Updates

Οι διακοπες τελειωσαν και πολλες μου ηταν. Μετα απο τρελες περιπετειες στην μυστηριακη Αστυπαλαια και την παλια καλη Αντιπαρο γυρισα γεματος ορεξη και υλικο για δουλεια.

Γι αρχη, εκανα ενα μικρο update στα links δεξια, προσθετωντας ολα τα δικα μου, αν οχι για κανεναν αλλο λογο, για να υπαρχουν συγκεντρωμενα καπου. Εχετε το νου σας γιατι αν ολα πανε καλα και καταφερω να κρατησω την ορεξη μου και τα deadlines μου, συντομα θα υπαρξουν τουλαχιστον αλλα 3 Than related links για τα τρια πιο σημαντικα projects που ετοιμαζω. Για την ωρα, διασκεδαστε με οτι υπαρχει.

Επισης εκανα αλλο ενα update στα links με blogs φιλων αν και δεν ειναι ακομα τελειωμενο. Εφοσον ολοι και οι μανες τους εχουν απο ενα blog μου ηταν λιγο δυσκολο να κατσω να τα βρω ενα ενα και να τα linkαρω. Παρολα αυτα, τοσο η Μελ στο CineMel, οσο και ο Χαρης στο Ohm, εχουν μια huge list με blogs απ' οποιον ξερουν και δεν ξερουν οποτε μπορειτε να κοιταξετε εκει. Εγω εβαλα μονο οτι παρακολουθω απο τον reader μου και θα ανανεωνω τη λιστα οσο ανανεωνεται και ο reader.

Δε θα πω 'καλο χειμωνα'. Θα πω καλες Νυχτες Πρεμιερας που αρχιζουν στις 17 Σεπτεμβρη και ειναι το επομενο πραγμα που προσμενω.

No thoughts today, only rage.

Μπορω να χρησιμοποιησω λιγο το devilogical ως τον προσωπικο μου σακο και να εκφρασω την οργη μου? Ευχαριστω.

ΡΕΓΚΕ ρε ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ πρωϊ πρωϊ? ΡΕΓΚΕ?
Δηλαδη ποσες φορες πρεπει να πω οτι δεν την αντεχω?

Ναι, ειμαι παραξενος στη μουσικη. Δεν "ασχολουμαι" με αποτελεσμα να μου αρεσουν πολυ συγκεκριμενα πραγματα. Οχι λιγα, οχι απο μια κατηγορια, αλλα οπως και να εχει οταν θα θελησω να κατσω να ακουσω μουσικη θα διαλεξω ενα ενα τα τραγουδια.

Αλλα οχι ρεγκε ρε φιλε και οχι Ελληνικα. Ειμαι σε αυτο το γραφειο κατι παραπανω απο τεσσερις μηνες και σχεδον καθε μερα ακουω την ΙΔΙΑ playlist με τα ΙΔΙΑ σκατοτραγουδα και ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΣΕΙΡΑ!
Ποσο μονοτονη και αδεια μπορει να ειναι η ζωη σου?

Εσεις, ποσο εχει κρατησει μια playlist? Ποσο εχετε κατσει να ακουτε ΚΑΘΕ μερα, τα ιδια τραγουδια ΜΟΝΟ? Βαλε ενα random τουλαχιστον. Τοσο πολυ θα σε πειραζε?
Και οκ, θα κατσω και θα ακουσω την γαμημενη λιστα που περιεχει ο,τι πιο αδιαφορο υπαρχει μουσικα, καθως επισης και Puressence που, αν με ρωτησεις θα σου πω οτι ειναι απο τα χειροτερα πραγματα που εβγαλε ποτε ο κοσμος και σε οσους αρεσουν δεν αξιζουν ουτε το σκατο μου. Σε αντιθεση με την Anouk, το αλλο highlight της λιστας, που αξιζει το σκατο μου γιατι, απο τους στιχους της το μονο ερωτικο που μου βγαζει ειναι να την χεσω στο στομα μεχρι να πνιγει.

Αλλα οχι ρεγκε ρε φιλε και οχι ελληνικα.

Νιωθω λιγο καλυτερα τωρα.

Man's best friend is not a lousy animal.

