Devilogical

Lost in a galaxy far far away: The old republic

2011-12-04T00:07:00.000+02:00

Πολύ gaming αυτό το καιρό και τα καλύτερα ακόμα έρχονται. Μέσα στο Beta testing weekend του Star Wars: The Old Republic κατάφερα να φτάσω τρείς χαρακτήρες σε level 12 και να παίξω ενα παιχνίδι που περίμενα καιρό. Οι εντυπώσεις μου μικτές, όπως και το ίδιο το SWTOR.

Η επαφή μου με τα ΜΜΟ δεν είναι μεγάλη. Αρχίζει και σταματά με λίγους μήνες στο Star Wars Galaxies, κάποια χρόνια πριν, και ενω πέρασα πολυ ωραία όσο κράτησε, φροντίζω να μένω μακριά απο τέτοια παιχνίδια για πολλους λόγους, και ενας απο αυτους είναι και η ελλειψη ιστορίας. Επίσης, σιχαίνομαι να διαβάζω κείμενα. Το SWTOR ερχεται με τρία σημαντικά plus: Full voice acting quests και προσωπικό storyline στον κάθε χαρακτήρα, το συμπαν των πολυαγαπημένων KOTOR και το όνομα της Bioware, συνώνυμο σεβασμού στα story-driven games. Αυτα είναι μεν αρκετά για να το ξεχωρίσουν απο τα άλλα MMOs εκει έξω και, παιζοντάς το, ειναι πολλές οι φορές που νομίζεις οτι παίζεις ενα single player game. Καποια storylines εχουν ενδιαφέρον, το voice acting ειναι πολύ καλό, και γενικά είναι αλλιώς να σου το δίνουν το quest με προφορικό λόγο ρε φίλε. Ακόμα κι αν είναι το πιο generic. Βέβαια, επειδή είναι online, μοιαζει σαν ένα παλιό single player, και παρόλο που ξέχασα την υπαρξη του Skyrim για τρεις μέρες, όταν γυρισα πίσω σε αυτό ήταν σαν να γυρνάω στον "αληθινό κόσμο" απο τη διαφορά στα γραφικά και στη λεπτομέρια.

Το online κομμάτι του στο θυμίζουν συνήθως οι 10 PCs γυρω απο τον κάθε quest-giver, αλλά μετά αρχίζει το cut scene και σου λέει οτι έσυ είσαι ο μοναδικός και ηρεμείς και πάλι. Και η παρέα στα μπουντρούμια δεν είναι άσχημη. Κάνοντας αποστολές σε group παιρνουν ολοι μέρος στις κουβέντες και κερδίζεις social points με τα οποία αγοράζεις και χρησιμοποιεις καποια special items. Παίξαμε το μεγαλύτερο μέρος του Jedi storyline μαζί με τον @DukeOGlue κάνοντας αποστολές μαζί και βλέποντας ως παρατηρητές ο ένας το class quest του άλλου. Βαζοντας και skype, ουσιαστικά είναι σαν να παίζεις ενα action adventure με παρεα, αλλα αντι να κάθονται παθητικά διπλα στον καναπέ, παιρνουν μερος στο παιχνίδι. καπως έτσι πρεπει να ήταν το Legend of Zelda: Four Swords.

Ξεκίνησα απο τους Jedi, γιατι για μένα τουλάχιστον αυτοι και οι Sith είναι το Star Wars. Απο την άλλη, jedi παίζεις σε κάθε άλλο SW game και ειναι απο τα πιο βαρετες και επαναλαμβανόμενες ιστορίες. Ασε που τους γράφουν σαν τα αρκουδάκια της αγάπης. Τουλάχιστον στα παλιότερα KOTORs ή στο Jedi Knight υπήρχε μια ιστορία πίσω απο σένα και αργούσες να πάρεις το lightsaber σου. Εδω φαίνεται να έδωσαν εμφαση στο πόσο βαρετοί φλώροι είναι. Καποια generic επιδρομή καποιων generic πλασμάτων σε βαζουν σε διαδοχικές αποστολές, κανοντας τους πάντες γύρω σου να σε επαινούν. Στο τέλος, δε θυμάμαι καν τι πρέπει να κάνω. Απλά ακολουθώ τα βελάκια. Ασε που το fighter class τους ειναι πολυ αδύναμο. Στο ίδιο level, η Jedi consular του Dim εκανε πολυ περισσότερο damage απο την Jedi knight μου και μόνος τα βρήκα σκούρα πολλές φορές.

Το παίξιμο στη Sith μεριά ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό. Οι μάχες, κοντά στην ψυχοσύνθεση των Sith ηταν πιο νευρικές και χορταστικές, το γράψιμο τους είχε σκέρτσο και η ιστορία τους ήταν γεμάτη δολοπλοκίες και ιντριγκες. fun. Και είχε και αρκετές αποστολές που δεν εβγαιναν χωρίς παρέα, δινοντας σου ευκαιρίες για καλύτερο level up. Αλλά εκεί που χάρηκα παιχνίδι ηταν ο Smuggler. Πρώτα απ' όλα η ιστορία ήταν πολυ προσωπική και σε εβαζε περισσότερο απο τις άλλες στο κόσμο του SWTOR. Σου εκλεψαν το σκάφος. Στο 70% των διαλόγων υπήρχε η επιλογή "I just want my damn ship back" και το υπόλοιπο γράψιμο ήταν αστείο και γενικά στο ύφος του Han Solo. Ο αλήτης με τη χρυση καρδιά. Επίσης ειναι και ο μόνος λόγος που θέλω να ξαναπαίξω και να δω πως θα παει η ιστορία του και πότε θα πάρει το σκάφος του πίσω.

Γύρω στο level 10 φευγεις απο τον αρχικό σου πλανήτη και πριν πας στον επόμενο μπορείς να παρεις το special class σου και crafting skills. Δε ξερω πόσο ανοίγει το παιχνιδι μετά που παίρνεις δικό σου σκαφος αλλα μέχρι εκει το online κομμάτι του μοιάζει μικρο και το single player αρκετά linear. Τα group quests εχουν πλάκα αλλα το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού τελικά το παίζεις μόνος και το single player experience δεν θα φτασει ποτέ πραγματικά single player games οπως το Mass Effect 3 της ιδιας εταιρίας που αναμένεται. Σίγουρα θέλω να το ξαναπιάσω στα χέρια μου αλλα δεν νομίζω τελικά να το κρατήσω για πολύ καιρό. Πότε βγαίνει είπαμε το Mass Effect 3?

Next: I'm Batman

Lost in Tamriel: Skyrim

2011-11-23T00:17:00.001+02:00

Μετά απο 100+ ώρες που αφιέρωσα στο πεμπτό κεφάλαιο των Elder Scrolls, είπα να μοιραστώ καποιες σκέψεις που μου κάνουν συντροφιά τόσες μέρες στα παγωμένα βουνά του Skyrim.

Τα Elder Scrolls τα γνώρισα μέσα απο το Morrowind. Θυμάμαι το Daggerfall βλέποντας τον φίλο μου τον Νίκο να είχε κολλήσει τότε, αλλα εκείνη την εποχή τα PCRPG δεν μου γέμιζαν το μάτι. Προτιμούσα την απλοϊκότητα του Quake και, για ο,τι αλλο χρειαζόμουν υπηρχαν τα adventures. Και το Morrowind στην αρχή το παράτησα με το που βγήκα στον ανοιχτό κόσμο, αλλά όταν τελικά το ξανάπιασα και αρχισα να το εξερευνώ, ήταν μια απο τις δυνατότερες gaming εμπειρίες μου.

...Κάτι που δεν ήταν το Oblivion. Λίγο το fast travel στην αρχή εκανε τον κόσμο του μικρό, και λίγο το level up ολων των πραγμάτων γυρω σου τον εκανε κουραστικό γρήγορα. Αλλά παίζοντας το Skyrim, διαπίστωσα οτι τις περισσότερες αναμνήσεις τις έχω τελικά απο αυτό. Και, το Oblivion ήταν πανέμορφο. Ω, φίλε, ο αληθινός κόσμος ήταν τόσο μουντός μπροστά στα λιβάδια της Cyrodiil. Και ειχε memorable και ξεχωριστά quests, όπως εκείνο που έπρεπε να μπείς μέσα σε έναν μαγεμένο πίνακα και να πολεμήσεις ζωγραφιστά trolls με βέλη βουτηγμένα σε νέφτι.

Ενα μπουκάλι νεφτι είχε πάντα τη θέση του στο trophy room μου. Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τις κουβέντες όλων στις πόλεις για τα mudcrabs.
- I saw some mudcrabs by the water recently
- I hear others say the same.
Είχε όμορφο και εξυπνο γράψιμο το Oblivion, με αρκετό humor μέσα του. Απ' τους διαλόγους, μέχρι τους τίτλους των quests.

Και γενικά αυτά σκεφτομαι όσο παίζω το Skyrim. Για το πόσο όμορφο και ιδιαίτερο ήταν το Oblivion, ενα παιχνίδι που ξαναλέω δεν με είχε αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις στην αρχή.

Οχι οτι το Skyrim ειναι ασχημο. Αν υπήρχε skill 'Photographer' που ανεβαινε με τα screenshots που παίρνεις, θα το είχα τερματίσει σίγουρα. Αλλα δεν εντυπωσιάζει τελικά σε τίποτα. Το πρωτόγνωρο συναίσθημα του απέραντου ελευθερου κόσμου έχει χαθει απο εποχές Morrowind, και η άισθηση καινουριου και θαυμαστού δεν αγγίζει καν τον προκάτοχο του. Και εν τέλει περιμένω αυτο το level γραφικών απο οποιοδήποτε συγχονο παιχνίδι. Ισως να είναι σημάδι των καιρών. Τα παιχνίδια φαινεται να σταμάτησαν να νοιάζονται να μας εντυπωσιάσουν με τα γραφικά τους μιας και τα περισσότερα εχουν στόχο τις κονσόλες. Ίσως να φταιει και η μουντάδα του Skyrim. Ναι, στέκομαι πολλές φορές να θαυμάσω το τοπίο αλλα πόση ομορφιά να κρύψεις σε χιονισμένα βουνά. Αυτό που σου μένει τελικά ειναι ασπρο-γκρι. Και, χιονισμένα βουνά ειχε και στο Oblivion. Και ήταν και η χειρότερη μου τοποθεσία.

Σαν feeling ειναι καθαρόαιμο Elder scrolls. Ο κόσμος παραμένει γνώριμος και προσαρμόζεσαι αμέσως σε αυτόν αν έχεις παιξει καποιο απ' τα προηγούμενα. Σαν ιστορία ενιωσα οτι με έβαλε πιο στρωτά στη βασική ιστορία. Και εδω έκανα level up detour, αλλα στο Oblivion και στο Morrowind μου πηρε μηνες μεχρι να ασχοληθώ με τα main quests. Στο Skyrim κρατάω μια ίση απόσταση μεταξύ main και των αλλων, κρατώντας και ολόκληρες πόλεις worth of quests για να έχω κάτι να κάνω μετά. Εξάλλου, στο main υπάρχει το μόνο πράγμα που εντυπωσιάζει στο Skyrim.

Η στιγμή που σκοτώνεις τον πρώτο σου δράκο ειναι φοβερή. Και ακόμα και τώρα, με 20 dragon souls αχρησιμοποίητα, ακόμα χαίρομαι καμιά φορά που εχω random encounter με έναν απο αυτούς. Ειδικά αν τύχει να είναι κινηματογραφικό αρκετά, οπως τη νύχτα που εφτασα για πρώτη φορά στη Windhelm. Ενας εκοβε βόλτες πέρα στους κάμπους και όλοι ηταν φοβισμένοι και σε ετοιμότητα. Βέβαια κι αυτό μπορεί να καταντήσει κουραστικό, ειδικά οταν υπάρχει κι άλλον κόσμος τριγύρω και κινδυνευεις να τους χτυπήσεις με τα area attacts σου. Απο την αλλη, τραβάνε τον δράκο.

Οι followers ειναι άλλη μια στενάχωρη ιστορία στο Skyrim. Εχουμε καλομάθει απο την Bioware οι followers να είναι ο κόσμος μας όλος, αλλα ακόμα και στο Fallout της Bethesda υπήρχε ενα quest line πίσω απ' τον καθένα τους. Εδω ειναι απλά μουλάρια για loot και για να τραβάνε τα πυρά. Ενοχλητικά μουλάρια που μπαίνουν συνέχεια μπροστά σου. Τη Lydia τη κακομοίρα τη σκότωσα κατα λάθος και δεν το καταλαβα καν για μέρες. Νομιζα οτι "ε, καπου θα κόλλησε πάλι". Τελικά την έκανα resurrect μεσω κονσόλας απο τύψεις.

To level up και γενικά το skill system των elder scrolls πάντα μου άρεσε και το προτιμώ απ οποιοδήποτε αλλο rpg system. Ειναι λογικό. Δεν σου δίνουν αυτά τα μαγικά φασόλια, τα XP που μετά εσυ τα φυτευεις και ως δια μαγείας γίνεσαι καλύτερος σε οτι θες. Ο,τι χρησιμοποιείς, μαθαίνεις να το χρησιμοποιείς καλύτερα. Απλά πράγματα. Στο Skyrim εχει απλοποιηθεί αρκετά, έχοντας αφαιρέσει ενα μεγάλο ποσοστό skills (απο τα ηδη μειωμένα του Oblivion σε σχέση με το Morrowind), αλλα προσωπικά αυτό δεν με ενοχλεί. Το perk system σου δίνει αρκετά να ασχοληθείς και ειναι πολυ καλύτερο να εχει ένα 'one hand weapons' απο διαφορετικό skill για το κάθε ματσούκι. Κάνει βέβαια το level up πιο αργό, μην έχοντας το grinding του athletics και acrobatics αλλα γενικά δε μου λείπει τίποτα.

Κάτι άλλο που παρατηρώ στα Elder scrolls και, δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου. Φαινεται οτι κάθε φορά η μαγεία λιγοστευει. Ειναι πάντα εκει αλλα πεφτει σε δευτερη μοιρα. Στο Morrowind υπηρχαν φοβερα πλάσματα, καβαλούσες ιπτάμενες σαυρες, πετούσες, υπήρχαν μαγικά που σου ανέβαζαν το athletics στα 5000 και με ενα πήδο... επεφτες στον θανατό σου απο χιλιάδες πόδια. Υπήρχαν οπλα τόσο δυνατά που μπορούσες να βγείς γυμνός έξω και να μην φοβάσαι για τίποτα. Στο Oblivion λιγότερο. Ηταν περισσότερο ιππότες, λιγότερο μάγοι. Παρόλα αυτά έβρισκες που και που κάτι ξεχωριστό. Εδω αρχισα να πιστευω οτι δεν έχει unique αντικείμενα. Πηρα τα βουνά για να κάνω ολα τα daedra quests μηπως και παρω κάτι αξιόλογο στα χέρια μου γιατι κανω κρα για ενα σπαθί με ένα damage πιο πάνω. Ένα. Και αυτα τα enchanting και smithing τα βαριέμαι. Δε παίζω για να δουλευω. Και μέχρι να φτάσεις ενα καλό level για να κάνεις τίποτα της προκοπής το έχεις τελειώσει το παιχνίδι.

Και πίσω στον αληθινό κόσμο, έχουμε έναν ολόκληρο κόσμο πόνου. Ως windows user εχω μάθει να είμαι tolerant στα λάθη στο software, αλλα το Skyrim πολλές φορές μοιάζει να κρέμεται απο κλωστές για να μην καταρευσει. Προβλήματα στον ήχο του, κρασαρίσματα, ολόκληρες λίστες απο bugs και glitches του παιχνιδιού στο internet. Broken quests εδω κι εκει. Ηδη εχει χρειαστεί console command για τρια quests και ειχα πρόβληματα γενικά σε πολλά. Υπάρχουν πολλές φορές που σκεφτηκα "δεν θα παρω αυτο το quest τωρα, ποιος ξέρει τι προβλήματα θα φέρει με τα αλλα. Ασε να τελειωνω πρωτα αυτα". Ειναι σαν το παιχνίδι να σου δίνει εναν λόγο να διαλέξεις την επιλογή "Οχι, δεν έχω χρόνο τώρα". Νιωθω περισσότερο σαν μάστορας, παρα σαν Nord warrior. Συνεχώς είμαι στην τσίτα και κάνω 5 διαφορετικά saves καθε δυο λεπτά, σε περίπτωση που η επόμενη μου κίνηση καταστρέψει τα προηγούμενα 3 quests ή κάτι γίνει και τα dialogue options του χαρακτήρα δεν εμφανιστούν. Ή είμαι με το Elder scrolls wiki ανοιχτό να ψάχνω λύσεις.

Δε ξέρω πόσα απο αυτά έχουν να κάνουν με το PC port. Γενικά μου έβγαλε ενα εντονο συναίσθημα οτι "το PC σου δεν ειναι το σωστό μηχάνημα για να κάνεις interact με αυτο το παιχνίδι". Αν και τα προβλήματα στα quests πρεπει να είναι universal και, σε αυτη τη περιπτωση χαίρομαι που έχω το console command.

Γενικά ξέρω οτι θα το αγαπήσω. Πέρα απο τα προβλήματα του που ελπίζω να λυθούν έστω στο μέλλον με patches, ειναι ενα παιχνίδι σε εναν γνωριμο και αγαπημένο κόσμο. Και ακόμα και αν μοιάζει με glorified expansion καμια φορα, ειναι ενα damn good and impressive one (πολυ περισσότερο απ οτι ήταν το New Vegas). Αλλα παιχνίδι της χρονιάς δεν είναι. Υπάρχουν πολλά παιχνίδια φέτος που δικαιούνται αυτόν τον τίτλο και μέχρι τώρα φοβόμουν οτι θα υποσκιαστούν κάτω απο το Skyrim, αλλα οχι πια. Χαίρομαι κάθε φορά που θα μου δωθεί η ευκαιρία να χαθώ μέσα στην Tamriel, αλλα, όπως είπα και πιο πανω, φαινεται πως κάθε φορά η μαγεία λιγοστευει.

The 5 stages of grief: Greece edition

2011-11-02T18:56:00.001+02:00

1. Denial
"Η ελλάδα δεν χρωστάει, της χρωστάνε, ακούς? Εμεις εχουμε δωσει τα φωτα του πολιτισμού και στις φλέβες μου κυλά το αιμα του Σωκρατη."

2. Anger
"Αυτοι, αυτοι οι μαλάκες φταινε, οι κλεφτες, οι αλλοι! Αυτοι που μας κυβερναν! Να καει να καει το μπουρδελο η βουλη! Εξω οι κλεφτες!"

3. Bargaining
"Μιλωντας για κλεφτες, να θυμηθω να δωσω λεφτα στη κόρη μου να λαδωσει τον εκπαιδευτη, να ξεμπερδευουμε γρηγορα με το δίπλωμα. Παλι καλά που ο,τι εβγαλα μεσα στο μηνα ηταν μαυρα. Γιατι? Ντροπή ειναι? Μονο οι αλλοι θα κλεβουν?"

4. Depression
"Ντρεπομαι... Η Ελλάδα με πληγώνει. Θέλω να φυγω απο δω. Αλλα δεν φταει κανένας αλλος, εμεις φταιμε που τους ψηφισαμε."

5. Acceptance(?) & Hope
"Αλλα ως εδω! Αρκετά πια με τους μαλάκες. Θα τους ξαναψηφίσει νομίζετε κανένας μετά απο όλα αυτα? Η Ελλάδα δεν ανηκει σε κανεναν!"

6. Go to 1.

Stories to read before you sleep

2011-10-19T01:18:00.000+03:00

Whose woods these are I think I know.

His house is in the village, though;

He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow.

My little horse must think it's queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake

The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake

To ask if there is some mistake.

The only other sound's the sweep

Of easy wind and downy flake.

The woods are lovely, dark and deep,

But I have promises to keep,

And miles to go before I sleep,

And miles to go before I sleep.

Το 'Stopping by the woods on a snowy evening', του Robert Frost, ειναι ένα απο τα αγαπημένα μου ποιήματα. Εστω, απο τα 5 ποιήματα που έχω διαβάσει. Και ο λόγος που είναι αγαπημένο δεν είναι τόσο για το πόσο visual είναι, ουτε επειδη εψαξα βαθιά μέσα του και ειδα τους συμβολισμούς του και αν μιλάει για τον θάνατο ή οχι. Στην πραγματικότητα το αγάπησα πριν ακόμα το διαβάσω, όταν το γνώρισα μεσα απο μια άλλη ιστορία, το "And miles to go before I sleep" του William F. Nolan. Και είναι μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Με ρομποτ.

Λεω συχνά οτι το αγαπημένο μου scifi short story ειναι το "Δεν ηταν συζυγία" του Theodore Sturgeon, αλλα το 'miles to go...' παραμένει αυτό που θα φέρω πάντα σαν παράδειγμα οταν μιλάω με καποιον που θεωρουσε μεχρι τωρα την επιστημονική φαντασία "ταινίες με λεηζερ και εξωγηινους". Ο ορισμός του Sturgeon για την επιστημονική φαντασία δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο εκπροσωπο:

"A science fiction story is a story built around human beings, with a human problem, and a human solution, which would not have happened at all without its scientific content."

Kαι η ιστορία του Nolan είναι ακριβως αυτό. Μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία. Μια ιστορία με ρομποτ. Και επίσης, όλοι οι λόγοι που αγαπώ την επιστημονική φαντασια.

Δεν θα την περιγράψω, δεν θα το κάνω καλά και εξάλου η ιστορία ειναι online και είναι μικρότερη απο το τυπικό σου αρθρο.

Movies out there

2011-10-17T16:24:00.000+03:00

Όποτε θυμάμαι να κοιτάξω στα γνωστά μας μέρη για καινούριες ταινίες που έχουν κυκλοφορίσει, πεφτω αναποφευκτα επάνω σε παλιότερες κυκλοφορίες που βρίσκουν τον δρόμο τους προς το cloud, όπως τον "Μανιακό μπάτσο", τον οποίο έχω και σε βιντεοκασσέτα (αγορασμένη απο Μοναστηράκι), προς τιμή του κυρίου Bruce Campbell.

Και παρόλο που η εκτεταμένη έκθεση μου στον βήτα κινηματογράφο (καθως και η παρωδια του) με έχει κάνει να μην εντυπωσιάζομαι ευκολα, κάπου κάπου σταματώ για να θαυμάσω ταινίες που, άθελα ή θελημένα ξεπερνούν και τις αστειότερες 'επίτηδες' ιδέες. Τίτλους και εξώφυλλα που θα ταίριαζαν μόνο σε context παρωδίας και υπερβολής, και που το μόνο word association που μπορείς να κάνεις κοιτώντας τες ειναι "money laundering".

Φυσικά πια, μένω μόνο στο εξωφυλλο.

Οπως το "Monsterwolf" που, ξεκινώντας απο τον τίτλο του, ειναι όσο generic θα μπορούσε να βγει απο έναν B-movie name generator. Who cares για την υπόθεση αυτης της ταινίας? Ποιος νοιάζεται αν υπάρχει καν. Η αφίσα της θα μπορούσε να κρέμεται στο γραφείο ενός fictional παραγωγου τέτοιων ταινιών σε μια κωμική σειρά. Και μην μένετε μόνο στον τίτλο, κοιτάχτε το cast: Jack London, Robert Picardo και Leonor Varela? Too fucking much!

"Jack London and Leonor Varela, together again in... Monsterwolf"

Δεν νομίζω να κάτσω ποτέ να δω το Monsterwolf. Ακόμα και σε περίπτωση παρέας και καψίματος υπάρχουν αμέτρητα καλύτερα (χειρότερα?) πραγματα να δείς. Αλλα το ευχαριστώ που υπάρχει για να μας κάνει challenge εμας τους κωμικούς να σκεφτόμαστε ακόμα πιο αστειους τίτλους.

Τέλος, αν ποτέ βρεθώ να ταξιδευω πίσω στον χρόνο, στα 80ς ας πούμε που ο κινηματογράφος ειχε αρκετά παραδείγματα trippy sci-fi ταινιών και κάποιος μου ζητούσε να του δείξω πως είναι οι ταινίες στο μέλλον, δεν θα μπορούσα να βρω πιο obscure και futuristic looking τιτλο ταινίας απο το Vlog.

Πέρα απο τις τρεις λεξούλες κάτω, δεν υπάρχει καμία άλλη πληροφορία για την ταινία. Ακόμα και το Monsterwolf λιγο πολυ με τον τίτλο και μόνο σου λεει περι τίνος πρόκειται. Και έχει και δυο μεγάλα λαμπερά μάτια στη μέση.

Εδω, μπορεί εμείς να καταλαβαίνουμε περι τίνος προκειται, επειδή ξέρουμε τη λέξη, αλλα τι βλέπει ένας ανθρωπος 30 χρόνια πριν? Μια φουτουριστική τηλεόραση με μάτια, ενα δωμάτιο ποτισμένο στο LSD, και μια και μόνο λέξη που μπορεί να σημαίνει τα πάντα. VLOG.

Is 'Vlog' an alien, an entity, a god? Or maybe a computer program. Or is it a drug? Who knows, it's the future.

VLOG is everywhere. VLOG is VLOG. Bleep.

Facebook timeline: "It's not a spaceship, it's a time-machine"

2011-10-10T19:44:00.000+03:00

Σε λίγο καιρό θα ενεργοποιηθεί σε όλους το Facebook timeline, το καινούριο προφίλ του facebook που παρουσίασε ο Mark Zuckerberg στα γενέθλια μου, στις 22 Σεπτεμβρίου. Καλύτερο δώρο δεν θα μπορούσα να έχω.

