Velvet Bus: Thessaloniki - A travelog

Το Velvet Bus εχει ξεκινησει εδω και λιγες μερες και εχουν ηδη παιξει σε Λαρισσα, Θεσσαλονικη και Ξανθη as we speak. Η συντομη βολτα μου στη Θεσσαλονικη ηταν κουραστικη μεν αλλα υπερβολικα γεματη μιας και, οταν εχεις μονο μια μερα στη διαθεση σου την περνας πινοντας καφεδες αριστερα και δεξια. Οσο για την συναυλια, δεν ξερω αν ηταν το φοβερο party κλιμα που επικρατουσε μεσα στο Liebe ή το sugar rush που ειχα αποκτησει το πρωι με μια πολυ πολυ γλυκεια σοκολατα αλλα περασα τελεια.

Πρωτοι επαιξαν οι ντοπιοι Five Star Hotel. Ωραιοι τυποι, γλυκειες και χαρουμενες μελωδιες και καπως γνωριμος ηχος. Φανταστειτε τους Pulp με λαθος τραγουδιστη.

Τους Victory Collapse ειναι μολις η δευτερη φορα που τους βλεπω αν και θα ηθελα να την μετραω ως πρωτη μιας και στο Kinky Kong δεν προσεξα τοσο πολυ τον ηχο τους. Δεν εξηγειται αλλιως το οτι την πρωτη φορα δεν εδωσα σημασια ενω τωρα τους λατρεψα.


Ακολουθησαν οι My Wet Calvin που ηταν fun fun fun. Παντα εκτιμω αλλους ασσους της μεταμφιεσης. Ηταν η πρωτη φορα που τους εβλεπα αλλα δεν θα ειναι η τελευταια για σιγουρα.

Ο The Boy (απο τους Mary and the boy) ειμαι σιγουρος οτι δεν μου αρεσει. Δεν μου αρεσε την πρωτη φορα που τον ειδα και δεν μου αρεσε και οταν βγηκε χθες και αρχισε να παιζει. Προς το τελος ομως βρεθηκα να το διασκεδαζω χωρις ακομα να εχω καταλαβει γιατι. Ακομα νομιζω οτι δεν μου αρεσει αλλα ηταν σιγουρα εντυπωσιακος.

Και φυσικα τελος οι Callas. Μπορει να ελειπαν οι Callasettes αλλα αυτο αφησε απλα την σκηνη αρκετα αδεια για να ανεβουν ολοι οι hardcore fans επανω και να κανουν το δικο τους show εστω και χωρις ασπρα βρακακια.


Το Velvet Bus θα συνεχιστει στα Γιαννενα, στην Πατρα, στα Λαγκαδια (οπου θα ηθελα πολυ να παω να τους δω), στο Ηρακλειο και θα κλεισουν πισω στην πρωτευουσα, στο Gagarin στις 22 Απριλιου.

Radio γκαγκά

Τωρα που δουλευω, αναγκαστικα πρεπει να υπομενω τα μουσικα γουστα των συναδελφων. (Επισης πρεπει να χρησιμοποιω την λεξη 'συναδελφος' που και πολυ ασχημη ειναι). Και, αν και θα μπορουσε να ειναι μια μουσικη που να την ακουω πιο ευχαριστα απο καποια αλλη, δεν νομιζω να ηταν ευκολο να μεινω ευχαριστημενος ο,τι και να ακουγαν, εκτος αν ηταν τηλεοπτικες σειρες (Ναι, εχω παψει να βαζω μουσικη για να μου "κραταει συντροφια". Προτιμω να βαζω ενα επεισοδιο απο 'κατι' να παιζει στο background). Αλλα φυσικα επρεπε να ειναι ελληνικα...