Την περασμενη Πεμπτη πηρα καινουργιο κινητο. Το παλιο μου, το K800 της Sony-Ericsson το ειχα σχεδον δυο χρονια, αλλα πριν απο αυτο ειχα το Κ750 και πριν απο αυτο το Κ700, που ειναι ολα τους πολυ παρομοια, οποτε ενιωθα τα τελευταια 4 χρονια οτι εχω το ιδιο κινητο που... μεγαλωνει μαζι μου.
Φετος ηθελα να φυγω απο την Sony-Ericsson. Αν και αγαπημενη μαρκα η Sony σε ολα της τα ειδη, με ειχε στεναχωρησει αφενος το γεγονος οτι οι καμερες της στα κινητα δεν ηταν ποτε οσο καλες θα επρεπε (ή εστω τοσο καλες οσο ηταν σε αλλα κινητα) και αφετερου ενιωθα οτι επρεπε να αγορασω πιο "συγχρονο" κινητο.
Δυστυχως ομως, ενω η επιδοτηση μου ειχε βγει, το κινητο που περιμενα, οχι. Πιστευα οτι το πολυποθητο Ν96 της Nokia θα ειχε κυκλοφορισει μεχρι τωρα αλλα του κακου. Και φυσικα (και περα του οικονομικου), μονο ενας βλακας θα επαιρνε το N95 ή ακομα παλιοτερο την στιγμη που ερχεται το καινουργιο μοντελο.
Τελικα, μονο και μονο για να μην χασω την επιδοτηση, πηρα παλι Sony και συγκεκριμενα το καινουργιο G900 που ειναι ενα περιεργο μειγμα "κλασικου" Κ-series Sony-Ericsson, smartphone και touch-screen goodness.

Επειδη δεν ηταν το κινητο που περιμενα να παρω, το ειδα απο την αρχη με κακο ματι. Με την πρωτη ματια θυμιζε τα παλια μου αλλα δεν ηταν ιδιο, τοσο εξαιτιας του symbian, που ειχα να χρησιμοποιησω απο το P800, οσο και λογω της ολης touchscreen φιλοσοφιας. Οπως και να εχει, και μετα απο γκρινια τυπου "Α, δεν εχει αυτο" και "Α, στο παλιο αυτο γινοταν καλυτερα", μετεφερα ο,τι ηταν να μεταφερω, αλλαξα την SIM και πεταξα το παλιο K800 κλειστο σε ενα συρταρι.

Σημερα λοιπον, 8 το πρωϊ, ξυπνησα απο τον αγνωστο ηχο του καινουργιου μου ξυπνητηριου. Και επειδη ειχα κοιμηθει στις 7:30 και μου ηταν αδυνατον να σηκωθω, το εκλεισα και το αλλαξα για τις 9:30.

...το βραδυ.

Μαλλον θα κοιμομουν ακομα αν, στις 9 και 11 ακριβως δεν με ξυπναγε το K800. Βλεπετε, ειχα ξεχασει να απενεργοποιησω το ξυπνητηρι του και, ακομα και κλειστο, χωρις SIM και πεταμενο σε ενα συρταρι, συνεχισε να κανει την δουλεια του σαν πιστος φιλος, ακολουθωντας το προγραμα του και φροντιζοντας για μενα.

To Κ800 ηταν παντα πιστο, εμπιστο, ανθεκτικο και ερωτας με την πρωτη ματια. Θα μεινει για παντα στην καρδια μου ως ενα απο τα καλυτερα κινητα που ειχα ποτε. Μπορει η καμερα του να μην ηταν τοσο καλη οσο αλλων, αλλα ειχε το BestPic και μπορουσα να βγαζω φωτογραφιες τους κεραυνους.

Τα κινητα ειναι ο καλυτερος φιλος του ανθρωπου. Σου θυμιζουν πραγματα, κρατανε την ζωη σου σε ταξη, σε φερνουν σε επαφη με αυτους που αγαπας, σε διασκεδαζουν και σου κραταν τις αναμνησεις. ΟΚ, μπορει να εχουν ισως λιγο καρκινογονα ακτινοβολια, αλλα εχω μαθει να δεχομαι τους φιλους μου με τα ελαττωματα τους.

Μην πατάτε το πρασινο

Σκεφτομουνα τωρα που λετε, Πως και ονομασαμε το πρασινο, "πρασινο"? Οχι το χρωμα, εννοω το συνολο της χλωριδας. Ξερετε, το πρασινο.