Αισθητικά και μόνο ήδη άρχισαν να γραφονται αρθράκια δεξια κι αριστερα με "10 stunning designs with the new facebook timeline", δειχνοντας creative τρόπους για να ξεχωρίζει το προφίλ σου, αλλα επικεντρωνονται στο cover photo. Η πραγματική μαγεία του timeline ομως βρίσκεται αλλου.

Το Facebook timeline ειναι κάτι παραπάνω απο ενα απλό redesign. Ειναι ενα ψηφιακό αλμπουμ ολόκληρης της ζωής σου, ενα backup των αναμνησεων σου, τόσο αυτών που έχεις σε κουτιά, όσο και αυτών που μέχρι τωρα είχες στο κεφάλι σου και είναι επίσης ενα τρόπος να ταξιδευεις πίσω στον χρόνο. Αρχίζει απο την ημερομηνία γέννησης σου και καταλήγει στο σήμερα. Και ανάμεσα μπορείς να προσθέσεις ο,τι θές, στη χρονολογία που θες, δίνοντας σου έτσι τη δυνατότητα να δημιουργήσεις μια εικόνα της ζωής σου με όση λεπτομέρια σου επιτρέπει η μνήμη και το υλικό σου. Ή να το πάρεις τελείως αλλιώς. Οι τρόποι που μπορει να χρησιμοποιηθει ειναι πάρα πολλοι.

Αυτες ειναι οι πραγματικές δημιουργίες που θέλω να δω. Θελω να δω μοναδικούς τρόπους παρουσίασης της ζωής καποιου (ή μιας εταιρίας, ακομη). Μπορει κάποιος να χτίσει ολη του την ιστορία με video clips τραγουδιων που ακουγε σε καθε εποχη. Μπορει να το κάνει σε comics. Μπορεί κάποιος να προσθέσει στη ζωη του φανταστικά στοιχεια ή ακόμα και να δημιουργήσει μια παραλληλη ζωη! Θα ήθελα να δω το προφίλ ενος vampire, να εκτείνεται 400 χρόνια στο παρελθόν. Ή τη βιογραφία ενός alter ego. Θα ήθελα να δω ενα timeline "αν υπηρχε το facebook απο τα 80ς" με ανθρώπους να κάνουν posts πραγματα που θυμούνται ή έχουν γραψει σε λευκώματα, ημερολόγια κτλ.

Και το timeline δεν σταματά εκει. Θα υπάρχει απο δω και πέρα, δινοντας σου τη δυνατότητα να κάνεις posts πισω στο χρόνο. Αν ακούσω ενα τραγούδι στο youtube και μου θυμίζει μια εποχή μπορω να το μοιραστώ κατευθείαν στη σωστή χρονολογία. Και ίσως γραψω και κάτι γι αυτο. Ή ισως βαλω μια φωτογραφια. Like so.

Και ίσως, παλιοι συμμαθητές μου αρχίσουν να κάνουν comments, αρχίζοντας εναν διάλογο με τις μνήμες που έχει ο καθένας απο τότε. Ή εχουν κι αυτoi φωτογραφίες μου που δεν εχω δει ποτέ ή κάτι που είχα γράψει. Πράγματα που... τότε ηταν δυσκολο να κανεις share. Ή να αναγνωρίσουν στην φωτογραφία καποιον που έχω χάσει τα ιχνη του και θα ήθελα να τον βρω. Σιγά σιγά, θα δημιουργούμε μια όλο και πιο λεπτομερή εικόνα τόσο της ζωής μας όσο και της κάθε εποχής.

Και φυσικά υπάρχει πάντα το "ποιος θέλει να θυμηθει τα χάλια του", δημόσια κιόλας, ή να "ξυνει παλιές πληγές" (ναι, μπορεις να βαλεις και ολα σου τα relationships που είχες ανα καιρους. Αν θες). Αλλα, seriously, δεν με απασχολουν τα τραυματα του καθενός και τους λόγους που έχει να κρύφτει. Εδω μιλάμε για το πως θα διαμορφωθεί η ψηφιακή μας ζωη οχι για το αν ησουν χοντρος στο λυκειο ή ακουγες τους Cure. Στο κάτω κάτω εσύ πάντα θα ορίζεις τι και πως θες να το μοιραστείς. Για μένα πάει κάπως έτσι:

Γεννημένος σε μια τελείως αναλογίκη εποχή, πάντα ζήλευα που δεν είχα στη ζωή μου τα εργαλεία επικοινωνίας που έχει ο κόσμος σήμερα. Και επειδή ζήλευα απο τότε, τα πήγα οσο καλύτερα μπορούσα για την εποχή και τα resources μου. Μου πήραν την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή στην έκτη δημοτικού, το 1987 και ήταν αυτό το μικρό πραγματάκι.

(Να μια ωραία ιδέα για το timeline. Event με το όταν πηρα την πρώτη μου κάμερα και φωτογραφίες που τραβηξα με αυτή τότε)

Επίσης γυρω στην ίδια εποχή φορεσα γυαλιά και μου περασε για πρωτη φορά απο το μυαλό η ιδεα να ειχα μια μικρή καμερα στα γυαλιά μου, κινηματογραφόντας ΟΛΗ μου τη ζωη. I was ready and I was waiting.

Και τώρα έχω τη δυνατότητα να κανω upload τη ζωη μου ψηφιακά, μεταφέροντας την απο τον κουρασμένο, παλιο και μη εμπιστο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου (ή απο τα κουτιά παπουτσιών στη ντουλάπα μου) στο σύνολο της ανθρώπινης γνώσης. Να ταξιδεψω πίσω στο χρόνο και να συνδεθώ με το παρελθόν μου με τρόπους που δεν μπορούσα τότε. Και αυτό ειναι μόνο η αρχή. 5 χρόνια στο μέλλον, αν έχω δίκιο κι αν περισσότεροι ανθρωποι νιώθουν όπως εγω, το timeline θα είναι τόσο μπροστά όσο ειναι τώρα το skype απο το IRC.

Το Facebook timeline ειναι αυτό που θα έπρεπε να είναι το google+ για να δικαιολογεί κάπως την υπαρξη του. Είναι η αρχή μια τελείως διαφορετικής social εμπειρίας. We can time-travel now. and yes, change the past as well.

Και αν πεθάνω πριν γίνω αθάνατος, αυτό θα είναι το μόνο μου παράθυρο προς την αθανασία. Ολη μου η ζωη, ποιος ήμουν, πως ήμουν, τι έζησα, ποιους αγαπησα και ποιοι με αγαπήσαν, όλα αυτά που κάνουν εμένα θα ζουν για πάντα εκει. Ο Θανάσης θα είναι ζωντανός, interactive, για πάντα, σε όλο τον χρόνο. And, yeah. You can take that as a threat.

Αν θέλετε να ενεργοποιήσετε το timeline απο τώρα, υπάρχει ευκολος τρόπος. Πρεπει να κάνετε verify το προφίλ σας (δινοντας το κινητό σας και βαζοντας τον κωδικό που θα σας στειλει σε μηνυμα το facebook) και μετά να ακολουθήσετε τις οδηγίες αυτου του video. Ή να περιμένετε, δε νομίζω να αργήσει πολυ. Και όταν το ενεργοποιήσετε ρίχτε μια ματιά στο δικό μου (μονο αυτοι που εχουν timeline βλεπουν το timeline του αλλου).

Και ελπίζω οι φοβοι και οι ανασφάλειες σας να μην σταθουν εμπόδιο στο να πάρετε μέρος σε αυτό. Αν δεν σας ξέρω καλά, θέλω να σας γνωρίσω καλύτερα. Με τον τρόπο που έσεις θέλετε. Και αν σας ξέρω καλά και χρόνια, well, ετοιμαστείτε για πολλαπλά blasts from the past.

Αφήνω τον Don Draper να κλείσει (του οποίου επίσης θα ήθελα να δω το timeline του). Λεξη προς λέξη μαζί σου.

Πέρι επανάστασης

2011-05-30T17:17:00.000+03:00

10 μέρες πριν, ρώτησα τη @ninagouveli τι είναι αυτό το #greekrevolution που ακούω στο twitter. Μου είπε για τους Ισπανούς και οτι θέλουν μερικοί να το κάνουν και στην Ελλάδα και είπα "Α, ενα μεγάλο street party, με μουσικές και χαβαλέ κτλ. Cool"

5 μέρες πρίν, καθώς γυροφέρναμε στο Σύνταγμα με ρώτησε η Νίνα, "πιστευεις οτι θα βγεί κάτι απο αυτό?"
"Κοίτα", της απάντησα, "αν κρατήσει, και αυξηθει ο κόσμος στις επόμενες μέρες, και δεν γίνουν επεισόδια... ίσως σε 5 μέρες να αρχίσει να ενοχλέι και..."
"Και σε 5 μέρες θα στείλουν τα επεισόδια για να το διαλύσουν" συμπλήρωσε εκέινη.
Παραλίγο να βγεί σωστή και αυτή η πρόβλεψη

The revolution is mine, mine, MINE!
Μιας και οι 'επίσημες' πηγες πληροφόρισης δεν καλύπτουν το γεγονός όσο θα έπρεπε, προσπαθώ να ενημερώνομαι οταν δεν είμαι εκει απο twitter, fb, indimedia και λοιπά, και παρατηρώ τραγελαφικά περιστατικά ελιτισμού, ταξικού ρατσισμού και downright ηλιθιότητας για μια κίνηση που έχει ως σκοπό (θεωρητικά πάντα) να "ξυπνησει τη μάζα". Μόνο που μερικοί δεν νομίζω να καταλαβαίνουν ποια είναι η μάζα και δυστυχώς πρόκειται για τους πιο ενθερμούς υποστηρικτές του revolution.

Διαβάζω καθημερινά σχόλια τύπου: "Πως ήρθε αυτή με τα τακούνια...", "Κοίτα την λαϊκιά", "οι μισοι που φωνάζουν έχουν ακριβά αυτοκίνητα", "κάτι κοριτσάκια χαχανίζουν", "ο μαλάκας δίπλα μου χαμογελάει" και γενικά "σταματήστε να περνάτε καλά και ντυθείτε σαν λέτσοι". Παρεξηγηση, παιδιά. Όταν λέμε οτι θέλουμε ο κόσμος να ενωθεί με μια φωνή, δεν εννοούμε την δική σας.

Just the facts, ma'am
Τωρα στο "τι θα βγεί"? Αστειευόμουν προχθές οτι ο καλύτερος τρόπος να διαλυθεί αυτό το πραγμα θα ήταν να βγεί ο Παπανδρέου με ένα μικρόφωνο και να πει "Ορίστε, σας ακούω! Τι θέλετε;" Βάλτους έναν έναν να προτείνουν λύσεις και επιθυμίες και οι κωμικοί στην Ελλάδα θα είχαν υλικό για ένα χρόνο. Για μένα το greekrevolution δεν ήταν ποτέ about solutions. Το βλέπω ως μια γενική εκτόνωση όλης αυτής της 'αγανάκτησης', μιζέριας και κατάθλιψης που μας έχει σκεπάσει τον τελευταίο χρόνο. Όπως τα χριστούγενα, που δεν έχει σημασία αν τα συνδέεις με την γέννηση του Χριστού ή το ηλιοστάσιο ή τον Πάνα. Σημασία έχει οτι χρειάζεσαι έναν λόγο να χαρείς και να γιορτάσεις μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Για να μπορέσεις να συνεχίσεις. Και για μένα αυτό και μόνο είναι αρκετά σημαντικό για να το υποστηρίξω.

Aν βγεί κάτι παραπάνω καλό θα ήταν αλλά τί ακριβώς? Ποια λύση πιστεύετε οτι θα βοηθούσε πραγματικά την κατάσταση αυτη τη στιγμή? Οι 30, 40 έστω 100 χιλιάδες κόσμος δεν είναι δα και τίποτα τρομερό αν το σκεφτείτε. Έχω δει περισσότερο κόσμο σε συναυλίες και είμαστε 11.5 εκατομμύρια. Ακόμα κι αν μετρήσουμε τον κόσμο στις άλλες πόλεις, και ακόμα κι αν μετρήσουμε αυτους που θέλουν να κατέβουν και δεν μπορούν ή τους 'σιωπηλούς υποστηρικτές' πόσους μαζευουμε? 200 χιλιάδες; 300; 11.5 εκατομμύρια, ξαναλέω. Αν γίνει δημοψήφισμα ίσως απογοητευτείτε απο τα αποτελέσματα, I'm just saying. Και όταν βρίζεις όποιον δεν είναι σαν τα μούτρα σου μειώνονται και οι πιθανότητες να μαζεψεις κι άλλο κόσμο.

FOCUS!

Smallville. A fairwell

2011-05-14T18:11:00.000+03:00

Spoiler free.

10 χρόνια πριν, το Smallville ήταν η πρώτη σειρα που προσπαθούσα να κατεβάζω με τις πενιχρές ελληνικές ταχύτητες. Ηταν η σειρά που ξύπνησε την κοιμησμένη απο χρόνια τηλεοπτική συνειδησή μου, δειχνοντας μου οτι υπάρχουν καλύτερα πράγματα εκει έξω απο τις μαλακίες που αγοράζουν τα ελληνικά κανάλια (δεν ειχα δει ακόμα Buffy εννοειται).

Που να ήξερα τότε οτι αυτή η σειρά θα έμενε κολλημένη σε εκείνη την εποχή. Εχοντας παραδώσει τα όπλα κάπου στη 5η σεζόν και χρωστώντας τη συνέχιση του οχι στη ποιότητα αλλα στην τυχη του να έχει μια μυθολογία 70 χρόνων να τραβάει και να εντάσει άτεχνα στο συμπαν της, παρέμεινε μια κακιά συνήθεια που με κάθε season finale ευχόμουν να είναι το τελευταιο. Και ακόμα κι όταν αραιά και που κατάφερνε να δώσει κάτι καλό ήταν πάντα too little, too late. Οπως και το finale της.

Ηταν πολύ ωραια η προσπάθει του finale, με τα montages απο μια ολόκληρη δεκαετία να μας θυμίζουν γιατι κάποτε αγαπούσαμε αυτο το show. Αλλα για κάθε καλά διαλεγμένη σκηνη στο μυαλο μου έρχονταν ατελείωτες ώρες βαρεμάρας, μονοτονίας, κακού γραψιμου και δυσφορίας.

Πραγματικά πιστευω οτι σε ένα παράλληλο σύμπαν, κατω απο άλλες αποφάσεις, συντελεστές και κανάλια, το Smallville ειναι απο τις καλύτερες σειρές superηρωικης μυθολογίας. Απλά όχι στο δικό μας.

So long, λοιπον. Δεν θα μου λείψεις. Οπως είπε κι ο Clark, Ι mourned you a long time ago.

Απομεινάρια μια μέρας (και μιας χωρας)

2011-05-11T05:53:00.000+03:00

Περίεργη μέρα συναισθηματικά η σημερινη. Πρώτα ακούμε για την δολοφονία-ληστεια του 44χρονου στο κέντρο, μετά διαφοροι ανθρωποι χτυπαγαν ο ένας τον άλλον, πάλι στο κέντρο, και μετα Eurovision.

Και αυτή τη φορά, αντι να κάτσω πάλι να εκφράσω την 'οργη' και την 'αγανάκτηση' μου, προτίμησα να ελαφρυνω την καρδια μου βλεποντας Eurovison και περνωντας καλά. Οχι επειδη επαψε να με νοιαζει και να με στεναχωρει η κατάσταση εξω απο το παραθυρο μου, αλλα επειδή δεν αντεχα αλλο να στεναχωριεμαι. Και, δεν τολμώ να πω οτι η ελληνική συμμετοχή δεν ήταν κι άσχημη. Δε δίνω μια σκατούλα για το "ζεϊμπεκικο", το όνομα που έχουμε δωσει στα παραπατήματα του μεθυσμένου χωριάτη θείου, αλλα το προτιμώ απο άλλες μαλακίες που στέλνουμε κατα καιρούς (minus the rap part, of course). Αλλα εκει, κατά το τέλος, οταν διαβαζα κόσμο στο twitter να νιωθει ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ για την χώρα του, δεν μπορεσα παρα να αναρωτηθω που σκατά μένουν όλοι αυτοι.

Και μετά είχα μια σύντομη συνομιλία με ένα bot:

BOT

Τελικά υπάρχουν στιγμές που όλοι οι Έλληνες του πλανήτη αν και με διαφορετικές απόψεις είναι ενωμένοι #eurovision

ΕΓΩ

θες να πας μια βόλτα στο κέντρο να μοιραστεις τις άποψεις σου;

BOT

δουλειά της αστυνομίας είναι η αστική τάξη και ατομική είναι να ψηφίζω την Κυβέρνηση της προτίμησης μου... Λυπάμαι για το κέντρο...

ΕΓΩ

Thought so

BOT

δεν πιστεύω ότι οι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας είμαι το κατάλληλο μέρος να ασκηται πολιτική... είναι δουλειά της βουλής το κέντρο

See? Σιγουρα bot. Πρώτον επειδή οι απαντήσεις του δεν ανταποκρίνονται σε αυτά που λέω. Δεν υπάρχει συνοχή, μόνο αυτοματοποιημένες απαντήσεις ενος μηχανικου, άβουλου script που κάποιος έχει προγραμματίσει για να δίνει την εντύπωση ενός human being.

Δευτερον γιατι δεν μπορώ να φανταστώ έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί το μυαλό και τα μάτια του να νιώθει περήφανος που είναι έλληνας, οποιαδήποτε μέρα.

Και ποιος μίλησε για πολιτική anyway? Σε μια στιγμή θλίψης, οργής ή ο,τι σκατά αλλο σε επηρεάζει σαν άνθρωπο, σαν μέρος ενός συνόλου, το τελευταίο πράγμα που θέλω ειναι να μιλήσω πολιτικά.

Δεν με ενδιαφέρει η ιδεόλογία σου εκείνη τη στιγμή. Δεν με ενδιαφέρει να μου μιλήσεις ως αριστερός, δεξιός, φασίστας, κουμουνιστής, μετανάστης, πασοκτζης, παοκτζής, φυτοφάγος ή μεταλάς. Δεν με ενδιαφέρει να συνδεθω μαζί σου πολιτικά. Με ενδιαφέρει να συνδεθώ μαζί σου συναισθηματικά. Σου ζητάω να καταλάβεις οτι φοβάμαι. Φοβάμαι για μενα και για αυτους που αγαπάω, και οτι νιώθω απροστατευτος. Εκτός αν η πολιτικη και η ιδεολογία σου είναι τόσο βαθία μέσα στον κώλο σου που έχεις χάσει πια την ανθρώπινη ιδιότητα.

Fuck, δεν σου ζητάω καν λυσεις. Δεν σε κατηγορώ που είσαι ταμπουρωμένος στον κόσμο σου, μακρια σε κάποιο προάστειο, ούτε σου λέω να πας να ζήσεις στο κεντρο για "να δεις την γλύκα". Σου ζητάω να καταλάβεις πως μερικοι ζουν εκει και κινδυνευουν απο ΟΛΟΥΣ. Μπατσους, αναρχικούς, φασίστες, αλλοδαπούς, ΟΛΟΥΣ! Δεν είναι "αποψη" αυτη.

Τους "περήφανους ελληνες" γενικά τους θεωρω αστείο. Γελάω μαζί τους όπως θα γελάσω αν δω έναν μαλάκα να πατάει μια κουράδα. Μέρες σαν τη σημερινή ομως, τους βρίσκω απλά pathetic. Και απάνθρωπους.

#blogoscars BEST MOVIE FINAL 5

2011-03-29T01:18:00.001+03:00

Και φτάσαμε στην τελική πεντάδα. Οι ταινίες που μου άρεσαν περισσότερο απ’ όλες την χρονιά που πέρασε.

5. TRON: Legacy To TRON είναι μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες. Περισσότερο fantasy παρά science fiction, φοβόμουν οτι δεν θα μπορούσε να σταθεί καλά στην σημερινή, τεχνολογικά αφυπνησμένη εποχή. Αλλα διάλεξαν να κάνουν ακριβώς αυτο. Εδωσαν μια παράλληλη εξέλιξη του κόσμου του Grid, αφήνοντας τον ανεπιρέαστο απο τη σημερίνη τεχνολογία, και κάνοντας τον να μοιάζει περισσοτερο σαν άλλη διάσταση. Plus, Stunning visuals, ένας καταπλήκτικός, διπλός Bridges και το καλύτερο soundtrack εδω και χρόνια. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Που είναι το bit? Και υπηρχαν και μερικές βιασύνες (Tron).
4. The Social Network Άυτη η ταινία στην καρδία δεν διαφέρει απο κανενα άλλο success story που εχει καποιο ενδιαφέρον για να γίνει ταινια. Έχει όμως απο κάτω δυο γίγαντες του χώρου που μπορούν να κάτσουν να σου γράψουν και σκηνοθετήσουν τον τηλεφωνικό κατάλογο και πάλι θα είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Παραμένει μια ταινία για το Facebook.
3. Toy Story 3 Δεν είχα δεί κανένα Toy story ολοκληρωμένο μέχρι που κάθησα και είδα και τα τρία μαζί. Η τρίτη συνέχεια ειναι ενα υπέροχο κλεισιμο, τόσο ως μέρος της τριλογίας, όσο και σαν αυτόνομη ταινία. Φυσικά και κλαίω όσες φορές και να το δω. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Γιατι εκει έχει τις πραγματικά καλές ταινίες.
2. Enter The Void Θα το πω ξανα: Τα χρώματα του Enter the Void άφησαν ουλές στη ψυχή μου. Νομίζω είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω δει σε ταινία. Ο Gaspar Noe είναι για μένα ένας σκηνοθέτης που γυρίζει ενα δικό του σινεμά. Και αυτό λειτουργεί τόσο υπέρ, όσο και κατά του, αλλα πάντα μέχρι στιγμής οι δουλειές του αξίζουν να υπάρχουν σε τέτοιες λίστες, στις υψηλότερες θέσεις. Γιατι δεν είναι ψηλότερα: Γιατι δεν ήταν αυτή η πραγματικά καλύτερη ταινία του 2010.
1. Scott Pilgrim vs The World Αυτή η ταινία μου πάτησε όλα τα κουμπιά, αγγιξε όλες τις χορδές μου και παρουσίασε κομματια που θα ορκιζόμουν οτι είναι τις δικής μου ψυχής με τον πιο cool τρόπο possible. Αλλα έκανε και κάτι παραπάνω. Το Scott Pilgrim ειναι το αληθινό Avant Garde της εποχής μας. Μέσα απο τον ξεχωριστό τρόπο που εικονοποιείται το υποσυνειδητο του πρωταγωνιστή, ο Wright επεμβαίνει επανω στον ίδιο τον κινηματογραφικό κώδικα, εισάγωντας ενα σωρό καινούρια στοιχεια και σημειωτικές απο άλλα μέσα. Και το κάνει με έναν καταπληκτικά λειτουργικό τρόπο. Ενας καινουριος τρόπος αφήγησης και damn impressive. This is it. Στο μέλλον θα γράφονται ακαδημαϊκές αναλύσεις γι αυτή τη ταινία.

#blogoscars BEST MOVIE 10-6

2011-03-28T00:01:00.000+03:00

	10. Hot Tub Time Machine Είμαι μεγάλος fan των 80ς teen comedies και του John Cusack ως το poster boy αυτών, με το Better off dead να είναι μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες της εποχής. Και επίσης, ειμαι πελώριος fan του time-travel sub-genre της επιστημονικής φαντασίας. Οτιδήποτε συνδιάζει αυτα τα δυο βρίσκεται αυτομάτως στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες. Kind of ‘end of story’ φαση. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Θα μπορούσε να είναι καλυτερη. Θα μπορούσε να είναι τριλογία ας πούμε.
	9. Easy A Διώρθωση: Ειμαι fan των teen movies γενικότερα, ανεξαρτήτως δεκαετίας. Και είχα μα τη πίστη μου καιρό να δω ένα τετοιο της προκοπής. Αστείο φρέσκο και φοβερά ισορροπημένο χωρίς γελοία redemptions στο τέλος. Οι μαλάκες παραμένουν μαλάκες και η ζωή συνεχίζεται. Also, ο μπαμπάς που θα θέλαμε ολοι να έχουμε ή να γίνουμε. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι δεν κατάφερε να φτάσει το awesomness του Bring it on, ή του 10 Things I hate about you.
	8. Get him to the Greek Η μόνη Apatow related κωμωδία για φέτος δείχνει οτι αρκει να υπάρχει το όνομά του κάπου για να γίνει πιο αστείο. Αν μια ταινία καταφέρνει να σε κάνει να συμπαθήσεις τις κουραστικές περσόνες τόσο του Hill όσο και του Brand και παράλληλα να έχει σκηνές όπως το furry walls, τότε μιλάμε για μια απο τις πιό αστειες ταινίες της χρονιάς. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι στο Date Night γέλασα περισσότερο είναι η αλήθεια.
	7. Date Night O Carell και η Fey εχουν φοβερή χημεια. Και μπορεί οι ρόλοι τους να μην απείχαν και πολύ απ’ ο,τι παίζουν τις περισσότερες φορές, αλλα μέσα στην ταινία μου θύμησαν πολλές φορές πόσο καλοί κωμικοί είναι και οι δυο, με σκηνές όπως το hipster νεοϋορκέζικο ζευγάρι στο εστιατόριο. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Ε, καλά πια, στο εφτά ειναι!
	6. Buried Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Αυτή η ταινία ειχε τα πάντα! Μυστήριο, αγωνία, συνομωσίες, άγρια ζώα, εκρήξεις, αεροπλάνα, πόλεμο, τρομοκράτες, παράπλευρες απόψεις, μυστικά, CIA αποστολές και ένα αγχωτικότατο soundtrack. Ένα ολόκληρο, κανονικότατο blockbuster μέσα σε ένα κουτί. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατί υπήρξαν καλύτερες ταινίες φέτος.

