη.

2. Fallout και Fallout 2.
Εδω ειναι πιο ευκολο να εξηγησω τους λογους. Αργησαν πολυ να τραβηξουν την προσοχη μου τα PCRPG. Λιγο η εμπειρια μου με τα προτογονα παραδειγματα του genre, λιγο τα σεντονια που επρεπε να διαβαζεις αντι να παιζεις με κρατησαν μακρια. Φανταστειτε οτι το πρωτο isometric που επιασα στα χερια μου ηταν το Diablo. Οχι, ψεμματα. Ειχα δοκιμασει να παιξω και καποιο Ultima. Man, αυτο θα πει dark ages...
Παντως το τριτο να ειστε σιγουροι οτι θα το παιξω.

3. Planescape: Torment
Ε, παλι τα ιδια θα λεμε? Σας πιστευω οτι εχει ωραια ιστορια. Αλλα αμα ηθελα να διαβασω βιβλιο θα διαβαζα ενα γαμημενο βιβλιο. Τωρα, μπορουμε να βαλουμε κατι να παιξουμε?

4. Deus EX
OK, εδω δεν ξερω ποιο ειναι το προβλημα. Ειναι FPS, εχει RPG στοιχεια, εχει πολυ καλη ιστορια, ωραιο universe και ειναι προτεινομενο τοσο απο φιλους που εμπιστευομαι την κριση τους σε games οσο και απο το αγαπημενο μου περιοδικο στον κοσμο. Ακομα και το ονομα του forum μας ειναι quote απο το παιχνιδι. Δεν εχω ιδεα τι ειναι αυτο που με κανει να μην εχω καταφερει να τελειωσω αυτο το game.

Ολα αυτα τα παιχνιδια εχω προσπαθησει κατα καιρους να τα παιξω. Ειτε οταν ηταν ακομα η εποχη τους, ειτε αργοτερα αλλα χωρις επιτυχια. Υποθετω αν δεν σε τραβαει κατι, δεν σε τραβαει. Αλλα, ενταξει. Δεν πειραζει! Υπαρχουν δεκαδες παιχνιδια που κατα την δικη μου γνωμη θα επρεπε πολλοι να εχουν παιξει, gamers και μη, αλλα δεν κανω ετσι.
Και το χειροτερο ειναι οτι αυτοι που συνηθως γουρλωνουν τα ματια ειναι ειτε παιδακια που τα επαιξαν περυσι, ειτε ανθρωποι που δεν εχουν παιξει τιποτε αλλο μετα το '98 και εχουν κολλησει εκει. Ε, καιρος να μεγαλωσετε και να διευρυνετε λιγο τα ενδιαφεροντα σας.

More game ads

Χωρις φυσικα να ξεπερνουν τις προηγουμενες που postαρα, αλλες δυο διαφημισεις, αυτη τη φορα για το World of Warcraft, featuring Mr. T and William Shatner.

Now I'm thinking with Portals

* Spoiler free *

Τα video games ειναι μια πολυ ειδικη κατηγορια διασκεδασης. Ο καθενας μπορει να αφιερωσει λιγες ωρες να δει μια ταινια ή μια σειρα και να μοιραστει μαζι σου την εμπειρια. Ακομα και τα βιβλια που παιρνουν λιγο παραπανω χρονο και απαιτουν περισσοτερη αφοσιωση μπορεις να τα προτεινεις σε κοσμο που δεν ειναι πολυ του διαβασματος και, αν επιμεινεις αρκετα μπορει ο αλλος να τα διαβασει. Αλλα στην περιπτωση των παιχνιδιων το "Πρεπει να το δεις αυτο" δεν ειναι ευκολη υποθεση. Δεν ειναι ευκολη υποθεση γιατι ενα παιχνιδι δεν απαιτει μονο πολυ περισσοτερο χρονο, απαιτει επισης να εχεις καποια skills για να το παιξεις. Και οταν λεω skills αναφερομαι σε απλα πραγματα οπως να μπορεις να χειριστεις το ποντικι και το πληκτρολογιο μαζι και να εχεις μια καποια οικειοτητα μεσα σε 3D περιβαλλον. Το να καταφερνεις να επιζησεις μεσα στο παιχνιδι ερχεται δευτερο. Και φυσικα ειναι και το θεμα του ιδιου του υπολογιστη. Ενταξει να υποθετεις οτι ολοι πια διαθετουν εναν αλλα το να εχει ενας μη gamer μηχανημα που να μπορει να τρεξει παιχνιδια τελευταιων ετων ειναι αυτο που λενε στο χωριο μου "fat chance".