Ναι, καταλαβαινω πως τους ηρθε. Ειναι στο συνολο του πρασινο. Αυτο που με προβληματιζει ειναι γιατι δεν προσπαθησαν λιγο παραπανω. Εμεις γενικα ειμαστε πολυ επιτηδειοι και υπερφυαλοι με την γλωσσα μας. Τσακω εναν "υπερφυαλο", εναν "ορνιθορυγχο" και δυο "κλωστουφαντουργιες" και τραβα να βρεις τις ριζες τους. Και εκεινη την μερα τι εγινε? Ειχαμε κουραστει απο το να ανομαζουμε τον κοσμο γυρω μας και τεμπελιαζαμε?

"Ουφ, δεν μπορω αλλο ρε Αλάριχε, εχει πιαστει η γναθος μου."

"Ελα, τελειωνουμε. Πες πως θα πουμε και ολο αυτο το πρασινο γυρω μας!"

"Εχμ, Γαιοβλαστησ... Δε μπορω αλλο, αληθεια! Αστο πρασινο για την ωρα και βλεπουμε!"

...
Τι καμωματα ειναι αυτα? Ακομα και να εβγαλε τελικα μια αλλη ονομασια ο Αλαριχος, σιγα μην επιανε μετα απο αυτο!

"Νεαρε μου, δεν θα επρεπε να πατας την χλωριδα"

"Την Χλωρίδα την ΑΓΑΠΩ, πατερα, και δεν θα το εκανα ποτε αυτο!"


Και μιλωντας για το πρασινο, βρηκα και που το φυλανε ολο το χειμωνα.

Mass Effect

Οταν σκεφτομουν περιπου τι να γραψω στο Mass Effect review μου, διαπιστωσα οτι ειχα αρκετα πραγματα να γκρινιαξω για ενα παιχνιδι που, κατα τ'αλλα με αφησε ικανοποιημενο και με διασκεδασε για μια βδομαδα. Αλλα αν δεν ειχα και τις γκρινιες, το post μου θα ηταν πολυ βαρετο.

Με μια λεξη, Epic!
Με περισσοτερες στην πορεια, με mild spoilers (και αν εχω τιποτα μεγαλο θα σας ειδοποιησω εγκαιρως)

Mass Effect, λοιπον. Το νεο Sci-Fi epic της Bioware που πια το ονομα της ειναι συνωνυμο με καλο storywriting και ποιοτικα production values μετα απο δυομισι πετυχυμενους τιτλους: K.O.T.O.R., K.O.T.O.R. II (more like, 3/4) και Jade Empire. Το περιμεναμε καιρο, και οι κατοχοι PC ακομα περισσοτερο μιας και ειχε ηδη κυκλοφορισει για Xbox360 εδω και καποιους μηνες και παραλιγο να με κανει να παρω κονσολα μονο και μονο γι αυτο.

Introduction to the butt-fucking huge universe
Θα αφησω τεχνικες λεπτομερειες στην ακρη μιας και στις μερες μας, τα γραφικα ενος παιχνιδιου πρεπει να ειναι ή σχιζοφρενικα πολυ καλα ή πολυ χαλια για να ασχοληθεις, και θα παω κατευθειαν στο ψητο. Στο universe του Mass Effect.
Μου αρεσε πολυ ο κοσμος του. Προσεγμενο στην λεπτομερια, το universe του Mass Effect δανειζεται στοιχεια απο ολο το φασμα του πολυχρησιμοποιημενου space opera καμβα. Με μικροαλλαγες, ο κοσμος του θα μπορουσε να ειναι μια "What if..." (ή Elseworlds αν ειστε fan της DC) ιστοριας πολλων γνωστων sci-fi εργων.

Τα πρωτα βηματα της ενωμενης ανθρωποτητας στο απεραντο μαυρο και ο αγωνας για αναγνωριση και μια θεση στο γαλαξιακο χωριο φερνουν στο μυαλο τον κοσμο του Star Trek, καθως οι πολιτικες ιντριγκες και η διπλωματια μεταξυ species εχει κατι απο Βαβυλον 5. Το Battlestar Galactica theme των εξεγερμενων μηχανων και των αυτοεξορισμενων δημιουργων τους που ειναι αναγκασμενοι να ζουν τη ζωη τους σε εναν μεγαλο στολο υπαρχει στο background, και η παρουσια και μονο των more-than-whores consorts θυμιζει κατι απο Firefly.