#blogoscars BEST MOVIE 20-11

2011-03-27T00:05:00.001+02:00

	20. Iron Man 2 Το πρόβλημα με τον Iron Man είναι γνωστό. δεν έχει καλό rogue gallery. Και ήταν αναμενόμενο στο sequel να φανεί αυτο. Σαν μοναδική Marvel ταινία μέσα στο 2010,λειτουργεί περισσότερο σαν υπενθύμηση, “hey, εδώ είμαστε εμείς και ετοιμάζουμε τους Avengers”, παρά σαν αναγκαίο κεφάλαιο στο Marvel movie universe. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Επειδή δεν είναι το πρώτο Iron Man.
	19. Predators Τα δυο AVP μπορεί να είναι διασκεδαστικά μέχρι ένα βαθμό αλλά, για μένα τουλάχιστον, ήταν πάντα ένα Elsewere universe παρά αληθινά κομμάτια της μυθολογίας, τόσο των Predators οσο και των Aliens. Και για να πώ την αλήθεια, δεν περιμενα ποτέ να ξαναδώ τόσο καθαρόαιμη Predator ταινία, που να συνδιάζει τόσο καλά το theme της πρώτης ταινίας χωρίς να την αντιγράφει. Και επίσης kudos που χρησιμοποίησαν ενα τόσο epic science fiction στοιχείο (different planet) κρατώντας την παράλληλα και τόσο down to (another) earth. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Κρατάω την ψηλότερη θέση για όταν θα δούμε πως θα φύγουν απο αυτόν τον γαμημένο βράχο.
	18. Machete Πρώτα απ’ όλα το pure fanboyλίκι της υπόθεσης. Το fake trailer που γυρίστηκε ως κομμάτι μιας awesome ταινίας, γινεται αληθινή ταινία απο μόνο του, πιστή στη παραμικρή λεπτομέρια του Grindhouse genre του. Μεχρι και στο οτι το σενάριο της ταινίας είναι πραγματικά αδιάφορο. Επίσης, ο Trejo αξιζε εδω και χρόνια να σηκώσει μια τέτοια ταινία μόνος του. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Αν ήταν πραγματικές ταινίες απο τα 70s, το Machete δεν θα ήταν απο τις πιο γνωστές. Και αν ήταν, θα ήταν εξαιτίας ενος trailer στη βιντεοκασσέτα μιας αλλης ubercult grindhouse ταινίας.
	17. Blue Valentine Θαύμασα το Blue Valentine για δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η λιτότητα με την οποία ήταν δωσμένη η κλασική ιστορία ζευγαριού στο τέλος του σχοινιού τους. Μια λιτότητα που έχει γίνει αναγκαία στο μέσο, μιας και όλοι μας εχουμε πια εκπαιδευτεί καλά σε αυτό, και που την παρατήτησα και σε άλλες ταινίες της χρονιάς. Το δεύτερο πράγμα ήταν τα credits του. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Αυτή η ίδια λιτότητα μπορεί καμια φορά να σου αφήσει ενα αίσθημα ανικανοποίησης.
	16. How to Train your Dragon Τα animations της Dreamworks δεν καταφέρνουν ποτέ να φτάσουν τα μεγαλεία της Pixar στο storytelling, αλλα πάντοτε μου αφήνουν μια καλύτερη γεύση απ’ όσο αρχικά περίμενα και στο τέλος μου αρέσουν περισσότερο απο της Disney, που έχει να μου δώσει καλή ταινία απο το Atlantis. Μου άρεσε επίσης η ποικιλία στους δράκους. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι παραμένει μια παιδική ταινία, με τους δράκους να έχουν cute και παράξενες φατσούλες.
	15. Greenberg Είναι πάντα καλοδεχούμενες τέτοιες ταινίες, για μαυρα πρόβατα που γυρνάν στο μέρος που μεγάλωσαν για να βρούν τον εαυτό τους, ειδικά αν παίζουν αγαπημένοι ηθοποιοι. Plus το οτι ήταν ενας ταιριαστός ρόλος για τον Stiller, μακριά απο τις κοινοτοπίες του Parents και του μουσείου. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι ειναι μια ταινία, για μαυρα πρόβατα που επιστρέφουν στο μέρος που μεγάλωσαν για να βρουν τον εαυτό τους.
	14. The Town Είπαμε, καλύτερη αστυνομική που έχω δεί εδώ και καιρό. Το να ξέρεις να υπηρετείς σωστα το genre σου είναι ενα skill απο μόνο του, και ο Affleck γυρισε ενα παραδοσιακό αστυνομικό θρίλλερ, αφήνοντας το να ξεχωρίσει μεσα απο το σενάριο του και όχι με κινηματογραφικούς εκμοντερνισμούς. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Οι αστυνομικές ταινίες δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου genre. Τις περισσότερες φορές ευχάριστες, αλλα σπάνια no1 material.
	13. Let me In Δεν θα συγκρίνω. Δεν υπάρχει και λόγος εξάλλου. Το μόνο πράγμα που είδα να λέιπει όσο θυμάμαι απ’ το original ειναι το παιδικο της nudity. Σαν αυτόνομη ταινία, μια απο τις καλύτερες vampire movies, απο έναν σκηνοθέτη που μας έδειξε οτι ξέρει να χειρίζεται το βασανιστηκά αργό και ατμοσφαιρικό shooting, όσο το παρανοϊκά αγχωμένο. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Γιατι, όπως και το original, μου έδωσε μια αίσθηση τραβηγμένου short movie. Επίσης, οταν κάτι ειναι τόσο κοντά στο original μιλάμε πια για elaborate μεταγλώττιση και όχι remake.
	12. Inception Συμφωνω 100% με όσους δεν τους άρεσε το Inception, για όλους τους λόγους που δεν τους άρεσε. Κακή ταινία πάντως δεν την λες. Παραμένει δουλειά ενός καταπληκτικού σκηνοθέτη με ένα ενδιαφέρον σενάριο, όπως και να αποδόθηκε, και μερικά καταπληκτικά visuals. Μερικά. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Αν η ταινία ήταν τόσο ενδιαφέρουσα όσο οι δεκάδες αφίσες της, θα ήταν.
	11. Kick-Ass Αρχίζει με την ιδεα του ρεαλιστικού σούπερ ήρωα στον πραγματικό κόσμο, αλλα γρήγορα καταλήγει σε μια full comic book superhero fantasy ταινία, με την βοήθεια του Cage και της κόρης του. Και δεν το πιστεύω οτι ο Cage κατάφερε τελικά να παίξει τον Batman. Και με μουστάκι nevertheless. Γιατί δεν είναι ψηλότερα: Δεν είναι απο τις ταινίες που σου μένουν, αν εξαιρέσεις το supporting cast.

#blogoscars A’ Γυναικείος

2011-03-25T00:43:00.000+02:00

10. Natalie Portman – Black Swan
Αν το 1 σημαίνει “επαιξε καλύτερα απ’ όλες”, τοτε το 10 σημαίνει “επαιξε”.

9. Tilda Swinton – I am love
Whatever. Ηταν στα Ιταλικά και τρώγανε συνέχεια.

8. Angelina Jolie – Salt
Τι εννοείτε ‘δεν ήταν καλή’? Στο πρωτο μέρος της ταινίας ετρεχε φοβισμένη με ξανθά
μαλλιά. Αν αυτό δεν σημαίνει καλή ηθοποιός, δεν ξέρω τι είναι. Εμένα πάντως με
έπεισε οτι δεν ειχε ιδεα τι της γινόταν.

7. Mary Elizabeth Winstead - Scott Pilgrim vs the world
Ηταν το μόνο πράγμα που μου άρεσε στο Death proof (as in “pause και googlesearch” φάση).
Είναι επίσης πιο όμορφη απ’ οτι ήταν στο Scott Pilrgim. Άλλο ενα δείγμα καλής ηθοποιίας.

6. Tina Fey - Date night
Στην πραγματικότητα ο ρόλος της στο Date Night ηταν μια πιο toned down version
του κλασικού της χαρακτήρα, αλλα ακόμα κι αυτο το θεωρώ progress για την Τίνα.
Also, “I only have one question, don’t judge me. What is a flashdrive?”

5. Michelle Williams - Blue Valentine
Δεν ειμαι σίγουρος αν οι ερμηνείες της ειναι αποτέλεσμα καλής ηθοποιίας ή αν όντως
η ίδια υποφέρει απο χρόνια κατάθλιψη, κυρίως επειδή δεν την έχω δει πραγματικά
χαρούμενη πουθενά. Εμφαση στο ‘πραγματικά’.

4. Hailee Steinfeld - True grit
Θεωρούμε καλό παίξιμο σε ένα παιδί να μπορεί να παίξει σαν ενηλικας και, ναι ειναι
δυσκολο. Κυρίως γιατι μιμεισαι συμπεριφορα και συναισθηματα αντι να τα τραβας απο
την προσωπική σου εμπειρία.

3. Chloe Moretz - Let me in
Αλλα το να παιζεις καλά σαν παιδί ειναι πιο δύσκολο νομίζω. Ειδικά ένα παιδι που
εχει παραμεινει δώδεκα for a very long time. Η ενα παιδί που μαθαίνει τη ζωη μεσα απο
bullet shooting training και live violence for that matter. Εξ ου και η πρωτιά της στο Β’

2. Emma Stone - Easy A
Σίγουρα ο πιο entertaining Α γυναικείος της χρονιάς. Βοηθάει και η ταινία βεβαια.

1. Jennifer Lawrence - Winter's bone
Κάπως μου θύμιζε την Kirsten Dunst του Drop dead gorgeous. Θα μπορούσε να είναι αυτο
το χάρουμενο και ανέμελο κορίτσι αν δεν συνεβαινε, well, η ζωη της. I guess it’s just me.

#blogoscars SPECIAL LIST: Worst Movies 10-1

2011-03-24T19:24:00.001+02:00

10. The Sorcerer's Apprentice
Τώρα, σοβαρά, γιατι? Ασε που δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο με τραυματική εμπειρία
εξηγείται αυτο.

9. Tooth Fairy
Dwayne, η αγάπη μου για σένα είναι γνωστή, αλλά όπως έλεγα και για την Bell αυτοί
οι δρόμοι δεν σε βγάζουν πουθενά. Είδες να κατάφερε τιποτα ο Diesel με το Pacifier?

8. Gulliver's Travels
Πόσες “αντιπαθής looser που γίνεται άνθρωπος” ταινίες πρέπει να φτιάξει ο Jack Black
μέχρι να μάθει ο ίδιος το μάθημα του και να γίνει κι αυτός? Και τι μαλακία ήταν αυτό με
το ρομπότ? Totally unrealistic!

7. The Human Centipede
Ναι, δεν είναι το πρώτο μου thriller ξέρεις. Αν θες να με εντυπωσιάσεις push it to the limit,
μη μου δείχνεις τις ερωτικές σου φαντασιώσεις. Παιρνει πόντους επεδη μοιάζει με κακό
σκουπίδι απο τα 70s αλλα δυστυχως είναι κακό σκουπίδι απο τα 70s.

6. Knight and Day
Αυτό ήταν να υποθέσω το movie version της διαφημισης της Coca Cola light. Δεν
καταλαβαίνω γιατί χρειάζονται τόσες εκρήξεις στο ρομάτζο σας. Πόσο ανοργασμικές πια?

5. Skyline
Είμαι σίγουρος πως, σε κάποια άλλη μεριά της πόλης διαδραματιζόταν παράλληλα μια
πιο ενδιαφέρουσα ταινία. Ισως την δούμε φέτος.

4. The Book of Eli
Κι άλλο ξερατό. Ντενζέλ έχεις αρχίσει να γίνεσαι πολύ αντιπαθής.

3. The karate kid
Κοίτα μπαμπά πόσο μπορώ να ανοίξω τα πόδια μου, και please don’t take that
the wrong way. Also, Jackie Chan, get a job.

2. Alice in Wonderland
Φυσικά και δεν το είδα. Αλλά έχω δει τον Σκαθαροζούμη 23 χρόνια πριν.
ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ, ΑΚΟΥΣ?

Alice in Wonderland. The ‘making of’

1. The Last Airbender
Χειρότερη ταινία, μεγαλύτερη απογοητευση και παράδειγμα του πως και το πιο ωραίο
original υλικό μπορεί να αποδοθει με τα πάντα να είναι λάθος. IN 3D! Κάθε ταινία, όσο
χάλια και να είναι, κάτι σου δίνει να πιαστείς. “Τουλάχιστον το [τάδε] της ηταν καλό”.
Εδώ δεν υπάρχει τίποτα. Όλα δωσμένα με τον πιο απογοητευτικό τρόπο μεταφέροντας
μια απο τις καλύτερες animation σειρες των τελευταίων χρόνων σε μια αψυχη αποτυχία.
More like, The Crap Crapcrapper.

Bad movies I can’t forget

2011-03-24T03:05:00.001+02:00

Χάζευα το blog της @Pennyrose πριν λίγο, και θυμόμουν τα δικά μου χρόνια, στην προ-ιντερνετ εποχή, που ψαχούλευα σε αραχνιασμένα ράφια βιντεοκλαμπών να βρω τις καλύτερες και χειρότερες ταινίες sci-fi & horror, και σημειωνα ποιες έχω δεί στο ευρετήριο του βιβλίου 365 νύχτες τρόμου. Μια πορεία που ξεκίνησε στο γυμνάσιο και τελείωσε κάπου στα 21, οπου είχαμε πια καθιερώσει μια νύχτα της βδομάδας σε crapfest με 3-4 ταινίες την κάθε φορά. Και ενα απο αυτά τα βράδια χτυπήσαμε χρυσάφι…

Well, χτυπησαμε χρυσάφι δυο φορές μιας και στο ίδιο batch ταινιών υπήρχε και το Braindead του Peter Jackson (“του τυπου που εκανε το hevenly creatures” οπως τον ξεραμε τοτε), το οποίο μόλις καταλάβαμε οτι είναι κάτι actually καλό, το σταματήσαμε να το δούμε καποια άλλη στιγμή. Kαι βάλαμε το At the Edge of Hell.

To “At the edge of hell”, που οπως βλέπω τώρα στο IMDB είναι πιο γνωστό ως “Rock n roll nightmare” είναι μια ταινία του ‘87 για μια poser μπαντα, τους Tritons, που πηγαίνουν σε ένα μυστήριο σπίτι να ηχογραφήσουν τον δίσκο τους or something, κάνοντας πρόβες στημένοι στην κάμερα (το soundtrack της ταινίας επίσης απο τον writer/protagonist). Γενικά η ταινία είναι αδιάφορη και βαρετή, με τα μέλη της μπάντας να εξαφανίζονται σταδιακά για να μάθουμε αργότερα οτι μεταμορφώθηκαν σε sock puppets. Αλλα ακόμα δεν εχουμε ιδέα τι σκατά συμβαίνει, όσπου φτάνει η σκηνή του φινάλε, όταν στο σπίτι εχουν μέινει μόνο ο ξανθός frontman πρωταγωνιστής και μια γκομενα. Και τα χαστούκια δεν σταματάνε μεχρι τα credits.

the final battle

Τόσα χρόνια μετά, συνεχίζω να πιστεύω οτι υπάρχει ενα φοβερό ingenuity πίσω απο αυτό το, εντελώς απροειδοποίητο φινάλε. “Just character I drew out of horror movies”? Come on!

#blogoscars Α’ Αντρικού

2011-03-23T19:12:00.000+02:00

10. Sylvester Stallone - The Expendables
Χρόνια τώρα, ο κάποτε κουρασμένος και irrelevant Stallone έχει θυμηθει
σε τι είναι καλός και φροντίζει να μας το θυμίζει και μας.

9. Robert Downey Jr. - Iron man 2
Κυρίως λόγω της πρώτης ταινίας, αλλά και εδω ο κύριος Τζούνιορ παραμένει μια
απ’ τις καλύτερες αποδοσεις χάρτινου ηρωα στη μεγάλη οθόνη. Εκεί ψηλά με τον
J.J. Jameson του Simmons και τον Commisioner Gordon του Oldman.

8. Danny Trejo – Machete
Τον αγαπάμε όπου κι αν εμφανιστεί. Ειναι παράλογο να λέιπει απο εδώ.

7. Michael Cera - Scott Pilgrim vs the world
Ο Cera δεν είναι καλός ηθοποιός. Κι αν είναι, δεν μας το έχει δείξει ακόμα.
Απλά παίζει πάντα αγαπημένους ρόλους. Apples and oranges δηλαδή.

6. Casey Affleck - The Killer Inside Me
Scary Casey. Poor Jessica…

5. James Franco - 127 hours
Οχι τόσο κακή ταινία όσο λένε, απλά είναι του Boyle. There’s your problem.

4. Ben Stiller - Greenberg
Σιχαίνομαι να βλέπω τον Stiller να παίζει νερόβραστους τυπικούς ρόλους όπως
meet the parents και κάτι Envy παλιότερα.

3. Jeff Bridges - True grit
Ένας καθηγητης μου στο πανεπιστήμιο έλεγε πως οταν δεν καταλαβαίνεις τι
λένε απολαμβάνεις καλύτερα το παίξιμο και αλλα στοιχεία της ταινίας.

2. Ryan Reynolds – Buried
Πόσες φορές θα το πούμε? Όλη η ταινία στη φάτσα του.

1. Ryan Gosling - Blue Valentine
Η αλήθεια είναι οτι δεν είχα αληθινό no1 γι αυτή τη λίστα. Αλλα περίμενα να δω
και το Blue Valentine πριν την γράψω. Η Michelle Williams δεν θα είναι τόσο τυχερή.

#blogoscars SPECIAL LIST: Worst Movies 20-11

2011-03-21T18:47:00.002+02:00

20. Clash of the Titans
More like, CRAP of the Titans!
To trailer της θα έμπαινε μέσα στα best of αλλα η ίδια η ταινία είχε πολύ λίγα
καλά στοιχεία που δεν τα εκμεταλευτηκε καν (βλ. Θεούς)

19. When in Rome
More like, CRAP in Rome!
Γιατί ρε Κρίστεν? Γιατί να πάρεις αυτόν τον δρόμο? Ουτε το καλό supporting cast
δεν ήταν ικανό να σώσει την νερόβραστη και ντροπιαστική ρομαντική κομεντί σου.

18. Shrek forever After
More like, CRAP Forever CRAPPIER!
Δεν το έχω δει, αλλά αποκλείεται να είναι καλό, με δουλεύεις? Κοίτα την αφίσα.

17. Percy Jackson and the Olympians: The Lightning Thief
More like, CRAP CRAPSON and the CRAP: The CRAPPING CRAP!
Αρκετά με τα crap-puns. Άλλα κιλά χαμένων potential εδω πέρα. Καλύτερα για μας.

16. Twilight Saga: Eclipse
Η αγαπημένη μας ηρωίδα συνεχίζει τους σιωπηλούς οργασμούς της μπροστά στη κάμερα
χαζεύοντας διάφορα αντρικά κορμιά. Κάπως είναι relevant και οι βρυκόλακες.

15. black swan
Ισως φταίει η Νάταλι, ίσως το μπαλέτο, ίσως η παρακάτω σκηνή. Αλλά κάτι σίγουρα
με εμπόδισε απο το να την πάρω στα σοβαρά.

σκηνή απο το Black Swan

14. Unstoppable
It’s like trying to find a needle… in the Chrysler building.

trailer της ταινίας

13. Devil
Μου θύμησε ένα διήγημα που είχα διαβάσει παλιά, για έναν συγγραφέα που
προσπαθούσε απεγνωσμένα να πουλήσει κοινότοπες ιστορίες με θέμα τον
διάβολο, αλλιώς ο διάβολος θα του έπαιρνε την ψυχή.

12. Legion
Κι άλλη θρησκευτική μαλακία φέτος. Προσπαθεί κάποιος να τα ξανακάνει μόδα?

11. Hereafter
Ασε μας ρε Eastwood και σύ με τις μεταφυσικές σου ανησυχίες! Επειδή εισαι με το
ένα πόδι στον τάφο και φοβάσαι πρεπει να ανεχόμαστε εμεις ο,τι σου έρθει στο κεφάλι.
Ασε που η μισή ταινία ήταν στα γαλλικά και δεν είχα υπότιτλους…

More to come…

#blogoscars καλύτερου Σεναρίου

2011-03-21T01:42:00.002+02:00

10. Josh Klausner - Date night
Κατάφερε να με κάνει να χαζογελάω για την περισσότερη ώρα.
Βοήθησε πολύ και το cast, βέβαια.

9. Noah Baumbach – Greenberg
Γλυκό, λιτό, κι άλλα τέτοια ευαίσθητα επίθετα που περιβάλουν συνήθως
τέτοιες homecoming ταινίες.

8. Gaspar Noe - Enter the Void
Δεν είναι τόσο η ιστορία, αλλα οι τρόποι που διαλέγει πάντα να την πει.

7. Matt Reeves - Let me in
Ενα δύσκολο genre για originality. Loosely based on a foreign film.

6. Christopher Nolan – Inception
Η προσπάθεια μετράει. Plus, ενας ωραίος και emotional τρόπος να
εισάγεις μοντέρνους χαρακτήρες στο παρελθόν του θείου Σκρούτζ.

5. Chris Sparling – Buried
Αυτη η ταινία είχε τα πάντα. Και βαθύ ανθρώπινο δράμα και ανατροπές.
Όλα μέσα σε ένα κουτί.

4. Edward Kitsis & Adam Horowitz - Tron legacy
Μπορεί να μήν του φάνηκε σε μερικούς, αλλα το Tron Legacy ήταν
όσο πιο πιστό θα μπορούσε να είναι στο original.

3. Michael Bacall & Edgar Wright - Scott Pilgrim vs the world
Από αυτά τα μικρά ξεχασμένα διαμαντάκια που καταφέρνουν να σου
αγγίζουν όλες τις χορδές και ξέρουν τα πάντα για σένα.

2. Lasseter, Stanton, Unkrich - Toy Story 3
Κάθε φορά που το βλέπω, κάτι μπαίνει στο μάτι μου.

1. Aaron Sorkin - The Social Network
Αν έχεις μια ταινία μόνο με διαλόγους, ο Sorkin είναι ο μόνος ανθρωπος
που θα στη μετατρέψει σε μια αγωνιώδη περιπέτεια.

Blogoscars: Καλύτερη Σκηνοθεσία

2011-03-19T04:26:00.002+02:00

10. Martin Scorsese - Shutter Island
Κάποτε θα ήταν πολύ πιο κάτω.

9. Michael Winterbottom - The Killer Inside Me
Κι αυτός, btw.

8. Ethan & Joel Coen - True grit
Αυτό το αστείο με τις προφορές παρατράβηξε στην ταινία νομίζω.

7. Ben Affleck - The town
Το καλύτερο αστυνομικό που είδα τελευταία.

6. Matt Reeves - Let me in
Μου έδινε ένα πολύ έντονο déjà vu αυτή η ταινία, σαν να
την είχα ξαναδεί κάπου. Oh well, καλή ήταν.

5. Christopher Nolan – Inception
Κακή ταινία δεν την λες. From the director of Dark Knight.

4. Rodrigo Cortes - Buried
Εγω, αμα βγάζεις ολόκληρη ταινία μεσα σε ένα κουτί και σου κρατάει
το ενδιαφέρον μεχρι το τέλος, λεω οτι έχεις μεγάλα αρχίδια. Εσείς?

3. David Fincher - The Social Network
Αυτή η ταινία χωρίς τον Fincher και τον Sorkin δεν θα ήταν καλή. Αλήθεια.

2. Edgar Wright - Scott Pilgrim vs the world
Ναι, ναι και πάλι ναι! Έτσι έπρεπε να είναι.

1. Gaspar Noe - Enter the Void
Μπορεί να ήταν μια ώρα μεγαλύτερο απ’ ότι έπρεπε, αλλά τα χρώματα της
εκαναν πληγές στα μάτια μου και οι ουλές θα μέινουν για πάντα.

Blogoscars B’ γυναικείος

2011-03-17T19:46:00.003+02:00

10. Amanda Bynes - Easy A
Τόσο λάθος, μα τόσο αξιαγάπητη

9. Juno Temple – Kaboom
Αγαπημένο προσωπο απο τότε που την είδα στο Year One,
και ο χαρακτήρας για τον οποίο αναφώνησα “Oh, τελικά δεν ειναι bitch”

8. Jessica Alba - The Killer inside me
Poor, poor Jessica…

7. Greta Gerwig – Greenberg
Για λίγο στην αρχή με έκανε να πιστεψω οτι η ταινία ήταν για την ζωή της.

6. Rebecca Hall - The Town
Αυτός που την κοίταζε απο τα πόδια ως το κεφάλι ήμουν εγώ. Θα ηθελα να είχε
περισσότερη συμμετοχή στην ταινία.

5. Mila Kunis - Black Swan
Πρεπει να δώσω και λόγο? Ο Seth Green την κάνει credit σε κάθε Robot chicken,
δεν θα την έβαζα στην πεντάδα μου? Plus, hot.

4. Ellen Wong - Scott Pilgrim vs the world
Την αγαπάς στο τέλος αλλα αργείς λίγο…

3. Olivia Wilde - Tron Legacy
Άλλη μια γνωστή φάτσα απο το Year One. Καλύτερες αφέλειες της χρονιάς.

2. Allison Pill - Scott Pilgrim vs the world
YES! ΠΟΣΟ πιο εκφραστικός να γίνεις χωρις να κουνάς βλέφαρο?
Also, οι δεύτερες καλύτερες αφέλειες της χρονιάς.