Παλιοτερα ηταν ισως λιγο πιο ευκολο μιας και τα παιχνιδια που αξιζαν για την ιστορια τους ερχονταν σε μορφη point and click adventures χωρις πολλες απαιτησεις τοσο απο το hardware οσο και απο τον παιχτη (περα του να εχει IQ λιγο πιο ψηλα απο τον Bush). Σημερα, με ολο και περισσοτερα παιχνιδια να δινουν αρκετη βαση στην ιστορια περα του gameplay η αναγκη να μοιραστεις αυτη την εμπειρια με τους μη gamers φιλους σου γινεται ολο και μεγαλυτερη. ΟΚ, ας αφησουμε το Half Life 2 στην ακρη. Ναι, εχει ομορφο story και απο τους καλυτερους τροπους αφηγησης του που εχετε ποτε δει αλλα ειναι η συνολικη εμπειρια του να το παιζεις που το ξεχωριζει. Αλλα, πως μπορω να μην θελω να μοιραστω την ιστορια του Jade Empire με τον φιλο μου τον Ted ή, στην προκειμενη περιπτωση, το Portal με ολους? Γιατι, το Portal εν ολιγης ειναι 'The perfect game'.

Για αρχη εχουμε την ιδια την τεχνολογια των portals που εγω προσωπικα ειδα να εφαρμοζεται πρωτη φορα στο Prey. Αλλα ενω εκει ηταν απλα ενα ακομα κομματι τις περιεργης αχριτεκτονικης του εξωγηινου mothership, εδω στηριζει ενα ολοκληρο παιχνιδι, δινοντας μας 19 levels με μια εντελως νεα γενια puzzles, κανοντας αυτο που εκανε και το Half Life 2 τεσσερα χρονια πριν με τα physics puzzles του. Και ναι, στην επιφανεια το Portal ειναι ενα puzzle game και ακομα και αν σταματαγε εκει θα ηταν 3 απο τις καλυτερες ωρες που θα ειχατε περασει μπροστα απο το PC σας.

Αλλα δεν σταματα εκει. Γιατι πισω απο τα αποστειρωμενα test chambers κρυβεται μια πολυ πιο σκοτεινη πραγματικοτητα και κατω απο την φαινομενικα απλοικη ιδεα του Portal κρυβεται ενα adventure με μια αρτια δομημενη ιστορια με φοβερο humor, ενα expanded universe που συνεχιζει εξω απο τα ορια του παιχνιδιου (αλλα δεν χανει την μαγεια του αν παραμεινεις μονο μεσα σε αυτα τα ορια), ενα απο τα πιο γλυκα και απροσμενα endings και ισως ο καλυτερος AI character που εχει υπαρξει ποτε σε παιχνιδι.

Το Portal ειναι μικρο. Γυρω στις 2 με 3 ωρες για εναν εμπειρο παιχτη να το ολοκληρωσει. Αλλα μεσα σε αυτες τις 3 ωρες χωρεσαν μερικα απο τα καλυτερα puzzles των τελευταιων χρονων, ανεπτυξαν μια ολοκληρη και πλουσια μυθολογια, αφηγηθηκαν μια τελεια ιστορια και μας εκαναν να σπαζοκεφαλιασουμε, να γελασουμε, να ενδιαφερθουμε, να τραγουδισουμε, να δακρυσουμε και, αν ολα αυτα δεν ηταν αρκετα, να ερωτευτουμε παραφορα εναν κυβο.

Οποτε, το λεω για αλλη μια φορα: Παιξτε το Portal!
I can't emphasize more on this.

