Ψάχνοντας έναν τρόπο να σβήσω το U3 partition απο το USB flash drive μου, έπεσα επάνω σε ένα site με αυτόματη ελληνική μετάφραση που δούλευε τόσο χάλια που νομίζω περισσότερα θα καταλάβαινε κάποιος που δεν ξέρει λέξη Αγγλικά απο το original κείμενο.
Παράδειγμα:
U3 platform is a technology created for Microsoft Windows operating systems that allows applications to be executed directly from a specially formatted USB flash drive.
U3 πλατφόρμα is έναs τεχνολογία δημιούργησα για μικροσκόπιο Windows λειτουργώ σύστημα ότι επιτρέπω εφαρμογές σε να είμαι εκτέλεσα απευθείαs από έναs ειδικά σχήμα USB λάμψη οδηγώ.
Λάμψη οδηγώ, λοιπόν, αλλα αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο...
Currently, U3 Launchpad uninstallers are only available for and must be run on Windows XP or Windows 2000 machine.
U3 λανσάρω uninstallers είναι μόνο διαθέσιμος για και μουστάκι να είμαι τρέχω επάνω Windows XP ή Windows 2000 πολυβόλο.
Φυσικά υπάρχει και ένα disclaimer στο site (στην μεταφρασμένη μόνο version του) που προειδοποιεί για το μεταφραστικό automaton που έχουν:
σημαντικός: αυτό είναι ένα πολυβόλο μετέφρασα σελίδα ο οποίος is προμήθευσα " όπως is" χωρίs εγγύηση. πολυβόλο μετάφραση μπορώ να είμαι δύσκολος σε understand.
Μετά από αυτό, φυσικά πήγα στο home page για να διαβάσω κι άλλα νέα για την τεχνολογία. Έμαθα λοιπόν οτι "Το Brando έχει απελευθερώσει μια άλλη πιό δροσερή συσκευή", διάβασα για το νέο Εδρεύον Κακό παιχνίδι και ενημερώθηκα οτι "Ο παγκόσμιος γίγαντας στην κινητικότητα, Nokia προετοιμάζει αυτήν την περίοδο τη Nokia 6208 κλασικό τηλέφωνο κυττάρων."
Η Ψηφιακή Ζωή μου.
Να ζήσει ψηφιακά και ηλεκτρονικά
Thursday, February 12, 2009
Wednesday, February 4, 2009
Superbowl ads mega-post
Για να δούμε, είχε καμια awesome διαφημιση φέτος το superbowl?
Για αρχή, δέστε τις coca cola που ενώνει το προϊόν της με τη φύση. Πολύ γλυκό (no pun intended).
Φυσικά, ας μην ξεχάσουμε το promo του Heroes, που έχει περισσότερη δράση απ' οτι δυο ολόκληρες seasons.
O Macgruber απο το SNL, sponsored by Pepsi.
Άλλη μια υπέροχη διαφήμιση της coca cola, geeky υπέροχη.
That one was alright
Και να μια ταινια για την οποία δεν ήμουν aware. Year One, με τον Jack Black.
To NBC συνεχίζει με τα promos του σταθμού
Και τέλος, οι δυο καλύτερες του φετινού superbowl (για μένα τουλάχιστον). Miller's one second ad και Hulu's evil plan to destroy the world.
Για αρχή, δέστε τις coca cola που ενώνει το προϊόν της με τη φύση. Πολύ γλυκό (no pun intended).
Φυσικά, ας μην ξεχάσουμε το promo του Heroes, που έχει περισσότερη δράση απ' οτι δυο ολόκληρες seasons.
O Macgruber απο το SNL, sponsored by Pepsi.
Άλλη μια υπέροχη διαφήμιση της coca cola, geeky υπέροχη.
That one was alright
Και να μια ταινια για την οποία δεν ήμουν aware. Year One, με τον Jack Black.
To NBC συνεχίζει με τα promos του σταθμού
Και τέλος, οι δυο καλύτερες του φετινού superbowl (για μένα τουλάχιστον). Miller's one second ad και Hulu's evil plan to destroy the world.
Tuesday, February 3, 2009
Monday, February 2, 2009
Mooving
Έχω μετακομίσει πολλές φορες στη ζωή μου. Παρα πολλές είναι η αλήθεια.
Ακόμα κι από τότε που ήμουνα μωρό άλλαζα συνεχεια σπίτια. Aπό τα λεχαινά, ένα χωριο του νομου Hλείας, που ήμουν μέχρι τα δυο, στη διασπορά, a closed community για τους μονιμους της πολεμικής αεροπορείας και μετά στην μαγική Αντραβίδα, στο χωριό με τον σκύλο μου τον Έκτορα. Που έβαλα μια φορα τρία γατάκια σε ένα βαρέλι για να τα κάνω μπάνιο και που ο φίλος του πατέρα μου έδωσε σε έναν γάιδαρο να πιει ούζο και εκείνος έσκασε (ο ίδιος άνθρωπος που μέθυσε τις κότες της σπιτονοικοκυράς μας, αυτός).