1. Chloe Moretz - Kick ass
Οι καλύτερες ψευτικες αφέλειες της χρονιάς! Από το teaser και μετά,
παρέμεινε ο λόγος να δω την ταινια.

blogoscars 2011: Β’ Αντρικοί

2011-03-15T16:07:00.003+02:00

Καλή αρχή.

10. Russell Brand - Get him to the greek
Furry walls, furry waaaalls

9. Matt Damon - True grit
Επειδη το μουστακι του εκρυβε την μούρη του και για το spanking στη μικρή.

8. Nicolas Cage - Kick-Ass

Naturally. Και στα επόμενα blogoscars θα έχει μια θέση με το Drive Angry.

7. Jay Chou - The Green Hornet
Best sidekick ever

6. Stanley Tucci - Easy A
Θα έδινα οποιαδήποτε στιγμή βραβείο στον Tucci. Ειδικα για το πορτραίτο του καλύτερου και πιο ισορροπημένου μπαμπά στην ιστορία. Kudos σε όλους γι αυτον τον χαρακτηρα βασικά.

5. Ewan McGregor - I love you Phillip Morris
Και γω σ’αγαπαω Obi Wan

4. Michael Keaton - Toy Story 3
This is a brave new world for CGI Americans

3. Brandon Routh - Scott Pilgrim vs the world
HANDS DOWN o καλύτερος και χειρότερος κακός που έχω δει σε ταινία τελευταία. Αυτόν τον κακό θες να τον μισήσεις.

2. Jeff Bridges - Tron legacy
Δεν θα υπηρχε Tron χωρις αυτόν. Δεν θα υπηρχε τίποτα.

1. Justin Timberlake - The Social Network
Γιατί ο Justin όπου πάει τα σηκώνει όλα στον αέρα.

Why Greek TV sucks #460

2011-02-26T19:25:00.000+02:00

Κατά καιρούς υπαρχουν διαφορες σειρές στην ελληνική τηλεόραση που για αδιευκρίνιστους λόγους καποιοι τις θεωρούν "καλυτερες" απο τις αλλες, πραγματικα "αστειες" και ακόμα και "η νέα ελπίδα" για την Ελλάδα. Σειρές όπως το πρόσφατο 'παρα πεντε' (το "θρυλικό" παρα πεντε, που λεει και το TVzapping), οι 'δυο ξένοι', τα 'εγκλήματα' και φυσικά it goes all the way back στους 'απαραδεκτους'. Τρεις ερωτήσεις κάνω πάντα στο άκουσμα μια τετοιας "διαφορετικής" σειρας:

1. Φωνάζουν σαν νευρασθενικοι πιθηκοι, κουνώντας τα χέρια τους all over the place?

2. Χρησιμοποιούν τα ζευγάρια στη σειρα φράσεις οπως "μωρό μου", "αγαπη μου" και "εισαι ενας αγγελος" για να δείξουν ευκολα στον βλάκα οτι πρόκειται για ερωτευμενο ζευγάρι?

3. Ειναι όλοι οι χαρακτήρες προσβλητικά στερεότυπα σε βαθμό να θές να τους κάνεις μηνυση, που διέπονται απο σφοδρό λαϊκισμό? Πιο απλα, ειναι ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες, σε ΟΛΕΣ τις ελλ. σειρές EVER ο ιδιος ανθρωπος? Ενας ανθρωπος που δεν υπάρχει καν?

Αν οι απάντηση ειναι 'ναι' σε ολες τις ερωτησεις, τότε λυπάμαι αλλα πρόκειται για τα ίδια εμετικά κόπρανα που μας σερβίρουν απο τότε που η ελλάδα απόκτησε την πρώτη της κεραία. Δεν είναι ελπίδα, δεν είναι καλύτερο. Είναι αλλη μια σκατούλα στη μεγάλη σκατοθαλασσα που ονομάζεται ελληνική τηλεόραση.

Never let me go

2011-02-06T16:21:00.004+02:00

More like, never let me watch it. ZING!

Κανονικά θα έπρεπε να βάλω ενα "Spoilers alert" αλλα δεν υπάρχουν και πολλά να κάνεις spoil σε αυτη τη ταινια anyway.

Με λίγα λόγια, η ταινια μας αρχίζει σε ενα boarding school οπου μαθαίνουμε (μαζί με τους μαθητες) οτι αυτα τα παιδια ειναι στην πραγματικότητα φάρμες οργανων και μεγαλωνουν με μοναδικό σκοπό να γινουν δότες μεχρι να πεθανουν. Τους βλεπουμε σε διαφορες φασεις της ζωης τους να αποδεχονται την μοιρα τους χωρις παραπονα (και fucking depressed all the time) και καποια στιγμη ρωτανε για ενα παραθυρακι που ειχαν ακουσει οτι υπαρχει αλλα τελικα τους λενε οτι δεν υπαρχει. Και τελος.

Ειναι σαν να βλεπεις μια ταινια για εναν πατέρα που έχει χάσει την κηδεμονία του παιδιου του, ειναι depressed because of it για χρονια, και τελικά παει στον δικηγόρο του και τον ρωτάει αν μπορουν να κάνουν έφεση. Αυτός του απαντα "ξέχνα το, Jim. Δεν έχουμε καμιά ελπίδα." The End. Ουτε καν στο δικαστηριο δεν φτανουν για να χασουν τη μαχη.

Κι αν αυτό δεν ήταν αρκετό για να χαρακτηρίσω την ταινία ως την πιο αδιάφορη και συναισθηματικά κενή ιστορία που έχω δει τελευταία, το ιδιο της το premise δεν με έπεισε ουτε ένα δευτερόλεπτο. Οχι τόσο απο τεχνικής πλευρας, οσο το να πιστεψω οτι ενας τέτοιος κόσμος θα ήταν ποτε δυνατός. Όπως δεν με έπεισε ποτέ ο κόσμος του William Gibson με τα καλώδια του, τα μικροσκοπικά COMPACT DISKS και τις λοιπές limited βλέψεις του για το μέλλον. (δεν χάνω ποτέ ευκαιρία να θάψω τον Gibson)

Ποιος είναι τελικά ο λόγος ύπαρξης αυτης της ταινίας? Πως δένει στην εποχη της, απο που... προκυπτει, you know what I mean? Ποιος σημερινός φόβος έδωσε εμπνευση γι αυτη την ιδεα? Εχει σκοπό να μας προειδοποιήσει για τίποτα? Μάλλον οχι, αν κρίνω απο το πόσο στωικά αποδέχονται όλοι αυτόν τον κόσμο μέσα στη ταινία.

Εν τέλει για μένα, ο κόσμος του Νever let me go είχε την ίδια βαρύτητα που έχει ο κόσμος του Fahrenheit 451 που απαγορευεται η τεχνη, ή του Equilibrium που απαγορευονται... τα συναισθηματα. Yes, we get it αλλα παραμένει βλακώδες και μοιάζει σαν να γράφτηκε απο 16χρονη φιναλίστ σε καλλιστεια.

LEAVE BUFFY ALONE!

2010-11-26T22:57:00.002+02:00

Ειχαμε ακουσει την φημη παλιότερα, και προχθες ηρθε διστυχως η επισημη ανακοινωση: H Warner bros θα κανει Buffy re-imagined (για την twilight γενιά) ταινια, χωρις τον Whedon.

Ο,τι ειχαμε πει και τοτε λεμε και τωρα. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ!

Πραγματικά δηλαδή! ΚΑΝΕΝΑΣ! Οσοι αγαπαν την Buffy δεν το θελουν και οι υπολοιποι δεν τους νοιαζει. Δεν υποτιθεται οτι κανουν δημοσκοπησεις και μαλακιες εκει περα πριν απ το καθε project? ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ!

Ηθελά να είμαι καλυμενος ως Buffy fan.

My month in Android

2010-10-03T18:02:00.009+03:00

Σήμερα κλείνω ενα μήνα ακριβώς σαν Android user. Στις 3 Σεμπεμβρίου πήρα επιτέλους το Galaxy S της Samsung, που, μαζι με το HTC Sense ειναι η καλύτερη Android συσκευή της αγοράς, και μετα απο 30 μερες testing, here's my two bits of wisdom.

OS: Τρέχω ακόμα το 2.1 της Samsung, no root.
Currently installed apps: 241

Launcher: O TW ειναι πολύ iPhone-ish και το app drawer του με κουραζει. Ο LauncherPro ειναι φανταστικός και με κάθε update γινεται όλο και καλύτερος. Το Apps Organizer βοηθαει στην κατηγοριοποιηση. Δεν ειναι τοσο γρηγορο οσο θα ηθελα, αλλα για μενα ειναι απαραίτητο.

File manager: H Samsung εχει μεσα εναν απλο, δικο της. O Astro ειναι ενας απο τους καλύτερους και γενικα more than enough για τις αναγκες μου.

Market app: Χρησημοποιω και το κανονικό, αλλα βολεύει πολυ το Appbrain, τοσο το app, οσο και το site τους. Και η δυνατοτητα να κανεις "install to phone" απο το PC σου με ενα click, σκοτώνει!

Internet: Ο καλύτερος browser τελικά ειναι αυτός που έχει μέσα η συσκευή σας. Ο Dolphin ειναι απελπιστικά αργός, κανοντας τον ενα καλο παραδειγμα υπερ της λιτότιτας. Ο Opera mini απο την αλλη είναι φανταστικά γρήγορος. Το πρόβλημα ειναι οτι το web ειναι πανάσχημο μεσα απο τον Opera, κανοντας τον χρησιμο μονο κάτω απο συγκεκριμένες συνθήκες. Stick to the default one.

Έπειτα απο μια ντουζίνα περίπου note/task apps που ετρεξα, δεν βρήκα ακόμα the one who rule them all. Το Evernote, αν και χειρότερο του αντιστοιχου iOS app, παραμένει essential για sync με το cloud και το PC μου, αλλα η έλειψη offline viewing καθιστα απαραίτητη την χρήση δευτερου app. Τουλάχιστον αν το Note everything, το app που τελικά κατέληξα να χρησιμοποιώ είχε και ενα sync option για το Evernote, ή τη δυνατότητα να κάνεις ομορφα post it σαν το one punch notes (το τρίτο note taking app που χρησιμοποιώ). Και φυσικά έχουμε και το Astrid, για τα to-do lists. Hmm... δεν έχουμε τελειώσει ακόμα με αυτή τη κατηγορία. Προτάσεις ευπρόσδεκτες.

Μια άλλη κατηγορία που δεν εχουμε ακόμα ξεμπερδέψει ειναι οι voice recorders: Το Evernote και το Note everything εχουν τους δικούς τους που βοηθαει στο να εχεις τα παντα στο ιδιο μερος (ή εστω σε δυο). Ο default recorder ειναι επισης απλός και γρηγορος, και ο Ultimate voice recorder προσφέρει μερικές πολυ καλες επιλογές. Αλλα απο θέμα ποιότητας ήχου, ο Livo recorder, με την δυνατότητα του να σωζει σε wav, είναι ο καλύτερος recorder by far. Ειναι επίσης ο πιο ασχημος.

Τελικά αυτο που χρειάζομαι είναι ενα hybrid μεταξυ ολων αυτων των note taking and voice recording apps.

Social: Δοκίμασα το Seesmic. It's cool, κανένα παράπονο. Το Tweetdeck ομως, με τις στήλες και το quick post widget του, ειναι καλύτερο. Μακαρι το αντιστοιχο desktop app τους για Windows να αναγνωριζε τα ελληνικα. Ουτε λόγος για το official app του Facebook, φυσικα! Τι απιθανη ΚΡΑΠΑ ειναι αυτη? Για μενα δεν υπαρχουν apps για Facebook και Google reader. Υπαρχουν bookmark shortcuts. Και χάρη στον LauncherPro, εχουν και custom icons ;) To Foursquare ακομα το δοκιμάζω, μόνος, περιμένοντας να δω τoν κρυφό του λόγο υπαρξης. Facebook, που ειναι τα Places σου? Και φυσικα MSN για αν χρειαστει.

Camera: Η Camera 360 βγαζει πολυ καθαρές φωτογραφίες, μου αρεσει πολυ το fake HDR της, και το UI της ειναι ομορφο και ευχρηστο. Η Vignette βγαζει ακόμα καλύτερες φώτογραφιες (και τραβαει και video σε αντιθεση με την 360) και σκεφτομαι να την αγοράσω μονο και μονο για να δω τι μπορεί να κανει με μεγαλύτερες αναλυσεις. Εχει παρα πολλες ρυθμισεις, color effects, time-laps (!) και τραβαει καταπληκτικα μεσα στο σκοταδι. Εξαιτιας ομως ολων αυτων των ρυθμισεων, καμια φορα καντανταει χαοτική και το UI της δεν βοηθαει καθολου! Καλα και τα δυο Camera apps και τα κραταω για οταν εχω χρονο και ορεξη να παιξω, αλλα οταν θελω να ανοιξω μια γρηγορη και all-around πληρης camera, αυτη που εχει μεσα η Samsung ειναι ιδανικη.

Players: Oh, boy. Κοιτα, ειμαι παιδι του Folder system και των mixtapes. Καλα kai ομορφα τα tags και τα covers, αλλα οταν εχεις ηδη μια μεγαλη συλλογη, ειναι σχεδον ακατορθωτο να ακουσεις την μουσικη σου μεσα απο τους περισσοτερους συγχονους players. Θελω να ακουσω τα καινουργια mp3s που κατεβασα και εχω στο folder "NEW NEW NOW" χωρις να με νοιαζει σε ποιο genre ειναι και απο ποιον. Ασε που αυτη η μανια με το media scan ειχε σαν αποτελεσμα να ακουω ολα τα ηχητικα εφφε απο τα games μεσα στη playlist μου! Θα ηθελα επισης να μπορουσα να ειχα δυο hard buttons για previous/next αλλα αυτο ηταν ενα προβλημα που ηξερα οτι θα αντιμετωπιζα σε touchscreen phone. Ολοι οσοι δοκιμασα (και τους δοκιμασα ολους) ειχαν κατι καλο να προσφερουν, αλλα τελικα ο Mortplayer καταληγει να ειναι ο default μου, προσφέροντας μου το folder structure που ξερω και εμπιστευομαι, και λυνοντας το hard button προβλημα μου, τοσο με lockscreen, οσο και με Handsfree controls. One click play/pause, two clicks 'next', three clicks 'previous'. Κατα τ'αλλα εχω κρατησει τον TuneWiki για καποιο λογο, μηπως παιξω καμια φορα με τα social του, και εχω και τον default.

Στους video players, εβαλα τον RockPlayer που παιζει DivX, avi και γενικα downloadable videos... για να ανακαλυψω τυχαια προσφατα οτι και ο default κανει ακριβως το ιδιο πραγμα. Hmmm... Επισης, Με το Gmote μπορω να κανω streaming video απο το PC μου στο τηλεφωνο. Αλλα οποιο format και να διαλεξω "δεν βρισκει καποιο προγραμμα για να τα παιξει". Ξερω οτι λειτουργει γιατι επαιξε κατι κατεβασμενα youtube vids, αλλα δεν ειδα ακομα ταινια στο κρεββατι μου απο το δικτυο.

Τα Settings apps ηταν η πιο καταστροφικη κατηγορια για το κινητο μου. Οχι μονο ειναι αυτα που εν τελει σου καταναλωνουν περισσοτερη μπαταρια και system resources, αλλα αν εχεις τρια - τεσσερα απο δαφτα να πειραζουν τα ιδια πραγματα ε, καποιο μπερδεμα θα γινει. Επισης εμαθα ενα πραγμα. Τα task killers δεν ειναι καλα και το android δεν ειναι τα Windows.
Τα apps ειναι καλό να ειναι φορτωμένα στη μνημη. Το ιδιο το λειτουργικο ειναι αρκετα ικανο να διαχειριστει τους πορους του και, αν χρειαστει καποια στιγμη να χρησιμοποιησετε εναν, ας ειναι καποιος που κοιταει CPU usage αντι για RAM. Σαν τον Watchdog ας πουμε. To extended controls ειναι οροφους ανωτερο απο το build in widget, αλλα εν τελει, φαινεται να το αντικατεστησα πληρως απο το Smart bar, το οποιο προσφερει ακομα mass uninstaller, task & app manager. Νομίζω ειναι λιγο βαρυ αλλα μεχρι να βρω κατι αλλο με βολευει. Α, και εχω και ενα ξεχωριστο WiFi Manager για το widget του. Αλλα δεν κανει autoconnect οταν βρισκομαι κοντα σε favorite ρε γαμωτο. Τι κανω λαθος? Ah, και να μην ξεχασω το NoLED για notifications πανω στη κλειστη οθονη!

Εν κατακλειδι, αν δεν εισαι τελειομανης, εισαι ΟΚ χωρις 3rd party.

Και το τελος, οριστε και μερικα all time χρησιμα apps!

Dropbox: Οσοι το ξερετε, ξερετε ποσο χρησιμο μπορει να γινει. Τωρα με το Android, ακομα πιο χρησιμο.

Torrent-Fu: Για remote control του uTorrent στο PC μου.

Awesome drop! File sharing μεσα απο οποιονδηποτε browser.

People who speak for me: Kevin Warwick

2010-08-12T03:12:00.004+03:00

Ο Kevin Warwick ειναι ένα προσωπικό μου είδωλο εδω και 10 χρόνια, και οι περισσότεροι που με γνωρίζετε θα με έχετε ακούσει σίγουρα να μιλάω γι αυτόν κάποια στιγμή. Πρέπει να έχω επαναλάβει την ιστορία, για το πως θέλησε να εμφυτέψει στο κεντρικό νευρικό του σύστημα ενα τσιπ το οποίο θα κατέγραφε ηλεκτρικά ερεθίσματα, τουλάχιστον σε 200 ανθρώπους. Και επειδή τελευταια φορά που είχα κοιτάξει δεν είχα βρεί πληροφορίες για το τι έγινε τελικά στο πείραμα (ειχα διαβάσει σε ενα αρθρο οτι είχε επιτυχία), ορίστε και ένα βίντεο οπου ο ίδιος ο Professor Warwick μας εξηγεί τα διάφορα Cyborg projects του και το τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον άνθρωπο.

Εκεί, προς το τέλος, που φαντάζεται το μέλλον του είδους μας και παθιάζεται σαν παιδάκι, ειναι όλοι οι λόγοι που νιωθω αισιόδοξος και περιφανος για την ανθρωπότητα.

P.S.
Θέλετε κι άλλο? Αυτό είναι μεγαλύτερο και κανει περισσότερο elaborate σε κάποια θέματα.

Και τέλος, σε αυτό το βίντεο λέει πάνω κάτω τα ίδια πράγματα αλλα αναφέρει και το πείραμα που "εβλεπε" με ultra-sonic σαν νυχτερίδα, απλα "τρέχοντας" τα κατάλληλα ερεθίσματα στο νευρικό του συστημα.

Cruel Worlds

2010-06-28T19:00:00.004+03:00

Είχα αυτή την ιδέα τις προάλλες, καθώς χάζευα στο Google Earth. Κάθησα και έκανα το draft αν και δεν περιμενα ποτέ να κάτσω να το ολοκληρώσω και, κοίτα το τώρα...

Με την ευκαιρία τελείωσα και το Between the galaxies που το είχα στα Drafts για κανένα χρόνο τώρα.

ΡΕΝΤ ΜΠΟΥΛ, μα το καβλι του Δία!

2010-05-23T13:20:00.003+03:00

Η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό του Red bull.

Than fans I need you! Πηγαινετε εκει και ψηφίστε με! http://www.redbullremake.gr/#/remakes/sortby=date/page=1/videoID=156/

(βαλτε fake στοιχεια αν χρειαζεται, that's not an excuse!)

Και ναι, το ξέρω οτι ο ήχος δεν ειναι καλος.

FU

2010-05-05T18:24:00.003+03:00

Επειδή εμένα η ηθικη μου δεν περιορίζεται απο ιδεολογίες. Επειδή είμαι απλοϊκός στη σκέψη μου και χίπης και επειδή δεν δίνω δεκάρα για το ποιός φταίει και τι θεωρία συνομοσιας θα κολλήσει ο καθένας απο πίσω.

Επειδή οταν πεθάινει κάποιος δεν κάθομαι να δω τι στολη φορούσε, τι επαγγελμα έκανε, απο πού ήταν και ποια ήταν η οικονομική του κατάσταση για να αποφασίσω αν θα τον κλάψω,

Να πατε να γαμηθείτε όλοι σας. Ειδικά εσεις!

The stranger's advice

2010-03-08T11:09:00.002+02:00

Έλαβα αυτό το e-mail σήμερα από κάποιον που δεν ξέρω.

Already ahead of you, buddy.

Η άποψη μου για το Spartacus

2010-01-21T03:56:00.004+02:00

Το Spartacus: Blood and Sand έχει πόλυ slow-mo αίμα, αμέτρητα βυζιά και, προφανώς οι αρχαίοι Ρωμαίοι έπασχαν όλοι απο σύνδρομο turette.

On a side note, πρεπει να αναβαθμίσω το PC μου.

Εγώ, όταν πήδαγα τα γίδια στο χωριό μου έβλεπα Wire

2010-01-19T11:46:00.008+02:00

Η ψηφοφορία για τις καλύτερες τηλεοπτικές σειρές των 00ς που ξεκίνησε ο Ted (have you met him already?) a.k.a. Tyler, τελείωσε με μια πρώτη δεκάδα να είναι απόλυτα αντιπροσωπευτική της δεκαετίας. Μπορεί το Lost να μην είναι η καλύτερη σειρά αλλά είναι σίγουρα η σειρά που οι περισσότεροι θα θυμούνται απο τα 00ς. Όσο για την δεύτερη δεκάδα, αν την δείς ως περιεχόμενο και όχι με θέσεις, συνοψίζει κι αυτή ικανοποιητικά την τηλεοπτική πλειοψηφία. Τι έμαθα λοιπόν από αυτή την ιστορία?

1. Η Τηλεόραση είναι το νέο πεδίο μάχης για την υπεροψία και τα κόμπλεξ του καθενός.

Κάποτε ήταν το cinema, και όποιος προσπαθούσε να δώσει λίγο νόημα στη ζωή του και να αποδείξει στους γύρω του οτι έχει περιεχόμενο και ατομικότητα ως άνθρωπος, στεκόταν με σθένος στο πλευρό του "ευρωπαϊκού σινεμά", του "underground" και γενικά σε οτιδήποτε δεν ήταν "αμερικανιά", θέτοντας αυθαίρετα κανόνες για το τι είναι τέχνη και, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, πολεμώντας μόνος του.

Τα comics με τη σειρά τους πέρασαν από αυτό και τώρα είναι η σειρά της TV. Βέβαια αυτό είναι απλά ένα μικρό αναμενόμενο επακόλουθο σε μια πολύ μεγαλύτερη και σημαντικότερη εικόνα. Η τηλεόραση μέσα στη δεκαετία που πέρασε ανέβηκε αποκτώντας το status της 'τέχνης' και της ποιότητας και ο κόσμος (τόσο οι θεατές όσο και οι δημιουργοί) κατάλαβαν οτι δεν είναι απλά 'μικρές ταινίες' αλλά ένα τελείως διαφορετικό φορμά (cinema gives answers, TV asks questions όπως είχε πεί κι ο master) που δίνει χιλιάδες στρέματα εδάφους για δημιουργία και πειραματισμό.
...Και για ελιτισμό. Γιατί, όσο και αν εξελιχθεί το μέσο, όσο και να μας προσφέρει καινούργιες συγκινήσεις, αμα παίζουν "μοντέλα αμερικανάκια" όπως στο Lost, δε μπορεί παρά να είναι σκουπίδι (ως γνωστόν η τέχνη θέλει άσχημους ανθρώπους). Ρίχνω μια βρισιά από μέσα μου και προχωρω.

2. Το Friends είναι ο Αρκάς της Τηλεόρασης.

Καλός ο Αρκάς, καλός κι ο Αστερίξ, αλλά όπως είχε πεί στο Μανιφέστο του ο Κυριαζής, κάποια στιγμη πρεπει να τα αφήνουμε πισω και να ενηλικιωνόμαστε αν αγαπάμε το οποιοδήποτε μέσο και θέλουμε να το γνωρίσουμε στην πληρότητα του. Καλό και χρυσό το Friends αλλά το να μείνεις εκεί ενώ βλέπεις τι σου έχει προσφέρει η TV μέσα σε αυτα τα 10 χρόνια (η να το αντικαθιστάς με το ίδιο πραγμα, βλεπέ Big bang theory ή - θεός φυλάξει - Joey) το θεωρώ θλιβερό (εχοντας απόλυτη επίγνωση οτι μπαίνω στα χωράφια αυτών που σχολίαζα πιο πάνω). Το προσωπικό γούστο είναι σεβαστό και τα λοιπά, αλλά από την άλλη, a little perspective είναι πάντα απαραίτητο.

3. Ο κόσμος βλέπει τηλεόραση.

Και εννοώ περισσότερο στην Ελλάδα. Χαιρομαι αφάνταστα που κάτι που προσωπικά αγαπώ δεν περιορίζεται στον τόπο μου απο το τι θα μας δείξει το STAR και ο ANT1 αλλά όλο και περισσότεροι ενδιαφέρονται και ψάχνουν παραπέρα.

4. Μερικοί άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα.

"Στα αρχίδια μου οι 'δημοκρατικές' σας διαδηκασίες και το popular vote. Αφού δεν βγήκε η δικιά μου λίστα σωστή δεν μπορεί παρά να σημάινει ένα πράγμα! Είστε όλοι σας άβουλα ζώα που έχετε υπνωτιστεί απο τα μασημένα σκουπίδια που σας πλασάρουν. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση! Κι αφήστε κάτι προβοκάτσια να λένε οτι αυτό οφείλεται στην διαφορετικότητα του καθενός και σε στατιστικά. Αυτά είναι μαλακίες! ΜΑΖΕΣ! Ε, ΜΑΖΕΣ!"