Top 10: Best moments in games

Ολη αυτη η κουβεντα για το Bioshock μου εφερε θυμησες απο αλλα, καλυτερα παραδειγματα storytelling. Χωρις πολλες κουβεντες λοιπον, οι 10 καλυτερες στιγμες σε παιχνιδια που ενιωσα οτι ανταμοιβομαι για τις ωρες που εχω ξοδεψει παιζοντας. ξαναλεω, το top 10 αυτο ειναι κυριως story-wise μιας και το ιδιο το gameplay ενος παιχνιδιου μπορει να ειναι πολλες φορες αρκετο απο μονο του.

Oh, by the way, να ειστε σιγουροι οτι θα υπαρχουν πολλα heavy spoilers πιο κατω οποτε, προσοχη.

10. Oblivion - A brush with death quest
Οχι ακριβως μερος της ιστοριας αλλα scripted nevertheless, το Brush with death με εκανε να λατρεψω το Oblivion ακριβως επανω στη στιγμη που ολο μου το ενδιαφερον ειχε χαθει. Το λαθος που ειχα κανει ηταν να αρχισω να παιζω με τον ιδιο τροπο που ειχα παιξει το Morrowind παλιοτερα. Δηλαδη να παρω τα ορη και τα λαγκαδια και να εξερευνησω ολο τον κοσμο πριν πιαστω με το main quest. Αυτο, απ' οτι ανακαλυψα στην πορεια, δεν ειχε το ιδιο effect που ειχε στον προκατοχο του. Περισσοτερα γι αυτο πιο κατω.

9. F.E.A.R. - Paxton Fettel is dead.
ΟΚ, εχεις ξοδεψει απειρες ωρες σε αυτο το υβριδιο japanese horror movie και S.W.A.T. action game και εχεις ξενερωσει απιστευτα απο την συνεχη αποτυχια του να σε κανει να τρομαξεις. Το gameplay απο την αλλη ειναι διασκεδαστικοτατο οποτε συνεχιζεις να παιζεις με σκοπο να φτασεις eventually στον μεγαλο κακο, οπου περιμενεις να εχεις μια τεραστια μαχη και να σωσεις και την damsel in distress. Και με το που τον βρισκεις, η damsel που λεγαμε ειναι ηδη νεκρη, ο κακος σου ζηταει να τον σκοτωσεις, τον πυροβολεις μια φορα στο κεφαλι και πεφτει κατω και ολα τα drones του μενουν ανενεργα χωρις αυτον να τα κατευθυνει τηλεπαθητικα. ΟΚ... now what? Εκει ηταν η πρωτη φορα που πραγματικα τρομαξα στο F.E.A.R. μιας και δεν ηξερα τι με περιμενει. Και μιλωντας για το F.E.A.R. πρεπει να αναφερω την καταπληκτικη σκηνη του τελους του. Μπορει να ηταν too little, too late αλλα καταφερε να ανεβασει το παιχνιδι μερικες θεσεις πιο πανω στην εκτιμηση μου.

8. The Dig - The journey to Cocytus
Ah, The Dig. Αγαπημενο golden age adventure με τις υπογραφες τοσο της LucasArt οσο και του ιδιου του Steven Spielberg. Και ενω ολο το παιχνιδι ειναι spotless σεναριακα, η εισαγωγη και μονο φτανει για να σε γεμισει μαγεια και να αποτυπωσει για παντα το The Dig στην καρδια σου.

7. Morrowind - Getting yourself lost
Οκ, αυτο δεν ειναι τοσο σεναριακο, αλλα αν σκεφτεις πως, περα του main quest, το σεναριο τετοιων παιχνιδιων ειναι το οτι δεν εχουν σεναριο, it's ok.
Οποτε, εχω ξεκινησει να παιζω και αρχιζω οπως ειπα παραπανω για το Oblivion να τριγυρνω ασκοπα και να γνωριζω το περιβαλλον μου. Φυσικα, μιλαμε για το Morrowind το οποιο δεν ειχε ουτε ανοιχτο χαρτη, ουτε waypoints ουτε τιποτα και τα παντα επρεπε να τα ανακαλυψεις μονος σου. Αφησα λοιπον την τελευταια πολη πισω μου και αρχισα να προχωρω μεχρι να βρω την επομενη. Ελα ομως που δεν την εβρισκα. Μετα απο μερες, βρισκω τον εαυτο μου στη μεση του πουθενα, με το inventory μου φισκα, το life and mana μου στο μηδεν, χωρις σιροπια και αηδιες και χωρις φυσικα proper skills μιας και ημουν ακομα level too-small-to-mention. Και τοτε, μεσα στη νυχτα, ειδα στον οριζοντα να ξεπροβαλλουν τα κτιρια της Vivec. Ξερω οτι ακουγεται πολυ geek αλλα ενιωσα τοτε οτι πραγματικα βρισκομαι σε αυτον τον κοσμο, κατι που λιγα games καταφεραν να μου το δωσουν.