Καλα, υπερβαλλω. ΣΗΜΕΡΑ ηταν η μερα του ελληνικου (αλλα οχι ο λογος που κανω το post). Τις υπολοιπες μερες ειναι ειτε η πολυπαιγμενη συλλογη mp3 τους (που εχει μεσα και ελληνικα φυσικα) ειτε ραδιοφωνο που ειναι και η καλυτερη λυση εφοσον μεσα στο randomness του ραδιοφωνου κατι θα βρεθει να αρεσει και στα δικα μου αυτια. Τουλαχιστον ετσι νομιζα (και αυτος ειναι ο λογος που κανω το post).

Τι σκατα? Παντα τοσο χαλια ηταν αυτο το μεσο? Καθε μερα, απο δυο διαφορετικους σταθμους (στα δυο δωματια του γραφειου) και απο την mp3 συλλογη των παιδιων θα ακουσω τα ιδια 10 τραγουδια! Με εξαιρεση καμια εκπομπη κανενος που το μυαλο του ακομα μοιρολογει την εποχη που ηταν 17 παιζοντας τα τραγουδια που τον εκαναν cool στην παρεα του τοτε.

WTF? ΟΚ, μην μου εξηγησετε για το πως το ραδιοφωνο προωθει συγκεκριμενα πραγματα και το πως οι παραγωγοι ειναι απλα διαφημιστικες γλαστρες, τα ξερω ολα αυτα. Αυτο που δεν καταλαβαινω ειναι γιατι το ραδιοφωνο υπαρχει ακομα.

Καλα, και αυτο το ξερω. Υπαρχει για ταξιτζηδες και για περιπτωση πολεμου.

Οσο για το θεμα της μουσικης... Σημερα εφερα και γω μια ωριτσα μουσικης. Country ολη, απο συγχρονη μεχρι yodels. Και αυτο ειναι μονο η αρχη.

Computer Fantasy

Προσφατα, η Μελ μου εφερε δωρο το WarGames σε DVD, μια απο τις τρεις αγαπημενες μου 80s ταινιες σχετικα με computers. Οι τρεις αυτες ταινιες (κατα σειρα προτεραιοτητας) ειναι το Electric Dreams, Το WarGames και το Tron. (Θα εβαζα και το Weird Science μεσα αλλα δεν μου ερχεται αλλη αυτη τη στιγμη για να το κανω top 5)
Και σημερα η Μελ εκανε ενα post στο cinemel για το straight-to-DVD sequel του WarGames, WarGames: The Dead code. Και οπως ειπα και στο comment μου εκει, δεν θα με ενοχλουσε να δω μια μεταφραση αυτης της ταινιας στις μερες μας αν το plot δεν φαινοταν να ειναι too damn identical με το παλιο. Identical στα λαθος σημεια θα προσθετα γιατι βλεπετε υπαρχει ενας συγκεκριμενος λογος που αγαπω αυτες τις ταινιες ο οποιος ειναι πολυ δυσκολο να αποδοθει στις μερες μας.

Ολες αυτες οι ταινιες (μαζι και το Weird Science) ειναι στην καρδια fantasy και δεν εχουν καμια προθεση να σε πεισουν για το αντιθετο.
Το Electric Dreams αρχιζει λεγοντας σου οτι αυτο που θα δεις ειναι ενα "Fairytale for computers" και, δεν σας χεζω, ανατριχιασα απο νοσταλγια μονο και μονο γραφοντας το. Ισως γιατι ειναι το μονο Computer fairytale που εχει βγει και εχει ασπαστει το genre του τοσο θερμα. Δεν θα το δεις σκεφτομενος οτι "αυτα τα πραγματα δεν γινονται", ουτε θα γελασεις σημερα με την τεχνολογια του τοτε. Το Electric Dreams μπορει να μεταφραστει σε οποιαδηποτε εποχη, ανεξαρτητα με την τεχνολογια αυτης οπως ολα τα παραμυθια.