...Μερικοι ανθρωποι είναι απλά μαλάκες.

10 years in Television

2010-01-07T23:39:00.002+02:00

‘Οταν μου είπε ο Tyler να ψηφίσουμε για τις αγαπημένες σειρές της δεκαετίας ο φόβος μου για τις λίστες θέριεψε αλλά μετά σκέφτηκα οτι ειναι “’ολες οι σειρές που έχω δεί” από τότε που άρχισα να ξαναβλέπω τηλεόραση… χάρη στο internet. Η αρχή έγινε με το Smallville και το South Park που κατέβαζα με την τότε ISDN σύνδεση μου.Έπειτα το Jeremiah, του Straczynski και μετά κάτι να γεμίζει το κενό μεχρι που είδα σειρά του Joss Whedon. With no further ado, οι αγαπημένες μου σειρές της δεκαετίας¨

20. Smallville. Μπορεί να βαράει το ψόφιο αλογό της τα τελευταια 5 χρόνια αλλά όσο να ‘ναι συμβολίζει την τηλεοπτική μου αφύπνιση.
19. Alias. Αυτός ο Ραμπάλντι στο λαιμό μου κάθεται…
18. 24. Ο Jack Bauer είναι ο Chuck Norris των 00s και αυτό φτάνει.
17. Dollhouse. Well, he’s still my master so…
16. Pushing Daisies. Κράτησε τόσο λίγο,..
15. Venture Bros. Καινούργια σχετικά προσθήκη στην καρδιά μου αλλά έκανε δυναμική είσοδο.
14. 30 Rock. Σε μια εποχή χωρίς Arrested, ήρθε να κάνει ό,τι μπορούσε.
13. The Office. US. Το UK δεν το είδα τελικά ποτέ.
12. Freaks and Geeks. Γιατί έδωσε τον τόνο σε όλη την δεκαετία.
11. The West Wing. The Sorkin Years
10. Doctor Who. Άλλες φορές με απογοητεύει φοβερά, άλλες φορές το ΛΑΤΡΕΥΩ! Αλλά πάντα, πάντα δεν κρατιέμαι να δώ το επόμενο episode!
9. How I met your Mother. Το sitcom της δεκαετίας.
8. Veronica Mars. “Η νέα μας Buffy”
7. Fullmetal Alchemist. Όταν λέω οτι είναι απο τις καλύτερες σειρές που έχω δει, το εννοώ.
6. Lost. Ε, είναι το Lost.
5. Battlestar Galactica. Ποιος θα το φανταζόταν οτι ένα remake ενος cheesy 80s franchise θα έφτανε τόσο ψηλά.
Και τέλος, οι τέσσερις σειρές που δεν με απογοήτευσαν ποτέ. There will be Whedons.
4. Angel.
3. Firefly.
2. Arrested Development.
1. Buffy, the vampire slayer. Γιατι όλα τα άλλα είναι beneath her.

The Internet HAS you!

2009-12-26T19:42:00.007+02:00

Google search το όνομα μου: Πρώτο αποτέλεσμα search το όνομα στο Facebook. ΟΚ, λογικό.
Δεύτερο για κάποιον Thomas Tsoumas, και τρίτο αυτό:

Πήγα και στο link, ήταν ενα blog με επιστημονικά θέματα αλλά δεν κατάφερα να βρω το άρθρο. Μάλλον το έστειλα στον εαυτό μου από το μέλλον και δεν το έχω στείλει ακόμα.

Επίσης, τα Youtube recomendations μου για σήμερα:

Count Dacula. Εντάξει, την αγαπώ τη σειρά και βλέπω συχνά videos από 80ς παιδικά.
Project Natal. Πολυαναμενόμενη τεχνολογία, games related, το καταλαβαίνω.
How to clean a belly ring!? Πως σκατά ξέρει οτι έχω!

Λιγα λόγια για το Avatar.

2009-12-19T16:35:00.005+02:00

Ήταν τέλος του καλοκαιριού, το 1989 και επεστρεφα Αθήνα απο τις καλοκαιρινές μου διακοπές στη Δράμα. Μετά από 9 ώρες ταξίδι με το ΚΤΕΛ και λιγο πριν φτάσουμε στο σταθμό του Κηφησου, πήρε το μάτι μου μια μεγάλη αφίσα κάποιας καινούργιας ταινίας. Η αφισα έδειχνε μονάχα τον τίτλο σε μαύρο background: "Άβυσσος".

Αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει να ενδιαφερθώ για την ταινία και να μάθω οτι πρόκειται για "αυτην την πολυαναμενόμενη ταινία με πρωτόγνωρα για την εποχή visual effects" και να παω εν τέλει να την δω, λίγο καιρό μετά, στο Inteal στη Πανεπιστημίου, το τότε state of the art σινεμά της Αθήνας με τεράστια οθόνη και Dolby surround ήχο.

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα ταινία σε τέτοιο σινεμα, με τον ήχο να με χτυπά απο όλες τις μεριές και όχι μόνο απο δυο ηχεία μπροστά μου, και με τα όντως καταπληκτικά visual effects (που είχαν κι αυτα την ίδια black light αισθητική του Avatar) να με γεμίζουν δέος, κάνοντας την ταινία, evidently μια απο τις πιο αξέχαστες κινηματογραφικές μου εμπειρίες.

20 χρόνια μετα, ο ίδιος άνθρωπος με έκανε να νιώσω το ίδιο απίστευτα. Τα πάντα ήταν εκεί. Τα ultraviolet alien χρώματα και η μαγέια του The Abyss, τα mechs και η Sigourney Weaver του Aliens, το love story και η μεγαλοσύνη του Titanic, τα out of this world visual effects και οι νέες τεχνολογίες με έκαναν να νιώσω σαν να έβλεπα ταινία για πρώτη φορα.

Δεν ξέρω αν ο Cameron αλλάζει τον κινηματογράφο με τις ταινίες του, αλλα αλλάζει σίγουρα το τι σημαίνει κινηματογράφος για εμένα.

My x-mas wishlist 2009

2009-12-17T23:00:00.004+02:00

Η χριστουγενιάτικη μου wishlist έχει τιμές για όλες τις τσέπες. Απο 5 έως 600 ευρώ. Ειμαι περιεργος να δω αν θα μου πάρει κανείς το ninja blowgun and knife combo.

My huge “end of the decade movie list” post, part 1

2009-12-02T00:44:00.002+02:00

Η δεκαετία τελειώνει και οι λίστες πάνε και έρχονται, για καλύτερες ταινίες, CDs, βιβλία και δεν συμμαζεύεται. Αλλά πως διάολο να σκεφτώ τις 10 καλύτερες ταινίες μέσα απο τόσες? Εδώ δεν μπορώ να αποφασίσω για την αγαπημένη μου ταινία μέσα σε μια χρονιά. Ευτυχώς εδώ και χρόνια κρατάω όσες ταινίες βλέπω σε Excel files και έτσι μπορώ να κάνω κάτι λιγότερο δύσκολο και περισσότερο διασκεδαστικό.

10 ταινίες που δεν θυμάμαι καθόλου

10 ταινίες που βρήκα μέσα στις λίστες μου και δέν θυμάμαι ούτε καν τον τίτλο τους, ή τις θυμάμαι αμυδρά και θα ξανα-ανακαλύψω καθώς γράφω αυτό το post.

1. The Matador (2005)

Σκηνοθετημένη απο κάποιον Richard Shepard και με πρωταγωνιστή τον Pierce Brosnan. Κάτι πάει να μου θυμίσει, κυρίως μια εκκεντρική συμπεριφορά του χαρακτήρα του Brosnan.

2. Guess Who (2005)

Bernie Mac? Ashton Kutcher? Α, ναι ρε, εκείνη η κωμωδία με τον Kutcher που ήθελε να παντρευτεί την κόρη ενός μαύρου. Ο,τι και το Meet the parents δηλαδή αλλά με μαύρους. Jesus Christ…

3. Last Ball (2001)

Μια απο αυτές τις coming of age ιστορίες σε μικρές ασχημες πόλεις δίπλα σε μεγάλες πόλεις που όσοι μένουν μετά το σχολείο είναι losers και ο ήρωας έχει (ή είχε) όνειρα αλλά του κάκου. Θυμάμαι όταν την είδα μου άρεσε. Τώρα, ούτε pic δεν βρίσκω.

4. Kate & Leopold (2001)

Romantic Comedy με την Meg Ryan και τον Hugh Jackman ως χρονοταξιδιώτη από τον 19ο αιώνα. Ήταν και υποψήφια για Oscar τραγουδιού.

5. Shopgirl (2005)

Κάτι με τον Steve Martin, γραμμένο απο τον Steve Martin και βασισμένο σε βιβλίο του Steve Martin. Μάλλον το είδα για τον Steve Martin.

Ουφ! Είναι κουραστικό αυτο και ακόμα είμαι στη μέση της πρώτης λίστας….

6. De-Lovely (2004)

Wh-what? Let’s google it…

Inspecting a magical biographical stage musical, composer Cole Porter reviews his life and career with his wife, Linda.

Ah… ναι. Ήθελε να την δει η Μελ.

7. Around the world in 80 days (2004)

Μα πόσο αδιάφορο remake θα έπρεπε να ήταν αυτο για να παιζει και ο Steve Coogan και ο Jackie Chan και να μην θυμάμαι ούτε σκηνή?

8. White Chicks (2004)

Seriously?

9. The dangerous lives of altar boys (2002)

Ε δεν έχω να πω πολλά. Θυμάμαι οτι το είδα όταν ήμουν Αγγλία. Παίζει και ένας Culkin brother. Αυτά.

10. Jesus Christ: Vampire Hunter (2001)

ΟΚ, δεν ξέρω κατα πόσο αυτό μπορώ να το πιάσω σαν ταινία αλλα αυτη που είχα ετοιμάσει για δέκατη ήταν τελικά του ‘99.

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ: 10 τυχαίες πολύ καλές ταινίες

The shadow of the fourth dimension

2009-10-24T19:08:00.006+03:00

Αυτό το γεωμετρικό σχήμα ονομάζεται tesseract ή αλλιώς hypercube και είναι για τον κύβο ο,τι είναι ο κύβος για το τετράγωνο. You wanna know more?

Το 1980 ο Carl Sagan εξηγούσε στην ιστορική σειρά του Cosmos την έννοια της τέταρτης διάστασης, βασιζόμενος στην νουβέλα του Edwin A. Abbott, Flatland, που γράφτηκε στο μακρινό 1884. Το Flatland είχε κυρίως σατιρικό σκοπό, σχολιάζοντας την κοινώνική ιεραρχία της Βικτωριανής εποχής στην όποια ζούσε ο Abbott, αλλά παραλληλα εξηγούσε με απλό τρόπο την εννοια των διαστάσεων, εισάγωντας την ιδέα μιας τέταρτης (χωρικής) διάστασης. DO watch the video.

Ας διορθωσω λοιπόν τώρα την εισαγωγική μου φράση. Το σχήμα παραπάνω είναι απλά η σκιά ενός τετραδιάστατου αντικειμένου που έχει όλες του τις γωνίες ορθές και όλες του τις πλευρές ίσες.

Όσο για την ίδια την Flatland που ο Sagan χρησιμοποίησε για να μας εξηγήσει τις διαστάσεις, μπορείτε να δείτε την ιστορία που μας δίηγηθηκε σε ένα short animated film που λέγεται Flatland: The Movie και έχει μέσα φωνές απο Kristen Bell (Veronica Mars), Tony Hale (Buster from Arrested Development), Michael York και τον πάντα αγαπημένο uncle fluffy, President Bartlet, Martin Sheen. Παρακάτω, το trailer και μια σκηνή από την ταινία.

Ένα περίεργο πράγμα σχετικά με αυτό το ταινιάκι. Δεν το έχει πουθενά ο θείος. Όσο και να έψαξα μου ήταν αδύνατο να βρώ μια pirated version, πραγμα περίεργο αν σκεφτείς το cast. Αλλα OK, κοστίζει 9 δολλάρια για να το κατεβάσεις legaly so, no biggie. (Προσοχη! Μην το μπερδέψετε με το Flatland the film, άλλο ένα featured film animation με το ίδιο θέμα, που κυκλοφόρησε κι αυτό το 2007 και βρίσκεται εύκολα αλλα το έφτιαξέ μάλλον κάποιος στο υπόγειο του με μια Amiga και δεν βλέπεται.)

Τώρα, αν και το Flatland είναι ένας πόλυ ωραίος τρόπος να σκεφτούμε την ιδέα μιας τέταρτης διάστασης, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί σοβαρό επιχείρημα για την ύπαρξη μιας τέτοιας. Στο κάτω κάτω, δεν υπάρχει τίποτα στο Σύμπαν που να έχει δύο διαστάσεις (ως τρισδιάστατα όντα θα έπρεπε να είναι εύκολο να το εντοπίσουμε), οπότε δεν βρίσκω κανένα λόγο να υπάρχει κάτι τετραδιάστατο.

Still, το να προσπαθήσεις έστω και για μια στιγμή να φανταστείς ένα αληθινό tesseract κοιτώντας την σκιά του είναι ό,τι πιο κοντινό στο να κοιτάζεις κατάματα τον θεό.

I am a video game addict

2009-10-08T12:22:00.004+03:00

Συζήταγα με τον φιλο μου τον Μιχάλη, για το πως τα video games βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο κατόφλι της τέχνης, περίπου εκέι που, όπως πολύ ευστοχα παρατήρισε, βρίσκονταν τα comics 15 χρόνια πριν. Αυτό το student video απο τον Michael Highland συνοψίζει άψογα το τι σημαίνει για εμάς, την γενιά που μεγάλωσε μέσα σε όλο αυτό το interactive entertainment να είμαστε μέρος πολλών κόσμων. Virtual μεν, αλλά ικανούς πιά να μας προκαλέσουν αληθινά συναισθήματα και εμπειρίες.

We are video game addicts, όπως λέει και ο Highland στο video του. Not because of the hours we spent playing or the nights we stayed awake to reach the next level, but because we had life altering experiences in virtual space.

Enjoy.

new games to be excited

2009-06-12T14:08:00.008+03:00

Καιρό είχα να κάνω post για games, κυρίως επειδή καιρό είχα να παίξω κάτι πέρα του Fallout 3. Επίσης, τους τελευταίους μήνες, ενώ βγήκανε αρκετά παιχνίδια, ερρ... Fear 2, dead space, prototype, infamous, legendary (αυτα τα 3 τα τελευταια τα εχω ως ένα παιχνίδι στο μυαλό μου) αλλά κανένα δεν ήταν "Το παιχνίδι που περίμενα". Αυτό αλλάζει στους επόμενους μήνες, και χωρίς να υπολογίζω κάν τα various Guitar hero/rock band titles.

Θα αρχίσω με το Star Wars: The old rebublic το οποίο, μπορεί να αργήσει ακόμα πολύ αλλά το "trailer" που έβγαλαν ήταν αρκετό για να μας τινάξει τις κάλτσες έξω. Και βάζω τη λέξη trailer σε εισαγωγικά επειδή, όπως είπε και κάποιος, είναι καλύτερο απο τουλάχιστον μια απο τις ταινίες.

Movie Trailers - Movies Blog

Freakin' wow.

Και πάμε στο άλλο διαμάντι του οκτωβρίου. BRUTAL LEGEND! Το οποίο με κάθε νεο trailer που βγάζουν γίνεται και πιο awesome.

Μαζί με κάτι Batman: Arkham Asylum και Mass Effect 2 προβλεπεται ενας ωραιος χειμωνας.

Α, δειτε και αυτο. Ενα μικρό indy παιχνιδάκι, βασισμενο στη κοκκινοσκουφίτσα και με πολυ arty (και goth) διαθεση.

ThePath------StoryTrailer from Tale of Tales on Vimeo.

99 γυμνές γυναίκες πατάνε μπανανόφλουδες

2009-05-29T17:33:00.002+03:00

Τι όμορφη ιδεα.

Best of tech

2009-05-29T17:04:00.004+03:00

1. Wolfram | Alpha
15 μέρες μετά, το W|A δεν έχει ακόμα κατακτήσει τον κόσμο. Για όσους ακόμα δεν άκουσαν το hype, πρόκειται για μια "Computational Knowledge Engine". You ask, it computes.

Δείτε το demo και θα καταλάβετε καλύτερα απ' όσο θα μπορούσα να εξηγήσω. Και μετά παιξτε. Προχθές διαίρεσα το ύψος του Έβερεστ με την ετήσια παραγωγή ψαριών της Ελλάδας (0.04182 μέτρα ανά τόνο)

2. GPS
Όχι το Global Positioning System αλλά το Galactic one.
Ένας επιστήμονας στο Παρίσι πήρε τα ραδιοκύματα από τέσσερα pulsars και έφτιαξε ένα GPS που μπορεί να σου δώσει την θέση σου μέσα στον γαλαξία με απόκλιση ενός μέτρου! (via gizmodo)

3. Google Wave
Ακόμα δεν έχει βγεί, αλλά αν θέλετε να μάθετε ποιο θα είναι το επόμενο best thing του google, δείτε το demo presentation στο site του wave. Πρόκειται για "το e-mail αν είχε εφευρεθεί σήμερα" και είναι.... well, ενα πολυ πολύπλοκο e-mail. (αν πάλι βαριέστε να δείτε μιαμιση ώρα video, διαβάστε εδώ.

Και δεν μπορώ να αντισταθώ να βάλω και αυτό το απίθανο ad που έπεσα επάνω του προηγουμένως. The Evolution of Technology

Adobe on Acid

2009-05-24T03:56:00.003+03:00

ΟΚ, πέρυσι ήταν η Nokia που ήθελε λέει να φτιάξει το πιό παράξενο video και, ειλικρινά τα κατάφερε και με το παραπάνω. Αλλά τουλάχιστον είχε κάνει φανερές τις προθέσεις της από την αρχή.

Η Adobe τώρα με αυτήν την διαφήμιση για την CS4 σουίτα της τι δικαιολογία έχει? Όχι οτι δεν είναι πανέμορφη και οτι δεν κάνει demostrate την δύναμη των προγραμμάτων της αλλά... well, ας πούμε οτι με έπιασε λίγο απροετοίμαστο.

Από τα wallpapers των Windows 7 μέχρι αυτό, φαίνεται πως ο σουρεαλισμός και το LSD είναι the new black όσων αφορά το software. Καιρός ήταν.

Meanwhile, back on Earth...

2009-05-20T14:18:00.003+03:00

... 'Εμαθα μια καινούργια λέξη σήμερα: Luddites or, Λουδίτες.

Any of a group of British workers who between 1811 and 1816 rioted and destroyed laborsaving textile machinery in the belief that such machinery would diminish employment.
One who opposes technical or technological change.

Και όσο οι Λουδίτες υπερασπίζονται το δικαίωμα τους να είναι ηλίθιοι, στο Texas ενας dude, φωτογραφίζει το κέντρο του γαλαξία μας.

Galactic Center of Milky Way Rises over Texas Star Party from William Castleman on Vimeo.

From Gizmodo: The Canon's stock AA filter blocks out certain red wavelengths to achieve a "more desirable" skin tone, but if it's replaced with a filter that lets those wavelengths in, you've got yourself a camera capable of shooting a galaxy, as seen here, even if we can't see it with the naked eye.

Fooled me once...

2009-04-02T10:49:00.003+03:00

Χθές ήταν μια πολύ ωραία μέρα.

Ήταν από αυτές τις μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό αλλά υπάρχουν ενα σώρο μικρές λεπτομέριες που στην φτιάχνουν. Όλα κύλησαν όμορφα, ο καιρός ήταν καλός, μου 'ρθε και το γράμμα από τα ξένα που περίμενα.

Χθές ήταν και πρωταπριλιά και, πρωί πρωί την πάτησα όταν πήγα στο eztv να κατεβάσω τις σειρές της ημέρας και είχε μετατραπεί σε eztv sports, featuring μόνο torrents από αθλήματα... Και το κράτησαν έτσι ολόκληρη τη μέρα.

Πιστό και το thinkgeek στο πρωταπριλιάτικο newsletter του γεμάτο πράγματα που είναι πολύ έξυπνα για να μην υπάρχουν, όπως το Tauntaun Sleeping Bag. Αλλά το προσωπικά αγαπημένο μου για φέτος είναι το USB pet rock.

Here's why you need a USB Pet Rock:

They don't need food or water.
They don't chew on your stuff.
They will make you instantly cool.
They never talk back to you.
They will forever love you in their own rocky way.
They are the greenest USB products ever created, as they draw absolutely no electricity.
They are compatible with Windows (7 and lower), Mac (all OS's), Linux, and all other past, present, and future operating systems - no drivers needed!
Each rock is unique (Please allow for natural variations in your USB Pet Rock)

Το καλό είναι οτι μπορείς να φτιάξεις εύκολα μόνος σου ένα pet rock. Τι υπέροχη ιδέα, it gives you love! Και δείτε και το demo videaκι.

Καταστροφολάγνοι

2009-02-26T14:35:00.007+02:00

Emergency and Disaster Information Service

Ενας real-time alermap με όλες τις καταστροφές που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Από σοβάρες μεχρι... bee attacks.

Την στιγμή που γράφω αυτό το post, υπάρχουν δυο επιδημίες στην Ελλαδα (!) και πάντα θα βρείς έναν μικροσεισμό.

Earth Impact Effects Program

Ένας πανεπιστημιακός generator για να υπολογίζεις το μέγεθος της καταστροφής σε περίπτωση που πέσει μετεωρίτης. Μπορείς να παραμετροποιήσεις το μέγεθος του μετεωρίτη, την δομή του, απόσταση απο εσένα και πολλά άλλα.

Ground Zero

WooHoo! Διαλέγεις στόχο, διαλέγεις βόμβα και κοιτάς αν θα γλυτώσει το σπίτι σου. Κρίμα που σου δείχνει μόνο το thermal damage της έκρηξης.

Κέντρο Αθήνας, η βόμβα που έριξαν στη Χιροσίμα. Τίποτα σπουδαίο.

Με αυτήν, η έκρηξη φτάνει μέχρι τον Πειραιά και την Αγία Παρασκευή. Αλλά το καλύτερο είναι η Tsar Bomba, η μεγαλύτερη βόμβα που έχει πέσει ποτέ στη Γη:

...Μέχρι την Ευβοια ρε φίλε...

Σας αφήνω να ανακαλύψετε μόνοι σας την τελευταία επιλογή: Τον μετεωρίτη που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους.

Διαθέσιμος και για μουστάκι

2009-02-12T16:19:00.003+02:00

Ψάχνοντας έναν τρόπο να σβήσω το U3 partition απο το USB flash drive μου, έπεσα επάνω σε ένα site με αυτόματη ελληνική μετάφραση που δούλευε τόσο χάλια που νομίζω περισσότερα θα καταλάβαινε κάποιος που δεν ξέρει λέξη Αγγλικά απο το original κείμενο.

Παράδειγμα:

U3 platform is a technology created for Microsoft Windows operating systems that allows applications to be executed directly from a specially formatted USB flash drive.

U3 πλατφόρμα is έναs τεχνολογία δημιούργησα για μικροσκόπιο Windows λειτουργώ σύστημα ότι επιτρέπω εφαρμογές σε να είμαι εκτέλεσα απευθείαs από έναs ειδικά σχήμα USB λάμψη οδηγώ.

Λάμψη οδηγώ, λοιπόν, αλλα αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο...

Currently, U3 Launchpad uninstallers are only available for and must be run on Windows XP or Windows 2000 machine.

U3 λανσάρω uninstallers είναι μόνο διαθέσιμος για και μουστάκι να είμαι τρέχω επάνω Windows XP ή Windows 2000 πολυβόλο.

Φυσικά υπάρχει και ένα disclaimer στο site (στην μεταφρασμένη μόνο version του) που προειδοποιεί για το μεταφραστικό automaton που έχουν:

σημαντικός: αυτό είναι ένα πολυβόλο μετέφρασα σελίδα ο οποίος is προμήθευσα " όπως is" χωρίs εγγύηση. πολυβόλο μετάφραση μπορώ να είμαι δύσκολος σε understand.

Μετά από αυτό, φυσικά πήγα στο home page για να διαβάσω κι άλλα νέα για την τεχνολογία. Έμαθα λοιπόν οτι "Το Brando έχει απελευθερώσει μια άλλη πιό δροσερή συσκευή", διάβασα για το νέο Εδρεύον Κακό παιχνίδι και ενημερώθηκα οτι "Ο παγκόσμιος γίγαντας στην κινητικότητα, Nokia προετοιμάζει αυτήν την περίοδο τη Nokia 6208 κλασικό τηλέφωνο κυττάρων."

Η Ψηφιακή Ζωή μου.
Να ζήσει ψηφιακά και ηλεκτρονικά

Superbowl ads mega-post

2009-02-04T11:30:00.004+02:00

Για να δούμε, είχε καμια awesome διαφημιση φέτος το superbowl?

Για αρχή, δέστε τις coca cola που ενώνει το προϊόν της με τη φύση. Πολύ γλυκό (no pun intended).

Φυσικά, ας μην ξεχάσουμε το promo του Heroes, που έχει περισσότερη δράση απ' οτι δυο ολόκληρες seasons.

O Macgruber απο το SNL, sponsored by Pepsi.

Άλλη μια υπέροχη διαφήμιση της coca cola, geeky υπέροχη.

That one was alright

Και να μια ταινια για την οποία δεν ήμουν aware. Year One, με τον Jack Black.

To NBC συνεχίζει με τα promos του σταθμού

Και τέλος, οι δυο καλύτερες του φετινού superbowl (για μένα τουλάχιστον). Miller's one second ad και Hulu's evil plan to destroy the world.

Face in Hole

2009-02-03T19:33:00.002+02:00

Face in Hole.