6. Knights Of The Old Republic - You are Revan
Ε, ναι. Μπορει στη θεωρεια να μην ηταν τιποτα περισσοτερο απο ενα variation του 'I am your father' αλλα ηταν καλογραμμενο, με ολη τη μαγεια της original Star Wars τριλογιας και δικαιως εχει τον τιτλο του καλυτερου Star Wars game των τελευταιων χρονων.

5. Psychonauts - Lungfishopolis
Τι τελειο game! Μια μικρη παυση για να πω ευχαριστω για αλλη μια φορα στον Dim που με πιεσε να το παιξω πολυ μετα απο οταν βγηκε. Right, Psychonauts λοιπον. Δυσκολο να διαλεξω αγαπημενη στιγμη αλλα αν επρεπε, το Lungfishopolis ηταν το level που με εκανε να παω να ξυπνησω την Μελ και να τη συρω στο σαλονι για να το δει. Οποτε ναι, αυτο, με πολυ κοντα το Milkman Conspiracy.

4. The Longest Journey - The whole fucking game
Ναι ΟΚ, μιλαμε για το αγαπημενο μου adventure οποτε δεν θα μπορουσα να εχω 'αγαπημενη' σκηνη μιας και απο την αρχη μεχρι το τελος νιωθεις οτι ανταμοιβεσαι που παιζεις. Αλλα και παλι, αφου μιλαμε για αγαπημενες στιγμες και οχι παιχνιδια θα πω την τελευταια σκηνη του παιχνιδιου, μονο και μονο επειδη με κανει καθε φορα που το παιζω να κλαιω.
...Απο ευτυχια.

3. Half Life 2, episode 0ne - The first five minutes.
Στα οποια πεντε πρωτα λεπτα αναφωνησα "ΝΑ πως γραφονται τα παιχνιδια"
Ε, Να λοιπον. Να πως κανεις integrate την ιστορια σε ενα FPS χωρις να βαζεις ολη την ωρα τον παιχτη σε pause για να δει cut-scenes και χωρις να καθεσαι να μαζευεις journals, for fuck's sake. Μετα απο δυο χρονια που ειχαν περασει απο τοτε που επαιξα το HL2 και μετα απο πολλα καινουργια και 'καλυτερα' παιχνιδια, εβαλα να παιξω το episode one για να θυμηθω γιατι το HL2 ειναι το καλυτερο παιχνιδι ever.

2. Jade Empire - He IS The Glorious Strategist.
"You have made me proud. Everything has gone as it should. Your abilities have grown immensely, but it also does my heart good to see that you have remembered the basics of what I taught. Even the flaws."
Nuff said. Το σαγονι μου δεν ξαναγυρισε ποτε στην ιδια θεση που ηταν απο τοτε.

1. Gabriel Knight 3 - The Ending.
Μετα απο ενα ολοκληρο παιχνιδι με την πλοκη του απλωμενη σε 40 σημεια και πηδωντας απο το ενα theme στο αλλο, ερχεται το τελος για να τα δεσει ολα μαζι, κανοντας το Gabriel Knight 3 ενα απο τα πιο καλογραμμενα παιχνιδια ever που, αν το ειχε παιξει ο Dan Brown οχι μονο δεν θα τολμουσε να γραψει το DaVinci Code του αλλα θα σερνοταν πισω στη μιζερη τρυπα απο την οποια βγηκε και θα μας αφηνε ησυχους. 10 χρονια μετα, παραμενει αξεπεραστο δειγμα γραφης, οχι μονο σε game αλλα γενικοτερα.