Το Tron απο την αλλη δεν χρειαζεται και μεγαλη αναλυση, ε? Αν το Electric Dreams ειναι το παραδοσιακο παραμυθι, το Tron ειναι High Fantasy. Ειναι το Lord of the Rings των computers. Ειναι μια θαυμασια ιστορια με θεους που αναγκαζονται να κατεβουν στον κοσμο των θνητων και να νοιαστουν γι αυτους, με champions που μαχονται για την ελευθερια του λαου τους (και για τους users) και με τρελαμενους απο την δυναμη κακους overlords. Classic. Ειναι επισης, μεσα στα fantasy πλαισια του, μια διαφορετικη ιστορια απο πολλες παρομοιες. Ενω το focus ειναι επανω στον θεο-user, ο οποιος απαγαγεται απο το Master Program και αναγκαζεται να δει απο πρωτο χερι πως ειναι η ζωη επι της γης, ο πραγματικος chosen one ειναι ο Tron. Και ο Tron ειναι στο background της δρασης. Ο Θεος-User, ενω πρεπει να αποδειξει την αξια του και να παλαιψει 'against all odds' για να νικησει, δοξαζεται ηδη πριν το κανει.
Και παλι, η ταινια δεν κρυβει το fantasy στοιχειο της. Δεν νομιζω κανεις στο 1982 να νομιζε οτι μεσα στα computers υπαρχουν μικρα ανθρωπακια. Διαδραματιζεται σε μια απροσδιοριστη εποχη και δεν μπαινει στον κοπο να εξηγησει "επιστημονικα" το τι τρεχει.

Οσο για το WarGames, ειναι το πιο "ρεαλιστικο" απο αυτα. Σιγουρα, με την πρωτη ματια φαινεται να ξεχωριζει απο τα υπολοιπα και να απομακρυνεται απο το "Fantasy", επικεντρωνοντας στον κινδυνο της αυτοματοποιησης και της πυρηνικης απειλης. Αλλα κατω απο ολα αυτα προκειται για ενα απλο ghost story, no? Περα της μασκας της τεχνολογιας, ειναι μια ταινια για ενα ανησυχο παιδικο πνευμα που ζηταει αποδοχη, αναπαυση και, to play a game. Και αυτο ειναι ενα στοιχειο που θα λειπει απο το sequel γιατι στην digital εποχη μας, με τα computers ως αναποσπαστο μερος της καθημερινοτητας μας, ειναι δυσκολο να τα δεις με τοσο ελευθερο ματι.

Το καινουργιο WarGames δεν θα εχει καμια διαφορα απο μια basic "computers go wrong" ταινιας, στην εποχη του War on Terror. Ισως η καινουργια Tron ταινια να καταφερει να κρατησει λιγο απο την μαγεια της παλιας μιας και ειναι αρρηκτα δεμενη με το fantasy στοιχειο της αν και φοβαμαι οτι θα προσπαθησουν να χωσουν μεσα ενα σωρο σημερινες γνωσεις για να το κανουν πιο "αληθινο".

Τελος, για το Weird Science δεν θα μιλησω καν. Δεν παει πιο fantasy απο αυτο. Those were the computer days, my friends. When men were real geeks and women were pixels.

Dancing with tears in my eyes.

Επειδή ο καλιτέχνης πρέπει να εκφράζεται μέσα απο την τέχνη του, και επειδή έπρεπε να εκφράσω τη θλίψη μου κάπως, ορίστε το νέο μου δημιούργημα.



Υπήρχαν πολλά πράγματα που ήθελα να κάνω σε αυτό το video. Κάποιες additional σκηνές που δεν γύρισα, καλύτερος ίσως χορός, αλλά δεν ήθελα να αφιερώσω πάρα πολύ χρόνο. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει γρήγορα. Δυο μέρες ξεπέτα.

Όπως πάντα, ίσως στο special edition.
YouTube link.

Lost rocks

Για τον εναν ανθρωπο που ζει βαθια μεσα στις σπηλιες και δεν ξερει οτι το Lost επιστρεφει σημερα (αλλα για καποιο λογο εχει net και βλεπει το blog μου), οριστε το videaκι με το νεο theme song της σειρας.