Ακόμα γελάω. (Thanx, Χριστίνα)

Mooving

2009-02-02T18:52:00.005+02:00

Έχω μετακομίσει πολλές φορες στη ζωή μου. Παρα πολλές είναι η αλήθεια.

Ακόμα κι από τότε που ήμουνα μωρό άλλαζα συνεχεια σπίτια. Aπό τα λεχαινά, ένα χωριο του νομου Hλείας, που ήμουν μέχρι τα δυο, στη διασπορά, a closed community για τους μονιμους της πολεμικής αεροπορείας και μετά στην μαγική Αντραβίδα, στο χωριό με τον σκύλο μου τον Έκτορα. Που έβαλα μια φορα τρία γατάκια σε ένα βαρέλι για να τα κάνω μπάνιο και που ο φίλος του πατέρα μου έδωσε σε έναν γάιδαρο να πιει ούζο και εκείνος έσκασε (ο ίδιος άνθρωπος που μέθυσε τις κότες της σπιτονοικοκυράς μας, αυτός).

Και μετά πρώτη δημοτικού στην Αθήνα όπου άρχισε ο γύρος τις Νέας Σμύρνης. Από την Ομήρου στην πλατεία, στην Μαδύτου ανάμεσα στο δυο παρκάκια μετά την Αγια Παρασκευή. Εκεί έβγαλα το τελευταίο μισό του δημοτικού, το γυμνάσιο και το λύκειο. Μετά Πίσω από την Αγια Παρασκευή και αργότερα διπλα στον Βερόπουλο.

Μετά Παγκράτι για μισό χρόνο και Αγγλία για αλλα τέσσερα. Το πρώτο μου σπίτι στο Εδιμβούργο δεν είχε θέρμανση και είχε ένα ποντίκι στην κουζίνα. Στο Kingston Upon Thames, στα προάστια του Λονδίνου, το σπίτι μας ήταν απέναντι από το πανεπιστήμιο, διπλα στον Τάμεση, και είχε μια λάμπα να τραβάς για να ανάψει το φως στην τουαλέτα. Up and downs.

Και τέλος πίσω στο Παγκράτι, και αλλού στο Παγκράτι, και από την άλλη βδομάδα, κάτοικος κέντρου, στην Χαριλαου Τρικούπη. Το σπίτι μας στο Kingston είχε μια λάμπα να τραβάς για να ανάψει το φως στην τουαλέτα. Αυτό εδώ έχει computer mouse να τραβάς για το καζανάκι και θα έχει δυο roombas, ψυγειάκι με κοκα κόλες στην τουαλέτα και computer room. Τo σαλόνι του θα είναι βαμμένο γκρι του πάγου, εκτος από έναν τοίχο που θα είναι ΑΜΒΡΟΣIΑ, και το φως του χωλ έχει χρονική καθυστέρηση, τα μοντέρνα φαντάσματα. Μιλώντας για φώτα (ή για φαντάσματα), η αποθήκη έχει ένα με mood swings, μιλούνια ντουλάπια και μάλλον την Narnia, κρίνοντας από το μουσκέτο και την πυξίδα που βρήκαμε εκεί μέσα. 12 σπίτια. Και ξέρω ότι το ταξίδι μου δεν έχει ακόμα τελειώσει. Όπως ξέρω επίσης ότι αυτή η στάση θα είναι legen - wait for it...

...- dary!

Another step closer to my Utopia.

2009-01-19T12:40:00.003+02:00

Όταν ήμουν μικρός, είχα ζωγραφίσει ένα μικρό comic (το οποίο κάπου έχω ακόμα) που πιθανολογούσα για εναλλακτικές πηγές ενέργειας και τρόπους παροχής της. Βλέπετε, είχα δυο παράπονα όσον αφορά την ενέργεια. Το πρώτο ήταν οι μπαταρίες. Μισώ τις μπαταρίες με την περιορισμένη τους χρήση. Εκνευριζόμουν κάθε φορά που έπρεπε να αλλάξω μπαταρίες στο walkman μου τότε και γκρίνιαζα, ρωτώντας γιατί να μην είναι οι μπαταρίες όπως αυτές του ρολογιού μου που κρατάνε για μια ζωή. Το δεύτερο παράπονο μου ήταν η παροχή ενέργειας. Αφενώς η εξάρτηση απο την ΔΕΗ. Αφετέρου το ότι πρέπει να υπάρχουν μπρίζες.

Όσο πέρναγαν τα χρόνια το πρόβλημα γινόταν όλο και μεγαλύτερο, καθώς η ανάγκη για περισσότερη ενέργεια αυξανόταν με κάθε καινούργια τεχνολογία που έμπαινε στη ζωή μας. Game boys, Laptops, κινητά τηλέφωνα, mp3 players, όλα τόσο promising, όλα με το ίδιο πρόβλημα: Battery life. Τι να το κάνω το laptop που έχει 600 terrabyte σκληρό και μπορεί να παίζει 3.ooo.ooo ώρες video όταν η μπαταρία του κρατάει δυο? Πόσο χρήσιμο μου είναι το iPhone σε ένα ταξίδι μέχρι τη Θεσσαλονίκη όταν στα μισά του δρόμου θα έχει πεθάνει και δεν θα έχω καν τηλέφωνο?

Αυτό λοιπόν που είχα οραματιστεί τότε, ήταν wireless energy. Ενέργεια που να παρέχεται όπου κι αν είσαι ασύρματα, έχοντας πάντα την συσκευή σου φορτισμένη. Και φυσικά, τότε στο μακρινό '90, όσοι άκουσαν την ιδέα μου την θεώρησαν αδύνατη. THEY LAUGHED AT ME AT THE ACADEMY!
Φυσικά, η γνώση και η θεωρία προυπήρχαν έδω και δυο αιώνες (ή billions of years αν μετρήσουμε την ηλιακή ενέργεια που, well, είναι wireless) αλλά είμασταν ακόμα μακρία απο μια εμπορική και, πανω απ' όλα, αποδοτική εφαρμογή της.

Σχεδόν 20 χρόνια μετά, επιτέλους οι πρώτοι wireless chargers έχουν κάνει την εμφάνιση τους στην αγορά. Για την ώρα, πρόκειται για μικρά pads που συνδέεις σε μια μπρίζα και απλά ακουμπάς το κινητό σου ή whatever επάνω τους και φορτίζουν. Καμία τρομακτική εξέλιξη απο το να χώνεις ένα βύσμα, προς το παρόν, αλλά με αποδοτικότητα 90% και με ταχύτητα φόρτισης παρόμοια των συμβατικών chargers, είναι ένα πολύ καλό πρώτο βήμα. Σιγά σιγά οι κατασκευαστές θα υοθετούν την τεχνολογία αυτή στις μελλοντικές συσκευές (ήδη το αναμενόμενο - και ήδη στην wishlist μου - palm pre έρχεται με wireless charger), η τεχνολογία θα εξελιχθεί και θα γίνει αναπόσπαστο κομμάτι στα σπίτια μας και στις πόλεις μας. Θα δημιουργηθούν καινούργια wifi hotspots που αντί για ιντερνετ θα προσφέρουν ενέργεια, κρατώντας τα gadget μας ζωντανά όπου κι αν βρισκόμαστε. Το κινητό τηλέφωνο της n γενιάς δεν θα χρειάζεται "μπαταρία".

Hear that, batteries? Soon you will be dead. For real this time. Or... undead. Όπως το δεί κανείς.

Όσο για τους τρόπους απόκτησης ενέργειας, τότε είχα σκεφτεί να χρησιμοποιούμε την ενέργεια απο τον πλανήτη μας. Καταιγίδες, σεισμούς, ηφαίστεια και γενικά ό,τι μπορεί να μετατραπεί (ε, όλα?) σε ενέργεια. Πολύ αργότερα (συγκεκριμένα, ενα χρόνο και κατι ψιλά πρίν) έμαθα οτι αυτό κατηγοριοποιεί ένα ανεπτυγμένο πολιτισμό σε τύπο Ι και οτι εμείς είμαστε ακόμα μακριά απο αυτο το στάδιο. Όχι πολυ, αλλά μακριά nevertheless.

Get it on

2009-01-19T11:06:00.004+02:00

Η καινούργια διαφήμιση της Durex είναι καταπληκτική, όπως οι περισσότερες της.

Και πηγαίνετε εδώ να δείτε και τα τρία outtakes. Ειδικά το τρίτο είναι ίσως πιο αστείο και από την ίδια την διαφήμιση.

New Obsessions: The Venture Brothers

2009-01-16T19:16:00.005+02:00

Το Venture Brothers είναι μια σειρά κινουμένων σχεδίων του Adult Swim του Cartoon Network που μετράει ήδη τρείς κύκλους (13 επεισοδια ο καθένας) με τον τέταρτο να έρχεται. Ασχολείται με τις περιπέτειες ενός πρώην παιδιού adventurer, τώρα αποτυχημένος σαραντάρης super-scientist με δυο γιούς και τον σωματοφύλακα του, σε εναν κόσμο γεμάτο super villains, monsters και λοιπούς κινηματογραφικούς και κομιξικούς κινδύνους.

Φαινομενικά, το Venture Bros. είναι ενας φόρος τιμής σε παλιές Hanna - Barbera σειρές όπως το Scooby Doo και, πολύ περισσότερο του Jonny Quest (του οποίου οι χαρακτήρες υπάρχουν μέσα στη σειρά, μεγαλωμένοι και κατεστραμένοι), καθώς και μια μεγάλη 'ενήλικη' παρωδία των silver age superhero και adventure comic books. Αλλά το awesomness της σειράς είναι οτι όχι μόνο δεν σταματάει στην παρωδία, γεμίζοντας τα επεισόδια με pop culture references, κάνοντας τα κατανοητά μόνο από τους μυημένους, αλλά βάζει την παρωδία σε δεύτερη μοίρα, φτιάχνοντας ένα ολόδικο του universe γεμάτο δράμα και ολοκληρωμένο με ανάπτυξη χαρακτήρων και cliffhangers από season σε season.
Το pop-cult lore είναι εκεί αν το γνωρίζεις, αλλά η πραγματική σειρά βρίσκεται στη εξυπνάδα και την μοναδικότητα που προκύπτει από αυτό.

Εγώ πάντως αν και την ολοκλήρωσα εδω και ένα μήνα (twice!), ξαναβάζω σχεδόν καθημερινά τα επεισόδια (καμια φορα το ίδιο επεισόδιο δυο φορες τη μέρα) και τα ξαναβλέπω. Κατι που δεν έχω κάνει ποτέ με άλλη σειρά.

Μικρές ψυχώσεις

2009-01-14T19:52:00.002+02:00

Όπώς αυτή για παράδειγμα.

Όλα άρχισαν από μια μουτζούρα που έκανε η Βασιλική στη δουλειά για να δεί αν γράφει το στυλό, πάνω σε μια καθαρότατη Α4. Μια μουτζούρα που δεν μπορούσα να την αφήσω έτσι να βρωμίζει το χαρτί και τώρα είναι η αριστερή πλευρά της καρδιάς από την οποία βγαίνει ο δράκος.

...Και μετά έπρεπε να το συνεχίσω! Με τράβαγε σαν μαγνήτης όλη την ώρα και με υποχρέωνε να το μεγαλώνω μέχρι που το χέρι μου πόναγε απο την ένταση. Με τρομάζουν κάτι τέτοια πράγματα. Συνήθως αρχίζουν όταν μιλάω στο τηλέφωνο ή όταν βαριέμαι και μετά δεν σταματούν με τίποτα.

Και, κοιτάχτε, έχει και θέμα. Αρχίζει με τον Γαλαξία μας πάνω πάνω, ο Ήλιος, οι πλανήτες, ο άνθρωπος, οι πόλεις, και μετά ο ουρανός με τα πουλιά, τα καιρικά φαινόμενα, τη Σελήνη, τα σύννεφα και μετά οι θάλασσες με τον ψαρικό τους κόσμο. Και στον βυθό πετρέλαιο και ένα ηφαίστειο που οδηγεί στα έγκατα της Γής, με έναν σκελετό δεινοσαύρου στα αριστερά, και την κόλαση στα δεξιά.

Hey, hypocrites

2009-01-05T19:09:00.003+02:00

Τι έγινε? Που είναι οι πορείες για τον πυροβολισμό ενός ακόμα αθώου? Που είναι τα καψίματα? Που είναι τα συνθήματα που λένε οτι το παρακράτος δολοφονεί? Που είναι τα συλλαλητήρια κατά των δολοφόνων?

Που είναι οι δίκαιοι bloggers που νοιάζονται για την ανθρώπινη ζωή και τα facebook groups? Η μήπως οι ανθρώπινες ζωές δεν έχουν αξία αν έχουν συγκεκριμένα επαγγέλματα? Α, ξέρω. Είναι επειδή ήταν 21 χρονών και όχι 15. Οι ανθρώπινες ζωές χάνουν αξία όσο μεγαλώνουν.

Assholes.

Awareness

2009-01-05T02:23:00.000+02:00

Αφιερωμενο στους ποδηλάτες φίλους μου.

Καλά Χριστούγεννα

2008-12-24T03:46:00.002+02:00

Τι τελειότητα είναι αυτή? Δεν έχω λόγια.

Via Σπιτόσκυλο.

Κινηματογραφικές Προτάσεις

2008-12-22T00:25:00.004+02:00

Αν βαρεθήκατε να τρέχετε σε επεισόδια ή να τρομοκρατήστε από τις ειδήσεις, να μια ωραία κλασική ταινία που βρήκα στην βιντεοθήκη μου και την προτείνω ανεπιφύλαχτα.

Τώρα, ο λόγος που αυτή η ταινία βρίσκεται στην βιντεοθήκη μου είναι επειδή παίζει ο Bruce Campbell.

Round Two

2008-12-19T13:27:00.005+02:00

Οι πολεμικοί μου ανταποκριτές με ενημέρωσαν οτι τα καινούργια δακρυγόνα από το Ισραήλ είναι τόσο αποτελεσματικά που σχεδόν έδωσαν συγχαρητήρια στην ελληνική αστυνομία για την πετυχημένη αγορά. Ανώνυμοι πάνκιδες παθόντες δήλωσαν μετά την ρίψη ενός: "Πωπωω, πως απλώνεται έτσι ρε μαλάκα. Σα μουνί" (ρεπορταζ από την ποδηλάτρια φίλη και συνπαθούσα)

Η εν λόγω αγορά ήταν μέρος της κυβερνητικής προτοβουλίας "Σύγχρονος Μπάτσος" με σκοπό την αναβάθμιση της αστυνομίας και προήλθε μετά απο ακύρωση του προηγούμενου σχεδίου να εξοπλίσουν τις ειδικές δυνάμεις καταστολής με segways όπως βλέπετε και στην φωτογραφία πιο κάτω.

Αν και στην Κίνα φαίνεται να είχε επιτυχία, οι υπέυθυνοι του σχεδίου αποφάσισαν να μην προχωρίσουν σε αυτή την αγορά μετά από αντίρρηση του ύπευθυνου δημόσιας εικόνας, του προγράμματος, ο οποίος δήλωσε "Θα μας πάρουν με τις πέτρες ακόμα και χωρίς επεισόδια". (φωτογραφία από το Big Picture)

Στο μεταξύ, η επιστημονική κοινότητα του πλανήτη έχει συγκλονιστεί μετά από την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία του Periodic Table of Awesoments από το Dapperstache.

Ειδικοί προειδοποιούν για τον ενδεχόμενο κίνδυνο οτι ο πίνακας ειναι τόσο Awesome που θα έπρεπε να υπάρχει στον πίνακα, κάτι που θα οδηγούσε σε παράδοξο και πιθανότητα δημιουργίας μαύρης τρύπας (Bh).

Μιλώντας για awesome πράγματα, έπεσα χθές επάνω στο site της U.S. Air Force. Κάντε κλίκ στο λίνκ και αφού φορτώσουν τα τρία λίνκς (Air, space, cyberspace) πατήστε τα για να δείτε όλα τα διαφορετικά animations που έχουν κάνει στην Γή. (αν και, μόνο το rendering των ωκεανών θα ήταν αρκετό να σας πετάξει τις κάλτσες.)

Καταπληκτική δουλειά, το internet του μέλλοντος και τα λοιπά, και μιλάμε μόνο για την εισαγωγική σελίδα. Πιο μέσα έχει δεκάδες high quality flash games, cutting edge web technologies και πολυ προπαγανδα. Χαλάλι τους λέω εγώ. Best of web.

Και για σύγκριση, δείτε και το αντίστοιχο ελληνικό. Αυτό το παπάρι.

Nova. Πετυχημένη διαφημιστική καμπάνια ή διαστημόπλοιο?

2008-12-17T21:16:00.002+02:00

Κάθομαι εδώ και μια βδομάδα και λέω σε όλο τον κόσμο πόσο καταπληκτική είναι η καινούργια διαφημιστική καμπάνια της Nova, έχοντας δει μόνο δυο από τα έξι TV spots.

Και μετά από ένα βράδυ που διηγόμασταν ο ένας στον άλλον αυτές που είχε δεί ο καθένας και κοντέψαμε να πάθουμε κακό απο τα γέλια, έφαγα όλο το internet να τις βρω αλλα μάταια.

Έφτασα λοιπόν στο σημείο προχθές να στείλω e-mail στο nova λεγοντας τους να τις βάλουν κάπου οnline να τις βλέπει ο κόσμος και σήμερα, συμπτωματικά ή μη, βρίσκονται στην κεντρική σελίδα του καναλιού, κάτω κάτω.

Best campain ever, λέμε.

Απ' τα αλώνια στα σαλόνια

2008-12-17T00:53:00.003+02:00

Και από το "μυστικό" πάρτυ στη μέση του πολέμου του Σαβάτου, στο γιαλατζί Upper East Side του Manhattan, όπου δεκάδες Σερίνες και Τζένες διασκέδασαν με τα λεφτά του περιοδικού Free και των χορηγών του.

Στην είσοδο είπαμε τα ονοματα μας στην κοπέλα για να κοιτάξει την guest list της αλλά ο πορτιέρης την σταμάτησε λέγοντας της "Δεν χρειάζεται, τα παιδια ειναι ΟΚ, μπαίνουν". Καλά, όλοι μπαίνουν ψηλέ αλλά thanks για το boost.

Και μέσα, η τεμπελιά μας να πιάσουμε τραπέζι και καναπέ μας έβγαλε κερδισμένους αφού ερχόταν αγκαζέ με ένα μπουκάλι τεκίλα το οποίο ήπιαμε όλο για να μην στεναχωρήσουμε τους οικοδεσπότες μας, χαζεύοντας τις χορευτριες με τα δερμάτινα εσώρουχα.

Σε ευχαριστούμε, Free για την ψευδαίσθηση οτι έχουμε λεφτά και για το hangover που είχα όλη μέρα σήμερα στην δουλειά.

You know you love me, Xoxo, Than van Der Blu

The Big Picture

2008-12-15T20:38:00.007+02:00

Το Big Picture είναι ένα blog με καταπληκτικές φωτογραφίες απ' όλο τον κόσμο, το οποίο παρακολουθώ και το σημερινό του post έχει ως θέμα τις εδώ εξεγέρσεις, προσφέροντας μερικές απίθανες φωτος. Ποστάρω εδώ τις αγαπημένες μου και πηγαίνετε εκεί για τις υπόλοιπες.

Μπάτσοι φλαμπέ. Και αναρωτιόμουν πως και δεν αρπάζουν ανάμεσα σε τόσες φωτιές.

Κούκλες βιτρίνας που καίγονται. Τρείς πίπες στον φωτογράφο για την πιο horror pic των ημερών.

Motherfucking LASERS and shit! Το RPG του δρόμου δεν έμεινε στα σπαθιά και τις βαλίστρες. Και η καλύτερη προσωπικά....

Καλά. Η φωτογραφία είναι απλά από άλλη εποχή! Το χρώμα, η χειρονομία, το κοριτσάκι. Άλλη εποχή λεμε! Τρελά συγχαρητήρια στην φωτογράφο και στα παιδιά που μας αποδεικνέιουν οτι οι hippies δεν έχουν πεθάνει.

City of A Chronicles: City of Shadows

2008-12-15T12:02:00.013+02:00

Act I: Unfamiliar streets

Δώσαμε ραντεβού με τους ξενιτεμένους φίλους μου, που έλειπαν σε όλη την Ευρώπη αυτή τη περίεργη βδομάδα, στο σημείο που πάντα δίνουμε ραντεβού. Μόνο που η Μεσολογγίου, οπως σωστά είχε δηλώσει ο Χάρης στην άρχη των επεισοδίων, δεν ήταν πια ο ίδιος δρόμος. Η γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλα είχε ανεπίσημα μετονομαστεί σε γωνία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου 15 ετών και αντί για αμέριμνες παρέες υπήρχε ενα σκυφτό ευλαβικό πλήθος. Αντί για μηνύματα με σπρέυ μια ταπετσαρία γραμμάτων κάλυπτε τους τοίχους και η ευχάριστη οχλαγωγία είχε δώσει τη θέση της σε μια βαριά σιωπή που έσπαγε που και που το περαστικό μηχανάκι ή το χαρούμενο ringtone του κινητου του Χάρη.

Αφού μαζευτήκαμε και αγκαλιαστήκαμε κινήσαμε προς τον προορισμο μας, περνώντας από την Στουρνάρη, αφήνοντας την προσωπική μας πολεμική ρεπόρτερ να μας ξεναγήσει και να μας διηγηθεί το δικό της χρονικό των ημερών που έζησε πρώτη γραμμή. Η Στουρνάρη, χωρίς παρκαρισμένα αμάξια έμοιαζε ξένη, δείχνοντας το πραγματικό της μέγεθός και το πιο εικονικό μαγαζί της silicon valley της Αθήνας είχε γίνει απο συμβολο τεχνολογίας σε σύμβολο αγώνα. Η γωνία του Παπασωτηρίου είναι ακόμα κλειστή με δύο καμμένα αμάξια και κάδους. Τα φανάρια είναι όλα σβηστά. Εικόνες απο το πρόσφατα παιγμένο Fallout 3 ζωντανεύουν μπροστά μου. Το tour συνεχίζεται και έξω απο τα εξάρχεια. Πατησίων, Ομόνοια, Πειραιώς.

Act II: Μεταξουργείο.

- Ωραία περιοχή το Μεταξουργείο.
- ...Οχι, δεν είναι.
- Ναι, όχι δεν είναι αλλά ξέρεις τι εννοώ. Είναι... ενδιαφέρουσα.

Το Αστάρι δεν είναι αυτό που βάζουν στους τοίχους για να πιάσει απο πάνω η μπογιά? Σίγουρα είναι κάτι που δεν τρώγεται. Κάτσαμε, φάγαμε και είπαμε πως περάσαμε και τι μάθαμε τη βδομάδα που είμασταν χωριστά, έχοντας μερικά απο τα παραδοσιακά προϊόντα της Ολλανδίας (τσόκαρα, τουλίπες) να συνοδεύουν την βραδιά μας. Επίσης, μου εξήγησαν επιτέλους τι είναι ένας κρατιστής και τους λόγους για τους οποίους δεν είμαι. Φίλε P5ycho, καλύτερα να είχες πάρει αυτό πίσω και να είχες επιμείνει στο "τελειωμένος πανηλίθιος".

Act III: Hidden places and long dead emperors

Παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής μέσα από τα στενά του Μεταξουργείου βρεθήκαμε σε έναν ακόμη φανταστικό κόσμο. Ένα μεγάλο τείχος με υπερβολική περίφραξη φύλασε μια εντελώς άδεια αλάνα. Φαινομενικά άδεια, αλλά τόσο μεγάλη που θα μπορούσε να χωρέσει ένα ολόκληρο κτίριο. Ένα κτίριο αόρατο στην αντιληψη μας, οπού όλοι μας έχουμε υπνωτιστεί για να μην βλέπουμε. Όπως το lair του Shiwan Khan στο The Shadow.

Και, σαν οι δρόμοι να ήθελαν να ενισχύσουν αυτή τη φαντασίωση, μας οδήγησαν στα πραγματικά Headquarters της περιοχής.

Το μεγάλο κτίριο με τα τεράστια χρυσά γράμματα είναι, όπως μας πληροφορεί η ταμπέλα από κάτω, κινέζικο εμπορικό κέντρο. Το Attica της China Town. Αλλά μην γελιέστε από την βιτρίνα. Μέσα, νεκροί παντοδύναμοι αυτοκράτορες συνομωτούν για την κυριαρχία του κόσμου και αρχαία μυστικά μαγείας και δύναμης ανταλλάσουν χέρια. Ο κινδυνος είναι μεγάλος, μα μη φοβάστε. Το φεγγάρι από πάνω υπόσχεται ήρωες.

Swing kids

2008-12-14T16:55:00.004+02:00

Εν μέσω ενός πολέμου, περπατάμε σκυφτοί. Το Σύνταγμα ειρηνικά κλειστό. Γυρω μας τα νεα και οι φήμες διαδίδονται απο στόμα σε στόμα. "Καιγονται πάλι τα εξάρχεια".

Μια πορεία κόβει την Πειραιώς στα δυο. Κάποιος σπάει το φανάρι. Η τεχνόπολις σκοτεινή, άδεια, με τις πόρτες κλειστές. "There's nothing to see here, kids. Move along".

Πλησιάζουμε την πόρτα. Ξέρουμε οτι κάτι υπάρχει. "Ηρθαμε για το πάρτυ" Προχωράμε στο σύνθημα ψιθυριστά. "Τα ραπανάκια δεν ανθίζουν τον χειμώνα". Η πόρτα ανοίγει για εμάς. "Πίσω αριστερά, παιδιά"

Τα βαριά παλτά της επανάστασης βγαίνουν. Μέσα κόκκινα χαλιά, ψεύτικοι πολυέλαιοι, Nu rave και free drinks. We mingle.