Και ναι, πανω απ' ολα το Star Wars. Οταν ακομα επαιζα το πρωτο KOTOR αναρωτιομουν τι θα εκαναν αυτοι οι ανθρωποι αν εγραφαν απαλλαγμενοι απο τους περιορισμους του συμπαντος του Star Wars και τωρα ξερουμε: Ενα αλλο Star Wars.
Ενα alternative Star Wars universe, πιο κοντα στο science fiction παρα στο fantasy, πιο δεμενο, λιγοτερο θρησκευτικο και πιο relative σε μας. Ενα frontier era Star Wars που ακομα απεχει χιλιαδες χρονια απο την μυσταγωγηση του mass effect σε 'the force' και των Spectres σε Jedi.
Spectres, τι ωραια και απλοποιημενη εκδοχη. No training, no special skills. Just special people with a great sense of justice. Τυχοδιωκτες του διαστηματος που λειτουργουν περα απο τον νομο κανοντας αυτο που πιστευουν οτι ειναι σωστο να γινει. Αμα ειχαν και ενα μοναδικο οπλο (ενα brightsword βρε παιδι) θα ηταν ολοκληρωμενοι Jedi με αρχιδια. Adventure, exitement, a Spectre craves these things.

Χαιρομουν να διαβαζω λεπτομεριες για τον κοσμο του παιχνιδιου, κατι που δεν κανω συνηθως (βοηθησε βεβαια και το γεγονος οτι ειχε voice over ακομα και πανω απο τα βασικα κειμενα του codex), και ειδικοτερα, τις ιστοριες πισω απο τα species. Απο τους μυστηριους και extinct Protheans και τις "next-alien-sensetion-after-Twi'lek" Asari, μεχρι τους καταραμενους Krogans και την αργη γενοκτονια τους (τι φοβερη λεπτομερια το genetic mutation των Krogans που οδηγει αργα το ειδος τους προς την εξαφανιση). Τα species στο Mass Effect δεν ειναι απλα weird colorful faces και cool ονοματα. Κουβαλουν επανω τους μια ξεχωριστη το καθενα ιστορια, ενα παρελθον και ενα μεγαλο και κακο cliche. Ενα cliche που σχεδον κανενα παρομοιο setting δεν καταφερνει να ξεφυγει ευκολα.

Ειναι παροχυμενο, αφελες και επιστημονικα λαθος να παρουαζεις ενα ολοκληρο εξωγηινο ειδος σαν να ειναι ενα μικρο tribe. "Εμεις οι Krogans ειμαστε πολεμιστες, morally gray και μιλαμε με φωνη για trailers". Οχι. Χιλιες φορες οχι. Ειναι τοσο λαθος αυτο, που δεν ξερω απο που να αρχισω. "How do you feel going against one of your own" ρωταει ο Shepard καποια στιγμη εναν Turian. Εμας γιατι δεν μας την κανουν ποτε αυτην την ερωτηση? Με ενοχλει πολυ αυτο το cliche γιατι, οση δουλεια και φροντιδα να ριξεις, καταληγεις να εχεις ενα πολυ μικρο και φτωχο universe.

The engine that binds the universe together.
Εδω εχω αρκετη γκρινια και για να το βγαλω πρωτο-πρωτο απο μεσα μου, ποσο κακο ειναι το οδηγημα του ΜΑΚΟ? Πολυ ή Το χειροτερο?
Δεν ξερω κατα ποσο φταινε τα driving skills μου αλλα αν εβλεπε καποιος το ΜΑΚΟ απ' εξω, θα φανταζοταν οτι το οδηγω κρατωντας το τιμονι με τον κωλο μου. Καποιος θα μπορουσε να πει "κατσε ομως. Ειδες που μπορει και πηγαινει φιλε το ΜΑΚΟ?"
Ειδα, ναι. Οπουδηποτε εκτος απο εκει που θελω.