Και μετά πρώτη δημοτικού στην Αθήνα όπου άρχισε ο γύρος τις Νέας Σμύρνης. Από την Ομήρου στην πλατεία, στην Μαδύτου ανάμεσα στο δυο παρκάκια μετά την Αγια Παρασκευή. Εκεί έβγαλα το τελευταίο μισό του δημοτικού, το γυμνάσιο και το λύκειο. Μετά Πίσω από την Αγια Παρασκευή και αργότερα διπλα στον Βερόπουλο.
Μετά Παγκράτι για μισό χρόνο και Αγγλία για αλλα τέσσερα. Το πρώτο μου σπίτι στο Εδιμβούργο δεν είχε θέρμανση και είχε ένα ποντίκι στην κουζίνα. Στο Kingston Upon Thames, στα προάστια του Λονδίνου, το σπίτι μας ήταν απέναντι από το πανεπιστήμιο, διπλα στον Τάμεση, και είχε μια λάμπα να τραβάς για να ανάψει το φως στην τουαλέτα. Up and downs.
Και τέλος πίσω στο Παγκράτι, και αλλού στο Παγκράτι, και από την άλλη βδομάδα, κάτοικος κέντρου, στην Χαριλαου Τρικούπη. Το σπίτι μας στο Kingston είχε μια λάμπα να τραβάς για να ανάψει το φως στην τουαλέτα. Αυτό εδώ έχει computer mouse να τραβάς για το καζανάκι και θα έχει δυο roombas, ψυγειάκι με κοκα κόλες στην τουαλέτα και computer room. Τo σαλόνι του θα είναι βαμμένο γκρι του πάγου, εκτος από έναν τοίχο που θα είναι ΑΜΒΡΟΣIΑ, και το φως του χωλ έχει χρονική καθυστέρηση, τα μοντέρνα φαντάσματα. Μιλώντας για φώτα (ή για φαντάσματα), η αποθήκη έχει ένα με mood swings, μιλούνια ντουλάπια και μάλλον την Narnia, κρίνοντας από το μουσκέτο και την πυξίδα που βρήκαμε εκεί μέσα. 12 σπίτια. Και ξέρω ότι το ταξίδι μου δεν έχει ακόμα τελειώσει. Όπως ξέρω επίσης ότι αυτή η στάση θα είναι legen - wait for it...
...- dary!
Ακόμα κι από τότε που ήμουνα μωρό άλλαζα συνεχεια σπίτια. Aπό τα λεχαινά, ένα χωριο του νομου Hλείας, που ήμουν μέχρι τα δυο, στη διασπορά, a closed community για τους μονιμους της πολεμικής αεροπορείας και μετά στην μαγική Αντραβίδα, στο χωριό με τον σκύλο μου τον Έκτορα. Που έβαλα μια φορα τρία γατάκια σε ένα βαρέλι για να τα κάνω μπάνιο και που ο φίλος του πατέρα μου έδωσε σε έναν γάιδαρο να πιει ούζο και εκείνος έσκασε (ο ίδιος άνθρωπος που μέθυσε τις κότες της σπιτονοικοκυράς μας, αυτός).
Και μετά πρώτη δημοτικού στην Αθήνα όπου άρχισε ο γύρος τις Νέας Σμύρνης. Από την Ομήρου στην πλατεία, στην Μαδύτου ανάμεσα στο δυο παρκάκια μετά την Αγια Παρασκευή. Εκεί έβγαλα το τελευταίο μισό του δημοτικού, το γυμνάσιο και το λύκειο. Μετά Πίσω από την Αγια Παρασκευή και αργότερα διπλα στον Βερόπουλο.
Μετά Παγκράτι για μισό χρόνο και Αγγλία για αλλα τέσσερα. Το πρώτο μου σπίτι στο Εδιμβούργο δεν είχε θέρμανση και είχε ένα ποντίκι στην κουζίνα. Στο Kingston Upon Thames, στα προάστια του Λονδίνου, το σπίτι μας ήταν απέναντι από το πανεπιστήμιο, διπλα στον Τάμεση, και είχε μια λάμπα να τραβάς για να ανάψει το φως στην τουαλέτα. Up and downs.