Βγαίνουμε έξω για ένα τσιγάρο. Ο αέρας φέρνει απο μακριά ήχους σειρήνων και κρότων. Κάτι γίνεται πάλι. Κανείς δεν ξέρει τι αλλά όλοι άκουσαν από κάτι. Οι φήμες συνεχίζονται. Καποιοι πηγαίνουν να δούν.

"'Ακουσα σειρήνες", "Έριξαν δακρυγόνα", "Τελείωσαν τα ποτά", "Εσπασαν το Mamacas", "Καλά του έκαναν", "Το παρτυ θα κλέισει σε μια ώρα. Θέμα ασφάλειας.", "Το μπαρ ανεφοδιάστηκε"

Μπαινουμε πάλι μέσα.

Η καρδιά μας είναι βαριά καθώς συνειδητοποιούμε την αλήθεια: Τα μπαλόνια είναι το σύμβολο της χαράς και της ευτυχίας. Και σκάνε.

Χορεύουμε μέχρι το τέλος και μετά βρώμικο σε μια άδεια πλατεία Κεραμεικού και υποκατάστατο του πάρτυ στο K44 οπου ένα ζευγάρι κυριαρχούσε στην πίστα. Ένα ζευγάρι που την άλλη μέρα θα μπορεί να πεί "Πω, πω, χορέψαμε χθές" και να το εννοεί.

Η νύχτα τελειώνει με το δικό μας σύνθημα. "Το Ugly Betty γαμάει το Gossip Girl" (c) Κατερίνα.

A rather huge post about facts.

2008-12-11T11:12:00.007+02:00

Μέσα σε μια βδομάδα έχω περάσει από όλα τα πολιτικά, ψυχολογικά και ανθρώπινα στάδια και έχω μπει αυθαίρετα σε διάφορες κοινωνικές κατηγορίες. Από φλώρος του καναπέ και παραμυθιασμένος των media, μέχρι το, καινούργιο για μένα "κρατιστής", το οποίο ακούγεται σαν πολυ κακή λέξη έτσι όπως ειπώθηκε. Απ' την αλλη, το ίδιο ακουγόταν και το κουμουνιστής 50 χρόνια πριν στην Αμερική.

Είναι το τίμημα του να προσπαθείς να είσαι ανοιχτός και να κατανοείς τα πράγματα από όλες τις μεριές, οχι για να δικαιολογίσεις η να ταχτείς με μια από αυτές αλλά για να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το τι γίνεται και για το πως λειτουργούν τα πράγματα. Για να "get a fucking perspective" οπως είπα και στο προηγούμενο post μου. Και, έτσι οπως έχω μάθει εγώ τουλάχιστον, το να καταλάβεις τον μηχανισμό είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον αλλάξεις. Μας το λέει και ο Sylar στο Heroes. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνεις detached και emotionless παρατηρώντας τα πάντα κοινωνιολογικά και, φυσικά ο κίνδυνος να γίνεις εχθρός όλων. Επειδή "αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι με τους άλλους".

Τα facts δεν δικαιολογούν, εξηγούν. Όταν σε χτυπήσει κεραυνός, το να έρθει κάποιος να σου πεί "ξέρεις, αυτό συνέβει λόγο της αποφόρτισης ήλεκτρικού φορτίου στην ατμόσφαιρα" είναι ίσως το πιο pointless πράγμα που μπορεί να σου πεί. Από την άλλη, το να κατηγορίσεις την φύση και να αρχίσεις να καίς δάση είναι ηλίθιο. Κανείς φυσικά δεν το κάνει γιατι λιγο πολύ όλοι ξέρουμε τα facts πίσω από αυτό και γι' αυτό δεν κρατάμε ενα μεγάλο μεταλικό κοντάρι στην εξοχή οταν έχει thunderstorms. DUH!
Τα facts και οι μηχανισμοι μας βοηθούν να προσαρμοστούμε και να προσαρμόσουμε. Μας βοηθούν να δούμε μια κατάσταση από πιό ψηλά και όχι απο το επίπεδο του δρόμου μας. Δεν παίρνουν πλευρές, δεν είναι άδικα ή δίκαια.
And the facts are these:

Ο θεσμός του κράτους είναι αναγκαίος.
Επίσης, η εναλλαγή μέρας/νύχτας είναι αναγκαία και οι αιτήσεις σας για την Μύχτα, δεν θα γίνουν δεκτές.

Ο ανθρωπος δημιουργεί ομάδες. Ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο φυσικός τρόπος διαβίωσης, επιβίωσης, εξέλιξης και προόδου του είδους. Και όσο προχωρούμε σε αυτόν τον πλανήτη και όσο μεγαλώνουμε σαν ειδος, τόσο μεγαλώνουν οι ομάδες. Από αγέλες και κοινότητες, σε φυλές, σε χωριά, σε πόλεις, σε ομάδες πόλεων, σε κρατίδια, σε ένωση κρατιδίων, σε χώρες, σε συμμαχίες, σε ηπειρώτικές ενώσεις (E.U.) και, εν τέλει, όσο και να το φοβάστε, σε πλανητικό επίπεδο. Σε ένα παγκόσμιο, πανανθρώπινο χωριό. Αυτό είναι ένα μέλλον που δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Μπορούμε μόνο να προσπαθήσουμε να το κάνουμε καλύτερο. Και φυσικά το κράτος χρειάζεται management. Είτε μιλάμε για τον μάγο της φυλής, είτε για τον χαρισματικό επαναστάτη ηγέτη, είτε για τον αναρχικό που θα οργανώσει την επίθεση βάση πείρας. Όπου υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων υπάρχει κράτος και όπου υπάρχει κάποιος υπεύθυνος, υπάρχει εξουσία. Ακόμα και το ποιος θα μαζέψει τα μπουκάλια, ποιος θα φτιάχνει τις μολωτοφ και ποιος θα τις πετάει είναι μια μορφή αυτών. Άρα το προβλημα μεχρι τώρα δεν είναι η ύπαρξη του κράτους αλλα το πως δουλεύει αυτο. Που μας πάει στο δεύτερο fact.

Το κράτος ποτέ δεν λειτουργεί καλά για όλους.
"Ειναι η δεύτερη φορά που φτιάχνω τις μολωτοφ αυτή τη βδομάδα. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ!"

Όταν μιλάμε για μια ομάδα 100 ανθρώπων είναι εύκολο να μαζευτούν σε μια αλάνα και να αποφασίσουν απο κοινού, αλλά όσο μεγαλώνει η ομάδα τόσο πιο δύσκολο γίνεται να βγούν αποφάσεις και να κρατήσεις τους πάντες ευχαριστημένους. Και όταν ο αριθμός ανεβαίνει σε εκατομμύρια, τότε γίνεται αδύνατον. Και τωρα μιλάμε για δισεκατομμύρια γιατί, το κάθε κράτος δεν είναι κλειστό σύστημα. Επιρεάζεται και επιρεάζει ολα τα υπόλοιπα κράτη-υποσυστήματα σε αυτόν τον πλανήτη, κάνοντας την δουλεια ενός έντιμου πολιτικού που νοιάζεται για το καλό όλων (πλάσμα μύθικο) ακατώρθωτη.

Κοιτάχτε όσο πίσω θέλετε και βρείτε μου μια εποχή και έναν τόπο που δεν υπήρχε αδικία, ταξική διαφορά, φτώχεια, παράπονο και αγώνας. Μέχρι και το poster boy του καλού, ο Champion της αγάπης και της δικαιοσύνης, the one and only Jeeeesus, είχε πει "There will be poor, always". Και φυσικά, σιγά σιγά ο ανθρώπος μάχεται για τα δικαιώματα του. Σιγά σιγα ξέπερνα αδικίες. Αλλά χρειάζεται χρόνια, δεκαετίες και, καμιά φορα, αίμα. Αλλά ποτέ δεν θα είναι ευχαριστημένοι όλοι. And the needs of the many will always outweigh the needs of the few. (thanx, Spock) Και φυσικά αυτό μας πάει στο τρίτο fact μας.

Δεν συμφωνώ με αυτά που λές, αλλά θα μάχομαι για να blah, blah...
(εκτός αν πραγματικά δεν συμφώνω με αυτά που λες)

Σε κάθε ιδεολογία, καλή, κακή, υπάρχουν υποστηριχτές. Ο,τι και να πιστεύεις θα βρείς πάντα ανθρώπους να σε στηρίξουν, θα βρείς πάντα ανθρώπους να πείσεις, θα υπάρχουν πάντα "λογικά" επιχειρήματα και αποδείξεις. Όλοι έχουν την δική τους ιδέα για το πώς λειτουργεί ο κόσμος, όλοι προσπαθούν να την επιτύχουν και όλοι θα κοιτάξουν το δικό τους τομάρι. Και σε όλες τις ιδεολογίες υπάρχουν φανατισμένοι. Και ο φανατισμός ειναι κακό πράγμα. Είτε είσαι ο μεγαλύτερος φασίστας, είτε είσαι ο πιο ακραίος ακτιβιστης, ο θρησκος ή ο αγωνιστής της λαικής δικαιοσύνης, αν είσαι φανατισμένος και δεν μπορείς να κοιτάξεις παραδίπλα είσαι το ίδιο σκατα. Ο φανατισμός σε κάνει να μισείς τυφλά. Όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις σου απο πίσω, όσο και να θές να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο, δεν θα μπορέσεις καν να δείς το καλύτερο να έρχεται αν έχεις τα μάτια σου κλειστά.

ΟΚ, προς το τέλος δεν ήταν και τόσο fact. Περισσότερο προσωπική γνώμη. Πάμε στα δικά μας τώρα.

Μπάτσοι, γουρούνια και δολοφόνοι.
Ο τίτλος του επερχόμενου "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα"

Η εξουσία και η δύναμη διαφθείρει. Thank you, captain Obvious. Σε κάθε μερια και κάθε μορφή εξουσίας υπάρχει κατάχρηση. Και όταν αφήνουμε την διαφθορά να συνεχίζεται, όλο το σύστημα σαπίζει σιγά σιγά και το παράνομο γίνεται καθημερινότητα. Σωστα? Σωστα. ΚΑΘΕ μορφή εξουσίας, ομως. Σωστα? Δύναμη είναι το όπλο στα χέρια, το σήμα στο στήθος και ο νόμος στο πλευρό σου. Δύναμη είναι ο έλεγχος ενός κράτους, τα media, τα λεφτά, τα μπράτσα. Δύναμη είναι η πορεία, η διαμαρτύρια, η γνώμη του κόσμου, το πανεπιστημιακό άσυλο. Και όλες οι μορφές δύναμης μπορούν να διαφθείρουν.

Η εξουσία του ελληνικού κράτους είναι διεφθαρμένη. Χρησιμοποιούμε τις δικές μας δυνάμεις για να το πολεμήσουμε και να το σταματήσουμε και όταν μας τις στερούν, τις παίρνουμε πίσω με τσαμπουκά. Πολεμάμε την φωτιά με φωτιά και καλά κάνουμε. Αλλά προσοχή. Η δύναμη διαφθείρει. Και όσο προσεκτικός και να είσαι εσυ, δεν είσαι ποτέ μόνος.

Επίσης κατι που δεν νομίζω οτι μπορεί να αρνηθεί κανείς είναι οτι υπάρχει ένας πόλεμος μεταξυ αστυνομιας/κρατους και... των Others (σε προσπάθεια αποφυγής γενικεύσεων τύπου αναρχικός, κουκουλοφόρος, αντιεξουσιαστής, πειρατής κτλ, κάνω μια μεγαλύτερη γενίκευση και ταυτόχρονα το τρίτο TV reference). Και ο πόλεμος δεν ξεκίνησε χωρίς λόγο. Και ο πόλεμος δεν ξεκίνησε απο τα παιδια. Αλλά με το περασμα του χρόνου αυτος ο πολεμος γίνεται ένας φαύλος κύκλος με τις δυο μεριες να διαιωνίζουν την κατάσταση και να προκαλουν. Και οπως σε κάθε πολεμο, ακόμα και σε εναν που, τις περισσοτερες φορές είναι ψυχρός και μένει στα λογια, γινονται μαλακιες και υπαρχουν θυματα. Και πάντα τα θύματα ειναι αθωα.
Αλλα οι πολέμοι πρεπει να εχουν τελος. Ο σεβασμος δεν κερδιζεται καιγοντας. Παει αυτο, το καναμε, ξεσηκωσαμε, εκτονοθηκαμε, δειξαμε πυγμη. Και τωρα?
Θα πέσουμε και πάλι στον ψυχρό πόλεμο του δρομου, μεχρι ο επομενος βιδωμένος μαλακας να σκοτωσει?

Ζητάμε απο το κράτος να μας σέβεται. Αν, αν καταφέρουμε να κερδισουμε αυτον τον σεβασμο, ειμαστε έτοιμοι να δωσουμε και μεις λιγο πισω? Είμαστε καλύτεροι απο αυτό που πολεμάμε?

Αυτό τελικά που θέλω να πω, και θα μπορούσα να το πω χωρίς να γράψω 2.000 λέξεις είναι οτι είμαι εναντιον κάθε πράξης που, με την δική μου ηθική και αίσθημα δικαιοσύνης, θεωρώ λάθος. Από όποια μεριά κι αν προέρχεται και για οποιονδήποτε λόγο.
Οχι μονο λαθος επειδη χαλασε το περιπτερο του τιμιου βιοπαλαιστη, αλλα λαθος επειδη ο αγωνας ετσι δεν δικαιωνεται. Κατι που το ξερετε καλυτερα απο εμενα.

Και ναι, ξέρω οτι το post αυτό είναι το ίδιο pointless με το να σου εξηγεί κάποιος γιατί σε χτύπησε ο κεραυνός. Όχι επειδή δεν υπάρχουν ακόμα ανθρωποι που κυκλοφορούν με σιδερένια δοκάρια στη βροχη, αλλα επειδή δεν τους νοιάζει.

Ah, ξέχασα να σχολιάσω το κρατιστής. Στο επόμενο ποστ.

Open your eyes

2008-12-08T11:50:00.006+02:00

Αυτή είναι η πόλη σας.

Δεν είναι η πόλη της κυβέρνησης. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Δεν είναι η πόλη των μπάτσων. Οι μπάτσοι κάνουν τη δουλειά τους. Μερικοί καλά, άλλοι όχι. Μερικοί είναι μαλάκες, άλλοι όχι. Αλλά αυτή είναι η πόλη σας. Να την χαίρεστε.

Δεν παίρνω μεριά επάνω στο περιστατικό που ξεκίνησε όλα αυτά. Δεν με ενδιαφέρει αν επιτέθηκαν στο περιπολικό και ήταν αυτοάμυνα ή αν ήταν ψέμα. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν ατύχημα ή αν ήταν μαλάκας ο μπάτσος. Αυτό που με ενδιαφέρει εμένα είναι το αποτέλεσμα και η αδικία αυτού. Και το αποτέλεσμα πολύ απλά και με λίγα λόγια είναι αυτό:

Μπάτσος κάνει μαλακία, ξεσηκώνεται όλη η Ελλάδα και καίνε τα πάντα.
Άγνωστοι κάνουν μαλακίες καθημερινά, καίγοντας αμάξια, σπάζοντας βιτρίνες και δέρνοντας κόσμο και κανείς δεν λέει τίποτα.

Τα μυνήματα στους τοίχους που λένε οτι ζούμε σε ένα κράτος φόβου λένε την αλήθεια. Μονό που κάνετε λάθος ως προς την ποιά μεριά εννοούν. Δεν είναι προειδοποίηση, είναι απειλή και κάυχηση. Είναι ένα κράτος φόβου γιατί οποιαδήποτε στιγμή, όποιος θέλει μπορεί να σου κάψει το αυτοκίνητο ή να σε πλακώσει στο ξύλο χώρις επιπτώσεις γι αυτόν.
Τα μηνύματα που λένε ότι δεν υπάρχει ελευθερία λόγου και πάλι έχουν δίκιο, και πάλι απο λάθος πλευρά. Γιατί οι μικρές ηλίθιες φοιτήτριες μπορούσαν να φωνάζουν "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" μπροστά στα μούτρα των μπάτσων και τις κάμερες των καναλιών, αλλά αν πήγαινε κάποιος να φωνάξει κάτι παρόμοιο στη Μεσολογγίου και στην πλατεία εξαρχείων, οι έκει θαμώνες δεν θα ήταν τόσο ανεκτικοί απέναντι του.

Το μεγαλύτερο κακό που έκανε η χούντα σε αυτή τη χώρα δεν ήταν τα εφτά χρόνια δικτατορίας ούτε το πολυτεχνείο. Το μεγαλύτερο κακό ήταν που εξαιτίας αυτού γαλουχήθηκαν γενιές ηλιθίων που μάχονται ενάντιας ενός κράτους που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους. Το κράτος που φοβάστε σας δίνει την ελευθερία να αντιστέκεστε. Σας δίνει την ελευθερία να λέτε την γνώμη σας, να φωνάζετε "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι", να κάνετε πορείες, να καίτε τα πάντα, να κάνετε καταλήψεις, απεργίες και να παίρνετε τον νόμο στα χέρια σας. Σας δίνει την ελευθερία να φερθείτε όσο πιο κοντά μπορείτε στους αμερικάνους και τους φασίστες που τόσο μισείτε, χωρίς κανένα σεβασμό προς την ίδια σας την πόλη.

So, open your eyes, get a gook look around and
GET A FUCKING PERSPECTIVE!

Και αν επιμένετε να παραμείνετε στα ιδανικά σας, τότε σας εύχομαι να ζήσετε με αυτά και στο τέλος να πεθάνετε και από αυτά.

Μόνοι, στην άκρη ενός δρόμου, από τραύμα στο κεφάλι επειδή κάποιος διαφώνησε μαζί σας.

highschool Reunion

2008-12-05T14:23:00.016+02:00

Έγω όταν ακούω reunion αρχικά χαίρομαι γιατί στο μυαλό μου μου έρχονται εικόνες από αμερικάνικες ταινίες, με όοολο το σχολείο μαζεμένο σε έναν καλοφώτιστο χώρο όπου μπορείς να μιλήσεις άνετα και να catch up με τους παλιούς σου συμμαθητές, και πηγαίνεις συνήθως με την γκόμενα/ο και μια ιστορία για το πόσο πετυχημένος είσαι. Και που φυσικά, ο bully έχει γίνει είτε gay είτε αλκοολικός, οι hot κοπέλες παντρεμένες με δυο παιδιά η κάθε μια και ο σχολικός σου έρωτας still single και πρόθυμος.

Αλλά μετά μου έρχεται η πραγματική εικόνα. Γιατί, και τις δυο φορές που άφησα την φαντασίωση μου να με οδηγήσει σε ένα από αυτά, βρέθηκα σε ένα άσχημο σκοτεινό club, με άσχημη μουσική και δέκα ανθρώπους από άλλες τάξεις που ποτέ δεν έκανα ιδιαίτερη παρέα μαζί τους.

Και είναι αυτή η δεύτερη εικόνα που με κάνει να μην θέλω να πάω στο reunion που οργανώνει το παλιό μου σχολείο μέσω του facebook στις 12 του μήνα. Η εικόνα, συν τα 25 ευρώ είσοδο που αποφάσισαν να βάλουν για να κλείσουν το μαγαζί όλο δικό μας.

Πρώτα απ' όλα, που ακούστηκε να βάζεις είσοδο σε κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν θέλει/ενδιαφέρει να πάει (ακόμα και στα ιδανικά reunions του κινηματογράφου)? Και μάλιστα, τόσο υψηλή είσοδο? Θα έχει λέει open bar και ήταν το πρώτο επιχείρημα που άκουσα όταν γκρίνιαξα για την τιμή. Μα... μα άμα έχεις πληρώσει 25 ευρώ δεν είναι open bar πια! Θα κάθομαι να πίνω με το ζόρι μέχρι να βγάλω τα λεφτά μου και μετά θα σηκωθω να φύγω? Και πως θα πάω εγώ την γκόμενα για παρέα? Άλλα 25 και άλλα τέσσερα ποτά με το ζόρι ενώ εγώ κάνω το catch up μου?

Don't get me wrong, δεν ειναι πολλά τα 25 ευρώ γενικά. Τόσα θα χαλάσεις το λιγότερο ένα καλό βράδυ με ποτά και ταξιά και φαγιά. Είναι όμως πάρα πολλά για ένα reunion! αν ήταν σωστό reunion, έτσι όπως το περιέγραψα πιο πάνω, και ήταν να δώ ανθρώπους που έχω χάσει επαφή μαζί τους και θέλω να μάθω τι έγιναν, χαλάλι τα 25. Αλλά στην καλύτερη περίπτωση ο κόσμος εκεί θα αποτελείται από τρία γκρούπς: Αυτους που δεν με ενδιαφέρουν, αυτοί που έχω ήδη επαφή μαζί τους και άντε και αυτοί που θα μπορούσα να έχω επαφή μαζί τους οποιαδήποτε στιγμή (όλοι αυτοί που έχω στο facebook, δλδ.) φτηνότερα!

Όσοι θα ήθελα να δώ και δεν μπορώ αλλιώς, δεν θα είναι εκεί anyway οπότε, αν και θα ήθελα πολύ να διηγηθώ την ιστορία του πως ανακάλυψα τα post-its και έγινα πάμπλουτος μέσα σε μια νύχτα, φοβάμαι οτι δεν θα σας τιμήσω στο reunion. Εκτός κι άν μάθω ότι ο jock που μου τράβαγε το σώβρακο και με κλείδωνε στα lockers θα είναι εκεί με την αλκοολική του γυναίκα και επιτέλους θα πάρω την εκδίκηση μου.

Smell the duck

2008-12-03T12:59:00.001+02:00

'Ντάξει. Χωρίς λόγια πάει αυτό.
Απ' εδώ.

Elevator luxury

2008-12-03T11:09:00.002+02:00

'Εχετε καθήσει σε καρέκλα μέσα σε ασανσέρ? Μοναδική εμπειρία. Το έκανα κατά τη διάρκεια της μετακόμισης δυο φορές και ήταν δύσκολο να γυρίσω μετά πίσω στη μονότονη όρθια ζωή.

2012 and common sense

2008-11-25T16:11:00.013+02:00

Οκ, δεν κρύβω οτι χαίρομαι και εγώ τον όλο μύθο γύρω απο το 2012, καθαρά σε fiction περιβάλλον, όπως θα χαρώ και την καινούργια ταινία του Emmerich. Αλλά επειδή, όπως πάντα, νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα και να βάλω μερικά ηλίθια μυαλά στη θέση τους, ορίστε μια εξήγηση για όλα τα υποτιθέμενα "γεγονοτα" που θα συμβούν στις 21 Δεκεμβρίου του 2012. Έτσι, για να ξέρετε και να έχετε ενα πρόχειρο link να δείχνετε σε όποιον φοβισμένο συναντήσετε.

Ας αναλύσουμε ένα ένα όλα αυτά τα facts που ο υποθετικός μας φίλος με IQ παπαγάλου (έξυπνα πουλιά κατά τ'άλλα) ξεστομίζει επιγραμματικά δεξιά κι αριστερά.

1. Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, το ημερολόγιο που χρησιμοποιούσαν οι Μάγια και που μετρά εδώ και 5000 χρόνια τελειώνει! Και οι Μάγια έχουν προφητεύσει το τέλος του κόσμου για εκείνη τη μέρα (ή μια 'νέα αρχή)

Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 (23 για μερικούς) συμπληρώνεται στο long count calendar των αρχαίων μεσοαμερικάνικων λαών ο δέκατος τρίτος b'ak'tun κύκλος και για πρώτη φορά μετά από 5000+ χρόνια θα αρχίσει να μετράει απο την αρχή. Δηλαδή ότι κάνουν τα δικά μας ημερολόγια κάθε 365 μέρες. Αυτό ιστορικά είναι αρκετά ενδιαφέρον. Τώρα, οι προφητείες για το τέλος του κόσμου είναι τόσο τρομαχτικές όσο το "Πάει ο παλιός ο χρόνος".

2. Στις 21 Δεκεμβρίου οπου είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο, η Γή και ο Ήλιος θα ευθυγραμμιστούν με το κέντρο του γαλαξία, κάτι που συμβαίνει κάθε 30.000 χρόνια πάνω κάτω.

ΟΚ, πρώτα απ'όλα, και? Ακούγεται πολυ τρομαχτικό ε? Ναι, βλακάκο? Κάθησες ποτέ άγνωστε τύπε να σκεφτείς λίγο τι σημαίνει αυτό που είπες? Τι θα συμβεί άραγες αν ο Ήλιος μας ευθυγραμμιστεί με μια νοητή γραμμή που έχουμε ορίσει εμείς για καλύτερη χαρτογράφιση? Το ίδιο που θα συμβεί σε έναν κόκκο άμμου αν ευθυγραμμιστεί με τον ισημερινό της Γης υποθέτω.

Και για να μην έχετε αμφιβολίες, η ευθυγράμμιση αυτή κρατάει 36 χρόνια (είναι μεγάλος ο ρημάδης ο γαλαξίας) και το ακριβές σημείο ευθυγράμμισης συνέβη ήδη, πίσω στο 1998. Οπου, δεν καταστράφηκε ο κόσμος!

3. Οι μαγνητικοί πόλοι του Ήλιου θα αντιστραφούν!

Ναι. Επίσης, και? Το κάνουν κάθε 11 χρόνια. Τελευταία φορά ήταν το 2001. Οπου, δεν καταστράφηκε ο κόσμος!

4. Μη σου πω και της Γής!

