Blogoscars: Καλύτερη Σκηνοθεσία

10. Martin Scorsese - Shutter Island
Κάποτε θα ήταν πολύ πιο κάτω.
 

 
9. Michael Winterbottom - The Killer Inside Me
Κι αυτός, btw.
 

 
8. Ethan & Joel Coen - True grit
Αυτό το αστείο με τις προφορές παρατράβηξε στην ταινία νομίζω.
 

 
7. Ben Affleck - The town
Το καλύτερο αστυνομικό που είδα τελευταία.
 

 
6. Matt Reeves - Let me in
Μου έδινε ένα πολύ έντονο déjà vu αυτή η ταινία, σαν να
την είχα ξαναδεί κάπου. Oh well, καλή ήταν.
 

 
5. Christopher Nolan – Inception
Κακή ταινία δεν την λες. From the director of Dark Knight.
 

 
4. Rodrigo Cortes - Buried
Εγω, αμα βγάζεις ολόκληρη ταινία μεσα σε ένα κουτί και σου κρατάει
το ενδιαφέρον μεχρι το τέλος, λεω οτι έχεις μεγάλα αρχίδια. Εσείς?
 


3. David Fincher - The Social Network
Αυτή η ταινία χωρίς τον Fincher και τον Sorkin δεν θα ήταν καλή. Αλήθεια.




2. Edgar Wright - Scott Pilgrim vs the world
Ναι, ναι και πάλι ναι! Έτσι έπρεπε να είναι.



1. Gaspar Noe - Enter the Void
Μπορεί να ήταν μια ώρα μεγαλύτερο απ’ ότι έπρεπε, αλλά τα χρώματα της
εκαναν πληγές στα μάτια μου και οι ουλές θα μέινουν για πάντα.
 

Blogoscars B’ γυναικείος

10. Amanda Bynes - Easy A
Τόσο λάθος, μα τόσο αξιαγάπητη



9. Juno Temple – Kaboom
Αγαπημένο προσωπο απο τότε που την είδα στο Year One,
και ο χαρακτήρας για τον οποίο αναφώνησα “Oh, τελικά δεν ειναι bitch”



8. Jessica Alba - The Killer inside me
Poor, poor Jessica…



7. Greta Gerwig – Greenberg
Για λίγο στην αρχή με έκανε να πιστεψω οτι η ταινία ήταν για την ζωή της.



6. Rebecca Hall - The Town
Αυτός που την κοίταζε απο τα πόδια ως το κεφάλι ήμουν εγώ. Θα ηθελα να είχε
περισσότερη συμμετοχή στην ταινία.



5. Mila Kunis - Black Swan
Πρεπει να δώσω και λόγο? Ο Seth Green την κάνει credit σε κάθε Robot chicken,
δεν θα την έβαζα στην πεντάδα μου? Plus, hot.



4. Ellen Wong - Scott Pilgrim vs the world
Την αγαπάς στο τέλος αλλα αργείς λίγο…


3. Olivia Wilde - Tron Legacy
Άλλη μια γνωστή φάτσα απο το Year One. Καλύτερες αφέλειες της χρονιάς.



2. Allison Pill - Scott Pilgrim vs the world
YES! ΠΟΣΟ πιο εκφραστικός να γίνεις χωρις να κουνάς βλέφαρο?
Also, οι δεύτερες καλύτερες αφέλειες της χρονιάς.



1. Chloe Moretz - Kick ass
Οι καλύτερες ψευτικες αφέλειες της χρονιάς! Από το teaser και μετά,
παρέμεινε ο λόγος να δω την ταινια.

blogoscars 2011: Β’ Αντρικοί

Καλή αρχή.


10. Russell Brand - Get him to the greek
Furry walls, furry waaaalls

9. Matt Damon - True grit
Επειδη το μουστακι του εκρυβε την μούρη του και για το spanking στη μικρή.

8. Nicolas Cage - Kick-Ass

Naturally. Και στα επόμενα blogoscars θα έχει μια θέση με το Drive Angry.

7. Jay Chou - The Green Hornet
Best sidekick ever

6. Stanley Tucci - Easy A
Θα έδινα οποιαδήποτε στιγμή βραβείο στον Tucci. Ειδικα για το πορτραίτο του καλύτερου και πιο ισορροπημένου μπαμπά στην ιστορία. Kudos σε όλους γι αυτον τον χαρακτηρα βασικά.

5. Ewan McGregor - I love you Phillip Morris
Και γω σ’αγαπαω Obi Wan

4. Michael Keaton - Toy Story 3
This is a brave new world for CGI Americans

3. Brandon Routh - Scott Pilgrim vs the world
HANDS DOWN o καλύτερος και χειρότερος κακός που έχω δει σε ταινία τελευταία. Αυτόν τον κακό θες να τον μισήσεις.