Και τέλος πίσω στο Παγκράτι, και αλλού στο Παγκράτι, και από την άλλη βδομάδα, κάτοικος κέντρου, στην Χαριλαου Τρικούπη. Το σπίτι μας στο Kingston είχε μια λάμπα να τραβάς για να ανάψει το φως στην τουαλέτα. Αυτό εδώ έχει computer mouse να τραβάς για το καζανάκι και θα έχει δυο roombas, ψυγειάκι με κοκα κόλες στην τουαλέτα και computer room. Τo σαλόνι του θα είναι βαμμένο γκρι του πάγου, εκτος από έναν τοίχο που θα είναι ΑΜΒΡΟΣIΑ, και το φως του χωλ έχει χρονική καθυστέρηση, τα μοντέρνα φαντάσματα. Μιλώντας για φώτα (ή για φαντάσματα), η αποθήκη έχει ένα με mood swings, μιλούνια ντουλάπια και μάλλον την Narnia, κρίνοντας από το μουσκέτο και την πυξίδα που βρήκαμε εκεί μέσα. 12 σπίτια. Και ξέρω ότι το ταξίδι μου δεν έχει ακόμα τελειώσει. Όπως ξέρω επίσης ότι αυτή η στάση θα είναι legen - wait for it...
...- dary!
Monday, January 19, 2009
Another step closer to my Utopia.
Όταν ήμουν μικρός, είχα ζωγραφίσει ένα μικρό comic (το οποίο κάπου έχω ακόμα) που πιθανολογούσα για εναλλακτικές πηγές ενέργειας και τρόπους παροχής της. Βλέπετε, είχα δυο παράπονα όσον αφορά την ενέργεια. Το πρώτο ήταν οι μπαταρίες. Μισώ τις μπαταρίες με την περιορισμένη τους χρήση. Εκνευριζόμουν κάθε φορά που έπρεπε να αλλάξω μπαταρίες στο walkman μου τότε και γκρίνιαζα, ρωτώντας γιατί να μην είναι οι μπαταρίες όπως αυτές του ρολογιού μου που κρατάνε για μια ζωή. Το δεύτερο παράπονο μου ήταν η παροχή ενέργειας. Αφενώς η εξάρτηση απο την ΔΕΗ. Αφετέρου το ότι πρέπει να υπάρχουν μπρίζες.
Όσο πέρναγαν τα χρόνια το πρόβλημα γινόταν όλο και μεγαλύτερο, καθώς η ανάγκη για περισσότερη ενέργεια αυξανόταν με κάθε καινούργια τεχνολογία που έμπαινε στη ζωή μας. Game boys, Laptops, κινητά τηλέφωνα, mp3 players, όλα τόσο promising, όλα με το ίδιο πρόβλημα: Battery life. Τι να το κάνω το laptop που έχει 600 terrabyte σκληρό και μπορεί να παίζει 3.ooo.ooo ώρες video όταν η μπαταρία του κρατάει δυο? Πόσο χρήσιμο μου είναι το iPhone σε ένα ταξίδι μέχρι τη Θεσσαλονίκη όταν στα μισά του δρόμου θα έχει πεθάνει και δεν θα έχω καν τηλέφωνο?
Αυτό λοιπόν που είχα οραματιστεί τότε, ήταν wireless energy. Ενέργεια που να παρέχεται όπου κι αν είσαι ασύρματα, έχοντας πάντα την συσκευή σου φορτισμένη. Και φυσικά, τότε στο μακρινό '90, όσοι άκουσαν την ιδέα μου την θεώρησαν αδύνατη. THEY LAUGHED AT ME AT THE ACADEMY!
Φυσικά, η γνώση και η θεωρία προυπήρχαν έδω και δυο αιώνες (ή billions of years αν μετρήσουμε την ηλιακή ενέργεια που, well, είναι wireless) αλλά είμασταν ακόμα μακρία απο μια εμπορική και, πανω απ' όλα, αποδοτική εφαρμογή της.
Σχεδόν 20 χρόνια μετά, επιτέλους οι πρώτοι wireless chargers έχουν κάνει την εμφάνιση τους στην αγορά. Για την ώρα, πρόκειται για μικρά pads που συνδέεις σε μια μπρίζα και απλά ακουμπάς το κινητό σου ή whatever επάνω τους και φορτίζουν. Καμία τρομακτική εξέλιξη απο το να χώνεις ένα βύσμα, προς το παρόν, αλλά με αποδοτικότητα 90% και με ταχύτητα φόρτισης παρόμοια των συμβατικών chargers, είναι ένα πολύ καλό πρώτο βήμα. Σιγά σιγά οι κατασκευαστές θα υοθετούν την τεχνολογία αυτή στις μελλοντικές συσκευές (ήδη το αναμενόμενο - και ήδη στην wishlist μου - palm pre έρχεται με wireless charger), η τεχνολογία θα εξελιχθεί και θα γίνει αναπόσπαστο κομμάτι στα σπίτια μας και στις πόλεις μας. Θα δημιουργηθούν καινούργια wifi hotspots που αντί για ιντερνετ θα προσφέρουν ενέργεια, κρατώντας τα gadget μας ζωντανά όπου κι αν βρισκόμαστε. Το κινητό τηλέφωνο της n γενιάς δεν θα χρειάζεται "μπαταρία".