Απο θεμα gameplay δεν ενθουσιαστηκα ουτε χαλαστηκα πολυ απο κατι.
Το combat system αργησα λιγακι να το συνηθησω. Ναι, συμφωνω οτι σε κανουν πιο involve οι μαχες στο Mass Effect απ' οτι το turn based συστημα των KOTOR και Jade Empire αλλα εμενα δεν με χαλαγε. Μου αρεσε η στρατηγικη και η ηρεμια του pause και εδω αρχικα τρομαζα να κανω engage σε μαχη αλλα μερικα levels μετα το ξεπερασα.

Το RPG κομματι του με αφησε αδιαφορο επισης. Οχι οτι το Mass Effect θα διαφημιζοταν ποτε στηριγμενο σε αυτο αλλα, πραγματικα, και να μην υπηρχε καθολου δεν νομιζω να αλλαζε τιποτα στο παιχνιδι. Well, it's probably just me then.

Αρχισα το Mass Effect οπως αρχιζω συνηθως ολα τα μεγαλα games. Την στιγμη που πηρα το Normandy στα χερια μου πηγα σε καθε βραχο που μπορουσα να παω πριν συνεχισω με τους πλανητες του βασικου σεναριου. Μεχρι να πατησω το ποδι μου στο dig site της Liara, ημουν ηδη level 40 και με δυο εκατομυρια credits στην τσεπη. Βεβαια οι random πλανητες ως dungeons καταντουν βαρετοι μετα τους πρωτους 10 και αφου τελειωσα με ολα τα survey quests δεν ξαναπατησα το ποδι μου σε uncharted world εκτος κι αν ηταν μερος ενος quest.

Τελος, οσο αφορα το gameplay, μια μεγαλη γκρινια για τα bugs. Γενικα δεν παραπονιεμαι πολυ για bugs. Ενα κρασαρισμα εδω και μερικα clipping errors εκει, τα παιρνω ως μερος της συνολικης εμπειριας. Αλλα το Mass Effect ειχε περισσοτερα bugs και απο τον Klendathu. Ευτυχως (και περα απο καποια bugs που δεν ευθυνεται το ιδιο το game γι αυτα) κανενα δεν ηταν τοσο σημαντικο ωστε να σου καταστρεψει το παιχνιδι.

And, finally, the plot.
Το να πεις πια για ενα action/adventure παιχνιδι οτι ειναι "very cinematic" ειναι σαν να λες οτι αυτη η ταινια ειναι εγχρωμη. Αν δεν ειναι cinematic αρκετα τοτε κατι παει στραβα. Και το Mass Effect ειναι highly cinematic. Οι σχεσεις μεταξυ των χαρακτηρων δημιουργουνται φυσικα, χωρις ατελειωτους διαλογους και like/dislike μπαρες, ενω το φοβερο voice acting και η εκφραστικοτητα τους, σε κανει να νοιαστεις γι αυτους περισσοτερο απο καθε αλλο παιχνιδι της Bioware. Οι διαλογοι ειναι πολυ πιο ρευστοι, τα cut scenes ερχονται αρμονικα με την δραση και στο τελος σου αφηνει ενα πολυ εντονο συναισθημα ικανοποιησης και μια διψα για περισσοτερο.

Θα βαλω τωρα ενα spoiler warning καπου εδω για να αναφερω μερικα πραγματακια:

- Δεν με επεισε το κινητρο (ή η ελειψη αυτου) των Reapers. To "Villain moves in mysterious ways" ισως και να μου εκανε αν ηταν διατυπωμενο καλυτερα απο μια απλη δικαιολογια.

- Κατι που περιμενα και δεν ηρθε ποτε. Το twist! Καλομαθημενος απο τα KOTORs και το Jade Empire περιμενα αλλο ενα jaw dropping "I'm Revan" ή ακομα καλυτερα ενα "Even the flows" αλλα τελικα ειμαι ευχαριστημενος που δεν υπηρχε. Χαιρομαι που δεν χρειαστηκε να στηριχθουν παλι επανω σε μια ανατροπη και αφησαν το σεναριο να σταθει απο μονο του.

Αυτα. Και, ρε παιδια, παιζοντας το Mass Effect θυμομουν συνεχεια το Advent Rising. Αυτο δεν πηγαινε για superwow epic sci-fi trilogy? Τι εγινε? Θα μου αρεσε αν υπηρχαν μερικα στοιχεια απο το σεναριο του Advent Rising στο Mass Effect.