2. Jeff Bridges - Tron legacy
Δεν θα υπηρχε Tron χωρις αυτόν. Δεν θα υπηρχε τίποτα.

1. Justin Timberlake - The Social Network
Γιατί ο Justin όπου πάει τα σηκώνει όλα στον αέρα.

Why Greek TV sucks #460

  Κατά καιρούς υπαρχουν διαφορες σειρές στην ελληνική τηλεόραση που για αδιευκρίνιστους λόγους καποιοι τις θεωρούν "καλυτερες" απο τις αλλες, πραγματικα "αστειες" και ακόμα και "η νέα ελπίδα" για την Ελλάδα. Σειρές όπως το πρόσφατο 'παρα πεντε' (το "θρυλικό" παρα πεντε, που λεει και το TVzapping), οι 'δυο ξένοι', τα 'εγκλήματα' και φυσικά it goes all the way back στους 'απαραδεκτους'. Τρεις ερωτήσεις κάνω πάντα στο άκουσμα μια τετοιας "διαφορετικής" σειρας:

1. Φωνάζουν σαν νευρασθενικοι πιθηκοι, κουνώντας τα χέρια τους all over the place?

2. Χρησιμοποιούν τα ζευγάρια στη σειρα φράσεις οπως "μωρό μου", "αγαπη μου" και "εισαι ενας αγγελος" για να δείξουν ευκολα στον βλάκα οτι πρόκειται για ερωτευμενο ζευγάρι?

3. Ειναι όλοι οι χαρακτήρες προσβλητικά στερεότυπα σε βαθμό να θές να τους κάνεις μηνυση, που διέπονται απο σφοδρό λαϊκισμό? Πιο απλα, ειναι ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες, σε ΟΛΕΣ τις ελλ. σειρές EVER ο ιδιος ανθρωπος? Ενας ανθρωπος που δεν υπάρχει καν?

Αν οι απάντηση ειναι 'ναι' σε ολες τις ερωτησεις, τότε λυπάμαι αλλα πρόκειται για τα ίδια εμετικά κόπρανα που μας σερβίρουν απο τότε που η ελλάδα απόκτησε την πρώτη της κεραία. Δεν είναι ελπίδα, δεν είναι καλύτερο. Είναι αλλη μια σκατούλα στη μεγάλη σκατοθαλασσα που ονομάζεται ελληνική τηλεόραση.

Never let me go

More like, never let me watch it. ZING!

Κανονικά θα έπρεπε να βάλω ενα "Spoilers alert" αλλα δεν υπάρχουν και πολλά να κάνεις spoil σε αυτη τη ταινια anyway.

Με λίγα λόγια, η ταινια μας αρχίζει σε ενα boarding school οπου μαθαίνουμε (μαζί με τους μαθητες) οτι αυτα τα παιδια ειναι στην πραγματικότητα φάρμες οργανων και μεγαλωνουν με μοναδικό σκοπό να γινουν δότες μεχρι να πεθανουν. Τους βλεπουμε σε διαφορες φασεις της ζωης τους να αποδεχονται την μοιρα τους χωρις παραπονα (και fucking depressed all the time) και καποια στιγμη ρωτανε για ενα παραθυρακι που ειχαν ακουσει οτι υπαρχει αλλα τελικα τους λενε οτι δεν υπαρχει. Και τελος.

Ειναι σαν να βλεπεις μια ταινια για εναν πατέρα που έχει χάσει την κηδεμονία του παιδιου του, ειναι depressed because of it για χρονια, και τελικά παει στον δικηγόρο του και τον ρωτάει αν μπορουν να κάνουν έφεση. Αυτός του απαντα "ξέχνα το, Jim. Δεν έχουμε καμιά ελπίδα." The End. Ουτε καν στο δικαστηριο δεν φτανουν για να χασουν τη μαχη.

Κι αν αυτό δεν ήταν αρκετό για να χαρακτηρίσω την ταινία ως την πιο αδιάφορη και συναισθηματικά κενή ιστορία που έχω δει τελευταία, το ιδιο της το premise δεν με έπεισε ουτε ένα δευτερόλεπτο. Οχι τόσο απο τεχνικής πλευρας, οσο το να πιστεψω οτι ενας τέτοιος κόσμος θα ήταν ποτε δυνατός. Όπως δεν με έπεισε ποτέ ο κόσμος του William Gibson με τα καλώδια του, τα μικροσκοπικά COMPACT DISKS και τις λοιπές limited βλέψεις του για το μέλλον. (δεν χάνω ποτέ ευκαιρία να θάψω τον Gibson)

Ποιος είναι τελικά ο λόγος ύπαρξης αυτης της ταινίας? Πως δένει στην εποχη της, απο που... προκυπτει, you know what I mean? Ποιος σημερινός φόβος έδωσε εμπνευση γι αυτη την ιδεα? Εχει σκοπό να μας προειδοποιήσει για τίποτα? Μάλλον οχι, αν κρίνω απο το πόσο στωικά αποδέχονται όλοι αυτόν τον κόσμο μέσα στη ταινία.

Εν τέλει για μένα, ο κόσμος του Νever let me go είχε την ίδια βαρύτητα που έχει ο κόσμος του Fahrenheit 451 που απαγορευεται η τεχνη, ή του Equilibrium που απαγορευονται... τα συναισθηματα. Yes, we get it αλλα παραμένει βλακώδες και μοιάζει σαν να γράφτηκε απο 16χρονη φιναλίστ σε καλλιστεια.