Bioshock reviewed

Μολις τελειωσα το Bioshock και ειπα να δωσω και γω την αποψη μου για το "καλυτερο shooter της χρονιας". Ε, συγγνωμη που δεν εχω κατουρηθει επανω μου αλλα αυτο το κραταω για καλυτερα παιχνιδια.
Οχι, δεν ηταν "κακο" ακριβως, απλα δεν ειχε σε καμια περιπτωση αυτο το extra oomph που θα το εκανε golden για μενα.

Η ατμοσφαιρα ηταν εκει, το ιδιο και το story... υποθετω. Βλεπετε, ενα καλο story πρεπει να ειναι και καλα γραμμενο. Γενικα με απογοητευει καθε φορα που βλεπω/παιζω κατι και πρεπει να φανταστω ποσο καλο θα ηταν αυτο αν επεφτε σε καλυτερα χερια. Στα χερια τις Bioware ας πουμε.

Αλλα ας αρχισουμε απο την αρχη:
Βρισκομαστε στο 1960. Ο ηρωας μας πεφτει με το αεροπλανο του στη θαλασσα. Ωραια μεχρι εδω. Βρισκει ενα φαρο ο οποιος ειναι στην πραγματικοτητα η εισοδος
προς μια θαυμαστη υποθαλασσια πολη ονοματι Rapture. Περιφημα μεχρι εδω.
Με το που φτανει στη Rapture παιρνει εναν ασυρματο και ενας τυπος αρχιζει να του μιλαει δινοντας του διαρκως οδηγιες για το που να παει και τι να κανει.
Πρωτη απογοητευση. Ολες οι ευκαιριες να εντυπωσιαστεις ως παιχτης απο το παραξενο και ξενο περιβαλλον στο οποιο βρεθηκες πηγαν απο αυτη τη μερια του σιφονιου. Ειστε τρελοι? Εχετε την ευκαιρια να κανετε τον αλλον να πει "Ω ρε μαλακα, που βρισκομαι?" και αντι αυτου, τον πετατε με την μια στο παιχνιδι αφηνοντας τον να θαυμασει την Rapture μονο κοιτωντας τα ψαρια μεσα απο θολα παραθυρα. Story-wise, (και κοιταω παντα την ιστορια στα παιχνιδια που παιζω) παιρνει μηδεν. Και μην ακουσω τιποτα τωρα για τις κασσετες που παιρνεις κατα την διαρκεια του παιχνιδιου και μαθαινεις καλυτερα την ιστορια. Ναι, μη χεσω. Παρομοιες μεθοδους οταν τις βλεπουμε σε ταινιες βριζουμε. Δεν καταλαβαινω γιατι πρεπει να ανεχομαστε προτογονους και κακους τροπους διηγησης στα παιχνιδια.

Το gameplay απο την αλλη δεν εχει να δωσει τιποτα το καινουργιο. Τιποτα ομως. Ειναι περιττο να κατσω να γραψω το πως αλλα παιχνιδια του ειδους (και οχι μονο το Half Life) εχουν δωσει πολυ περισσοτερα απο το "Πηγαινε εκει - Ωχ, οχι, μπλοκαρε η πορτα, κανε αυτο και πατα τον διακοπτη που γυαλιζει, και καθως το κανεις πυροβολησε και τους ανισυχητικα πολλους κακους που σου την πεφτουν απο καθε γωνια". Καταλαβαινω οτι μερικες φορες χρειαζεται το παραδοσιακο FPS για καποιους αλλα Game of the year this is not.

Μιλωντας για το story πιο πανω, προς τη μεση του παιχνιδιου το θυμηθηκαν και ειχε μια καλη στιγμη που με τσατισε ακομα περισσοτερο επειδη πηγε χαμενη, τοσο εξαιτιας του υπολοιπου παιχνιδιου, οσο και απο το cartoonish "muahahaha" που την ακολουθησε.

Α, ναι. Και κατι αλλο. Το Bioshock εχει δυο τελη. Ενα καλο και ενα κακο που και τα δυο ειναι μαπα. Το κακο ηταν σαν να βαρεθηκαν την ωρα που το εκαναν ("Ε, καναμε το καλο, βαλε τωρα να ειναι και καλα κακος και τελειωνε να το πακεταρουμε") ενω το καλο ηταν σαν κακο romantic comedy.