Hear that, batteries? Soon you will be dead. For real this time. Or... undead. Όπως το δεί κανείς.
Όσο για τους τρόπους απόκτησης ενέργειας, τότε είχα σκεφτεί να χρησιμοποιούμε την ενέργεια απο τον πλανήτη μας. Καταιγίδες, σεισμούς, ηφαίστεια και γενικά ό,τι μπορεί να μετατραπεί (ε, όλα?) σε ενέργεια. Πολύ αργότερα (συγκεκριμένα, ενα χρόνο και κατι ψιλά πρίν) έμαθα οτι αυτό κατηγοριοποιεί ένα ανεπτυγμένο πολιτισμό σε τύπο Ι και οτι εμείς είμαστε ακόμα μακριά απο αυτο το στάδιο. Όχι πολυ, αλλά μακριά nevertheless.
Όσο πέρναγαν τα χρόνια το πρόβλημα γινόταν όλο και μεγαλύτερο, καθώς η ανάγκη για περισσότερη ενέργεια αυξανόταν με κάθε καινούργια τεχνολογία που έμπαινε στη ζωή μας. Game boys, Laptops, κινητά τηλέφωνα, mp3 players, όλα τόσο promising, όλα με το ίδιο πρόβλημα: Battery life. Τι να το κάνω το laptop που έχει 600 terrabyte σκληρό και μπορεί να παίζει 3.ooo.ooo ώρες video όταν η μπαταρία του κρατάει δυο? Πόσο χρήσιμο μου είναι το iPhone σε ένα ταξίδι μέχρι τη Θεσσαλονίκη όταν στα μισά του δρόμου θα έχει πεθάνει και δεν θα έχω καν τηλέφωνο?
Αυτό λοιπόν που είχα οραματιστεί τότε, ήταν wireless energy. Ενέργεια που να παρέχεται όπου κι αν είσαι ασύρματα, έχοντας πάντα την συσκευή σου φορτισμένη. Και φυσικά, τότε στο μακρινό '90, όσοι άκουσαν την ιδέα μου την θεώρησαν αδύνατη. THEY LAUGHED AT ME AT THE ACADEMY!
Φυσικά, η γνώση και η θεωρία προυπήρχαν έδω και δυο αιώνες (ή billions of years αν μετρήσουμε την ηλιακή ενέργεια που, well, είναι wireless) αλλά είμασταν ακόμα μακρία απο μια εμπορική και, πανω απ' όλα, αποδοτική εφαρμογή της.
Σχεδόν 20 χρόνια μετά, επιτέλους οι πρώτοι wireless chargers έχουν κάνει την εμφάνιση τους στην αγορά. Για την ώρα, πρόκειται για μικρά pads που συνδέεις σε μια μπρίζα και απλά ακουμπάς το κινητό σου ή whatever επάνω τους και φορτίζουν. Καμία τρομακτική εξέλιξη απο το να χώνεις ένα βύσμα, προς το παρόν, αλλά με αποδοτικότητα 90% και με ταχύτητα φόρτισης παρόμοια των συμβατικών chargers, είναι ένα πολύ καλό πρώτο βήμα. Σιγά σιγά οι κατασκευαστές θα υοθετούν την τεχνολογία αυτή στις μελλοντικές συσκευές (ήδη το αναμενόμενο - και ήδη στην wishlist μου - palm pre έρχεται με wireless charger), η τεχνολογία θα εξελιχθεί και θα γίνει αναπόσπαστο κομμάτι στα σπίτια μας και στις πόλεις μας. Θα δημιουργηθούν καινούργια wifi hotspots που αντί για ιντερνετ θα προσφέρουν ενέργεια, κρατώντας τα gadget μας ζωντανά όπου κι αν βρισκόμαστε. Το κινητό τηλέφωνο της n γενιάς δεν θα χρειάζεται "μπαταρία".
Hear that, batteries? Soon you will be dead. For real this time. Or... undead. Όπως το δεί κανείς.
Όσο για τους τρόπους απόκτησης ενέργειας, τότε είχα σκεφτεί να χρησιμοποιούμε την ενέργεια απο τον πλανήτη μας. Καταιγίδες, σεισμούς, ηφαίστεια και γενικά ό,τι μπορεί να μετατραπεί (ε, όλα?) σε ενέργεια. Πολύ αργότερα (συγκεκριμένα, ενα χρόνο και κατι ψιλά πρίν) έμαθα οτι αυτό κατηγοριοποιεί ένα ανεπτυγμένο πολιτισμό σε τύπο Ι και οτι εμείς είμαστε ακόμα μακριά απο αυτο το στάδιο. Όχι πολυ, αλλά μακριά nevertheless.
Subscribe to:
Posts (Atom)