Καλά, αυτό κάποια στιγμή θα γίνει και όταν γίνει την πατήσαμε αλλά δεν έχει να κάνει με το 2012. Οι μαγνητικοί πόλοι της Γης αντιστρέφονται κάθε 300.000 χρόνια περίπου, και την τελευταία φορά που συνέβη ήταν πριν 780.000 χρόνια. Έχει καθυστερήσει ανησυχητικά πολύ. Κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνει αλλά και πάλι είναι κάτι που παιρνει χρόνο!

5. Κορύφωση ηλιακών καταιγίδων.

Επίσης ένα μεγάλο 'so what?'. Προβληματικό ναι, καταστροφικό σε πλανητικό επίπεδο, naaaah!

Υπάρχουν τώρα και οι λοιπές συμπλήρωματικές θεωρίες για Νοστράδαμους, ελλ, ανύψωση του ανθρώπου σε όν ενέργειας, upgrade του DNA μας σε 12 έλικες (what?), και φυσικά, bees, αλλά αυτές δεν είναι άξιες αναφοράς όπως και οι υποστηρικτές τους.

Το μόνο πράγμα που θα ευχόμουν να γίνει το 2012 θα ήταν να απογοητευτούν όλοι αυτοί τόσο που να πέσουν να πεθάνουν αλλά, δεν έβαλαν μυαλό στο πρώτο Great disappointment, θα βάλουν τώρα?

Α, και by the way, surprise!

Sky on fire!

2008-11-24T13:11:00.003+02:00

Την προηγούμενη Πέμπτη έπεσε στον Καναδά ενάς αρκετά μεγάλος μετεςρίτης. Όχι τόσο μεγάλος ωστέ να κάνει ζημιές ή έστω να καταφέρει να φτάσει στο έδαφος, αλλά αρκετά μεγάλος για να προσφέρει ένα φαντασμαγορικό θέαμα και να αποθανατιστεί από διάφορες κάμερες.

ΖΟΟΜ! ΒΟΟΜ! Μου φαίνεται είχε δίκιο ο CitizenMac όταν μίλησε για μαύρους προέδρους και μετεωρίτες.

Έχω δεί και εγώ μεγάλο μετεωρίτη να πέφτει, το '95 στο στρατόπεδο της Αντραβίδας. Τόσο μεγάλος δεν θα ήταν αλλά έφτασε λίγες δεκάδες μέτρα απο πίσω μου και φώτισε καταπράσινα όλο το νυχτερινό ουρανό (ήταν μετεωρίτης χαλκού προφανώς) τρομάζοντας το ζωντανό σκατό από μέσα μου. Κατά πάσα πιθανότητα κυριολεκτικά, μιας και εκείνη την ώρα ήμουν στη φύση και έχεζα.

We are so small

2008-11-10T13:15:00.003+02:00

Το Hubble Ultra Deep Field ή HUDF είναι μια εικόνα μιας περιοχής του σύμπαντος που δημιουργήθηκε από 800 διαφορετικά exposures μεσα στο διαστημα τεσσάρων μηνών (σεπτ. 2003 - Ιαν. 2004) απο το Hubble telescope και είναι η πιο λεπτομερής εικόνα του συμπαντος που έχει παρθεί με ορατό φως, απεικονίζοντας πανω απο 10.000 γαλαξίες (ναι, αυτα τα φωτεινά πραγματάκια ειναι γαλαξιες, οχι αστρα, τυχαίε cosmos illiterate αναγνώστη), και δινοντας μας μια ματια δεκατριών δισεκατομμυρίων χρόνων πισω στον χρόνο.

Well, ήταν η πιο λεπτομερής εικόνα. Ο νέος πρωταθλήτης ειναι η φωτογραφία που πήρε την προηγούμενη βδομάδα, το VLT, το μεγαλύτερο επίγειο τηλεσκόπιο (yes, it stands for Very Large Telescope) του European Southern Observatory.

Ας αφήσουμε τους πρωτόγονους να αναρωτιούνται για τον ανάδρομο Ερμη στο ζωδιο τους και οι υπολοιποι που έχουμε μυαλό και καποιο sense μεγέθους και απόστασης ας θαυμάσουμε γεματοι δέος την εικόνα σε όλη της την 6480x4239 και 31mb δόξα της, συνειδητοποιώντας αλλη μια φορά το ποσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε.

Συναδελφοι γραφιστες

2008-10-31T12:30:00.010+02:00

Οταν στήνεις μια μακέτα και πρέπει να βάλεις τυφλό κείμενο η λύση είναι απλή. Μια επίσκεψη στο Lorem ipsum και έχεις όσο κειμενο θες σε κάθε γλώσσα (μέχρι και esperando)

Τι κάνεις όμως όταν θες ενα τυφλό λογότυπο? Ενα τυφλό corporate ID ή μια τυφλή εταιρία? Το απρόσωπο "Your logo here" δίνει μια εύκολη λύση, αλλά γιατί να μειώνεις την παρουσίαση της δουλειάς σου με κάτι τέτοιο?
Fear not, φίλε γραφίστα γιατί ο Than Blu σε συνεργασία με την blucorp έρχεται να δώσει τέλος στα προβλήματα σου προσφέροντας εντελώς δωρεάν μια ολοκληρωμένη πρόταση τυφλής εταιρικής ταυτότητας.

Η fairypeen ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2008 από τον Τάκη Δείνα και τον Παραδείγματο Χάρη, αποτελείται απο λογότυπο, εταιρική ταυτότητα (κάρτα, επιστολόχαρτο και φάκελο), banner με σλογαν και μπορείτε να την χρησιμοποιήσετε σε όλες σας τις εφαρμογές.

Κατεβάστε μόνο το λογότυπο σε μορφή eps εδώ, ή όλα μαζί εδωδά και... καλές μακέτες.

Mind the duck

2008-10-13T17:01:00.003+03:00

Το mind the duck ειναι μια συλλογη παραξενων ιστοριων, καταραμενης ποιησης, ευθυμων χρονικογραφηματων και, πανω απ' ολα, μια βαθια ματια μεσα στον σκοτεινο και αλλοκοτο κοσμο των πιο βαθιων μου συρταριων. Μια προσπαθεια με σκοπο να προκαλεσει συναισθηματα, σκεψεις και φαγουρα. Της ψυχης.

Βουτηχτε λοιπον αφοβα μεσα στον μαγευτικο κοσμο της γραπτης γλωσσας και του προφορικου τονου. Κολυμπηστε με χαρη μεσα στα αρμονικα κυματα της ποιησης. Ψαρεψτε τροφη για το μυαλο στον ομορφο ψαρικο κοσμο του μυαλου μου και πνιγειτε στην εκταση αυτης την μεταφορας.

Θα σας δω στην αλλη ακρη.

Marine Traffic

2008-10-11T10:38:00.002+03:00

Wow! Η Κατερινα μου εδειξε ενα φοβερο site, το marine Traffic, το οποιο εχει φτιαχτει απο το πανεπιστημιο Αιγαιου και εχει real time τις θεσεις ολων των πλοιων στο Αιγαιο (και σε πολλα αλλα μερη στον υπολοιπο κοσμο).

Πηγαινετε στο link, πατηστε Aegean στην λιστα επανω και presto! Ολα αυτα τα χρωματιστα μανταλακια ειναι τα διαφορα πλοια που τριγυρνουν στις θαλλασες μας.
Επισης, στο αριστερο drop down menu μπορειτε να επιλεξετε το πλοιο που σας ενδιαφερει και να δειτε οχι μονο που βρισκεται αυτη τη στιγμη αλλα και την γενικη του πορεια. Επισης μπορειτε να διαλεξετε λιμανι, να δειτε φωτογραφιες του καθε πλοιου και ο χαρτης εχει 5 modes. Default, satellite, hybrid, terrain και nautical.

Φοβερα χρησιμο για το καλοκαιρι, ειδικα οταν εισαι στο λιμανι και το περιμενεις το καταραμενο. (Αρκει το λιμανι να εχει wi-fi οπως στην Παρο, πχ.)

Show off reel

2008-10-09T10:25:00.003+03:00

Καθησα αυτες τις μερες και εφτιαξα επιτελους ενα show reel, κατι που ηθελα (και επρεπε) να κανω εδω και πολυ καιρο. Και μετα απο αρκετο ξεψειρισμα και τρια "final" cuts, ειναι ετοιμο και διαθεσιμο. Enjoy (and tell me what you think).

Show Reel 2008 from bluthan on Vimeo.

Επισης, καθησα και ειδα το πρωτο Pushing daisies του δευτερου κυκλου που καθοταν και περιμενε μια βδομαδα και βουρκωσα απο την ευτυχια και τα χαρουμενα χρωματα του μεσα στα πρωτα δεκα δευτερολεπτα.

Καλημερα

2008-10-06T11:23:00.003+03:00

Δεν εχω ιδεα πως καταφερα και ξυπνησα σημερα. Ηταν απο αυτα τα πρωϊνα που ξυπνας και καθεσαι και κοιτας το ξυπνητηρι που χτυπαει σαν χαμενος, και προσπαθεις να καταλαβεις τι ειναι αυτο το μαραφετι και γιατι ειναι τοσο θυμωμενο μαζι σου.

Ειναι κατι τετοια πρωινα που καταλαβαινεις πραγματικα πως θα εβλεπε τον σημερινο κοσμο ενας ανθρωπος των σπηλαιων. Και αυτη η λεξη... "snooze". Κατι τετοιες στιγμες δεν βγαζει κανενα νοημα γραμματικα. Σημερα θα ορκιζομουν οτι ηταν γραμμενη με ρουνους.

Introduction to TV series, by Than

2008-09-25T12:56:00.003+03:00

Το να πεις σε καποιον "πρεπει να δεις αυτο αμα πραγματικα σου αρεσει να βλεπεις σειρες/ταινιες/διαβαζεις βιβλια κτλ ειναι τις περισσοτερες φορες λαθος αμα το καλοσκεφτεις. Ναι, μερικα πραγματα ειναι κλασικα αλλα πιστευω οτι μπορεις πχ να αρχισεις να βλεπεις ταινιες που εχουν βγει απο το 2000 και μετα και παλι να παρεις την ιδια παιδεια και ερεθισματα που θα επαιρνες αν εβλεπες τις παλιοτερες 'must' ταινιες. Επισης δεν μου αρεσει να "πιεζω" καποιον να δει κατι. Προτιμω να το αναζητησει και να το ανακαλυψει μονος του αν νιωσει οτι το χρειαζεται. Εξαλλου, παντα θα υπαρχει για καποιον κατι που θα επρεπε να δει. Εγω δεν εχω δει ποτε πραγματα που πια ειναι common sense οτι ειναι αριστουργηματα, οπως το The Wire ή το Shield.

Παρολα αυτα, επειδη βλεπω στους τριγυρω γνωστους μου να γεννιεται η αγαπη για σειρες, θα ηθελα να κανω μια παρουσιαση των σειρων που εκαναν εμενα να αγαπησω την τηλεοραση και τους λογους για τους οποιους πιστευω οτι καποιος θα επρεπε να δει.

Buffy The Vampire Slayer
DUH, απο που αλλου θα αρχιζα? Η Buffy ειναι μια σειρα που ποτε μου δεν πιεσα καποιον να δει (οπως πχ πιεζα για το Firefly). Ειναι κατι που ξερω οτι δεν θα αρεσει σε ολους ακομα κι αν καταλαβουν τα καλα που εχει προσφερει. Και η αληθεια ειναι οτι στον κοσμο του Lost, του Heroes και του HBO η Buffy δεν εχει πολλα καινουργια πραγματα να προσφερει. Τι κι αν αυτη η σειρα αλλαξε την τηλεοραση για παντα και ο,τι καλο βλεπουμε σημερα δεν θα υπηρχε αν δεν ηταν αυτη? Το θεμα ειναι οτι υπαρχουν.

Αλλα παραμενει μια καταπληκτικη σειρα οπως και να εχει. Ο whedon ειναι ο master μου, οχι επειδη αλλαξε την τηλεοραση αλλα επειδη αλλαξε τον τροπο που εγω βλεπω τηλεοραση, τον τροπο που σκεφτομαι και τον τροπο που δημιουργω. Γιατι μεσα απο την Buffy εμαθα τι σημαινει να γραφεις καλα. Μου εδειξε πως γινεται μεσα απο μια σειρα να πονας απο τα γελια, να πλανταζεις απο τα κλαματα και να σου φευγουν οι γαμημενες σου καλτσες απο την ιδιοφυια της.

Η απαντηση των περισσοτερων ειναι συνηθως "Ναι ρε φιλε αλλα 7 seasons?"
Πρωτα απ' ολα δεν ειναι 7. Ειναι 8 μαζι με το comic και ειναι 13 μαζι με τις 5 του Angel (που, ναι. Οταν μιλαω για Buffy παει πακετο και με το Angel)
Και, ακουστε το απο καποιον που απεχθανοταν την Buffy μεχρι να κατσει να δει: Αξιζουν καθε δευτερολεπτο.

Arrested Development
Οκ. Εισαι ανθρωπος με good sense of humor, εισαι ανθρωπος εξυπνος και σου αρεσει γενικα η κωμωδια και να γελας. Ε, δεν καταλαβαινω γιατι δεν εχεις ακομα δει AD.
Ισως επειδη δεν ξερεις οτι μιλαμε για μια απο αυτες τις σειρες που βγαινουν καθε 10 χρονια για να μεινουν για παντα στην ιστορια. Μιλαμε για μια σειρα που σε κανει να αισθανεσαι εξυπνος μονο και μονο επειδη επιασες το αστειο. Μια σειρα που καταφερε να μεινει στον αερα τρια χρονια (ενω δεν την εβλεπε κανενας) μονο και μονο επειδη ειχαν ξεκολωθει να τις δινουν ολοι βραβεια.
Απο την στιγμη που σταματησε το AD, οι κωμικες σειρες κρινονται με βαση αυτο. Υπαρχουν δυο καλες κωμωδιες αυτη τη στιγμη. Το How I Met Your Mother που ειναι το κλασικο Friends-esque sitcom και το 30 Rock της Tina Fey. Το πρωτο ειναι ενα πολυ καλο sitcom. Το δευτερο, στις καλες στιγμες του ειναι ο,τι πιο αστειο μπορεις να δεις. Στις καλυτερες στιγμες του, αγγιζει το Arrested Development.

Δυομισι seasons ειναι βρε αδερφε. 53 20λεπτα επεισοδια. Δινεις μονο 18 ωρες απο τον χρονο σου και κερδιζεις μια μοναδικη διασταση στο humor. Αν εισαι αρκετα εξυπνος να το πιασεις.

Fullmetal Alchemist
Τωρα περασαμε στα Anime και ειναι ενας δυσκολος τομεας. Anime βλεπει ο καθενας για εντελως δικους του λογους και οσοι δεν βλεπουν, δεν βλεπουν. Period.
Εγω δεν βλεπω anime. Βλεπω σειρες. Σαν anime δεν ξερω που στεκεται. Ειμαι σιγουρος οτι ο καθενας θα εχει να προτεινει ενα αλλο anime ('φιλε αμα σου αρεσε αυτο τοτε...') και μπορει το anime που θα προτεινει να εχει καλυτερη ιστορια, με καλυτερο σχεδιο, με περισσοτερο αιμα και με μεγαλυτερα βυζια, δεν αντιλεγω. Αλλα δεν το συγκρινω με αλλα anime. Το υπολογιζω σαν μια animated σειρα, και ως τετοια ειναι εκπληκτικη. Με χαρακτηρες που μεγαλωνουν, με πλοκη που δεν ξεφευγει απο τα ορια που τις θετει το universe της και με καταπληκτικο soundtrack που δακρυζω καθε φορα που το ακουω.

I'm a PC you motherfucker!

2008-09-23T11:36:00.004+03:00

So, fuck you, Steve Jobs.
And fuck you, Justin Long.

Oh and, of course, fuck you iPhone.

Enkin from Enkin on Vimeo.

Μια ευχη για τον κοσμο.

2008-09-22T19:42:00.004+03:00

Σημερα ειναι τα γενεθλια μου και χαρη στο facebook (και το myspace, και το msn) πηρα τα πιο πολλα 'χρονια πολλα' που εχω παρει ποτε. Απο φιλους, απο γνωστους, απο τελειως αγνωστους, απο παλιους συμμαθητες, απο το Λονδινο, μεχρι και απο το Pittsburgh, Pennsylvania.

Γι αυτο και γω θελω να κανω μια ευχη για τον κοσμο. Να απαλλαγουμε επιτελους απο την μαστιγα των ηλιθιων που πιστευουν οτι η τεχνολογια αποξενωνει. Ξερω οτι δεν πρεπει να εχουν μεινει πολλοι αλλα, οσοι ειστε, καντε μια χαρη σε ολους μας και drop dead. Κανονικα θα ημουν πιο ευγενικος και θα σας εδινα μια επιλογη λεγοντας "evolve or die" αλλα αν εχετε ακομα τετοιες αντιληψεις μετα απο τοσο καιρο δεν υπαρχει μαλλον ελπιδα για εσας.

Α, και μην σκεφτειτε αντι να πεθανετε να πατε απλα να ζησετε μονοι σας σε καποιο δασος. Συντομα, και χαρη στην τεχνολογια, το οριο ζωης θα ανεβει και θα χρειαστουμε οικοπεδα.

Mixed up

2008-09-17T03:58:00.002+03:00

Πωπω... Μην βαλετε ποτε να δειτε Terminator: The Sarah Connor Chronicles μετα απο τρια επεισοδια Gossip Girl. Για πολυ ωρα προσπαθουσα να καταλαβω ποιος ειναι αυτος στην σειρα και ποιος τον εδειρε.

Size does matter

2008-09-15T14:25:00.004+03:00

Είμαι άνθρωπος που θέλει πάντα το καλύτερο όταν πρόκειται για φωτογραφικές μηχανές. Σίγουρα, τα 10 και 12 megapixels που έχουν οι περισσότερες standard compact μηχανές σήμερα ακούγονται ικανοποιητικά για έναν μέσο χρηστη, ενώ στις επαγγελματικές μπορείς να ανεβείς και μέχρι τα 60.

Εγώ λέω ότι αυτά είναι για αδερφές. Όταν αναζητάς την τελειότητα στην ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, μονο μια μπορεί να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες σου:

5.5 Terapixels. 1.000.000 φορες καλύτερη από οποιαδήποτε άλλη μηχανή. Έρχεται σε μπλε θαλασσί χρώμα, με αυτό-focus, αναγνώριση προσώπων και πάπια.

How to find how-to's

2008-09-14T16:42:00.003+03:00

Χαζευα το Monkeysee, ενα site με εκατονταδες how-to's video tutorials για καθε πραγμα. Απο Advanced skateboard tricks σε How to win a beauty pageant-swim suit competition.
Και φυσικα το παντα χρησιμο How to tie a tie.

Και, Χαρη, κρατα σημειωσεις. Ο ανθρωπος αυτος ανοιγει μπυρες με τα παντα. Με τα δοντια του, με ενα αλλο μπουκαλι μπυρας, ακομα και με ενα γαμημενο κομματι χαρτι!

Α, επισης ενα αλλο site με video tutorials ειναι και το Expert village. Το χαζευα παλιοτερα και μαθαινα magic tricks.

UPDATE
Αχα! Ανακαλυψα και το videojug με χρησιμα tutorials οπως How to make your breasts look bigger, How to be the perfect girlfriend και φυσικα How to make chicken tikka masala.

The Fourth Screen

2008-09-09T01:10:00.002+03:00

Man, τι γαματη διαφημιση της Nokia ειναι αυτη?

Εβλεπα ενα βιντεακι στο TED και η διαφημιση στο τελος μου αρεσε περισσοτερο απο την ομιλια.

It's all greek to me!

2008-09-04T11:29:00.005+03:00

Το γράψιμο στο blog μόλις έγινε πολύ πολύ πιο εύκολο για μένα.

Όπως είχα δηλώσει και στο πρώτο πρώτο post μου, συνηθισμένος να γράφω σε greeklish, μου είναι πολύ δύσκολο να αλλάζω σε ελληνικά. Συν το ότι χρησιμοποιώ πολλές αγγλικές λέξεις και πρέπει να είμαι σε shift+alt όλη την ώρα (η command+space όταν είμαι στο mac όπως τώρα). Για να μην αναφέρω τους τόνους που όπως έχετε προσέξει δεν βάζω ποτε.

Και τώρα μου επέστησαν την προσοχή σε αυτό: Έναν greeklish - Greek translator που μεταφράζει σχεδόν αλάθητα τα greeklish σε ελληνικά, με τους τόνους τους και απ' όλα.

Μέχρι τώρα δεν έβγαλε κανένα λάθος, όσες διαφορετικές greeklish ορθογραφίες κι αν δοκίμασα. Και τώρα κάνω το ultimate test. Ό,τι βλέπετε εδώ γραμμένο έχει μεταφραστεί από εκεί. Θέλω να δω πως θα τα πάει σε ένα μεγάλο κείμενο με ανάμεικτα αγγλικά και ελληνικά μέσα. Δεν θα διορθώσω τίποτα και θα σχολιάσω από κάτω. Man, άμα δουλέψει θα bloggarw περισσότερο.

----------- results ------------

Success!
Wow, σχεδον τελειο, ε? (ναι, τωρα γραφω 'κανονικα' οποτε, bye bye τονοι)
Το μονο λαθος που βλεπω ειναι το "bloggarw" που οκ, λογικο ειναι να μην το βγαλει. Κατα τ' αλλα μετεφρασε ολοσωστα τα παντα. Τα ελληνικα ελληνικα, τα αγγλικα αγγλικα και, προσεχτε σε λεξεις οπως το "ποτε" (ή το 'γερος' που δοκιμασα νωριτερα), τις αφηνει χωρις τονο.
Τελειο!

Το μονο προβλημα οσων αφορα την συγγραφη blog ειναι οτι ενω μπορεις να γραψεις οσο κειμενο θες, μεταφραζει μεχρι 255 χαρακτηρες μονο. Το παραπανω κειμενο μου πηρε 3 copy/paste για να μεταφραστει ολοκληρο. Μικρο τιμημα σε σχεση με τι προσφερει και ειναι κατι που μπορει να φτιαχτει ευκολα στην πορεια.

The mysteries will reveal

2008-09-02T02:54:00.003+03:00

It's coming...

...soon.

Updates

2008-08-29T14:02:00.003+03:00

Οι διακοπες τελειωσαν και πολλες μου ηταν. Μετα απο τρελες περιπετειες στην μυστηριακη Αστυπαλαια και την παλια καλη Αντιπαρο γυρισα γεματος ορεξη και υλικο για δουλεια.

Γι αρχη, εκανα ενα μικρο update στα links δεξια, προσθετωντας ολα τα δικα μου, αν οχι για κανεναν αλλο λογο, για να υπαρχουν συγκεντρωμενα καπου. Εχετε το νου σας γιατι αν ολα πανε καλα και καταφερω να κρατησω την ορεξη μου και τα deadlines μου, συντομα θα υπαρξουν τουλαχιστον αλλα 3 Than related links για τα τρια πιο σημαντικα projects που ετοιμαζω. Για την ωρα, διασκεδαστε με οτι υπαρχει.

Επισης εκανα αλλο ενα update στα links με blogs φιλων αν και δεν ειναι ακομα τελειωμενο. Εφοσον ολοι και οι μανες τους εχουν απο ενα blog μου ηταν λιγο δυσκολο να κατσω να τα βρω ενα ενα και να τα linkαρω. Παρολα αυτα, τοσο η Μελ στο CineMel, οσο και ο Χαρης στο Ohm, εχουν μια huge list με blogs απ' οποιον ξερουν και δεν ξερουν οποτε μπορειτε να κοιταξετε εκει. Εγω εβαλα μονο οτι παρακολουθω απο τον reader μου και θα ανανεωνω τη λιστα οσο ανανεωνεται και ο reader.

Δε θα πω 'καλο χειμωνα'. Θα πω καλες Νυχτες Πρεμιερας που αρχιζουν στις 17 Σεπτεμβρη και ειναι το επομενο πραγμα που προσμενω.

No thoughts today, only rage.

2008-07-17T11:35:00.003+03:00

Μπορω να χρησιμοποιησω λιγο το devilogical ως τον προσωπικο μου σακο και να εκφρασω την οργη μου? Ευχαριστω.

ΡΕΓΚΕ ρε ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ πρωϊ πρωϊ? ΡΕΓΚΕ?
Δηλαδη ποσες φορες πρεπει να πω οτι δεν την αντεχω?

Ναι, ειμαι παραξενος στη μουσικη. Δεν "ασχολουμαι" με αποτελεσμα να μου αρεσουν πολυ συγκεκριμενα πραγματα. Οχι λιγα, οχι απο μια κατηγορια, αλλα οπως και να εχει οταν θα θελησω να κατσω να ακουσω μουσικη θα διαλεξω ενα ενα τα τραγουδια.

Αλλα οχι ρεγκε ρε φιλε και οχι Ελληνικα. Ειμαι σε αυτο το γραφειο κατι παραπανω απο τεσσερις μηνες και σχεδον καθε μερα ακουω την ΙΔΙΑ playlist με τα ΙΔΙΑ σκατοτραγουδα και ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΣΕΙΡΑ!
Ποσο μονοτονη και αδεια μπορει να ειναι η ζωη σου?

Εσεις, ποσο εχει κρατησει μια playlist? Ποσο εχετε κατσει να ακουτε ΚΑΘΕ μερα, τα ιδια τραγουδια ΜΟΝΟ? Βαλε ενα random τουλαχιστον. Τοσο πολυ θα σε πειραζε?
Και οκ, θα κατσω και θα ακουσω την γαμημενη λιστα που περιεχει ο,τι πιο αδιαφορο υπαρχει μουσικα, καθως επισης και Puressence που, αν με ρωτησεις θα σου πω οτι ειναι απο τα χειροτερα πραγματα που εβγαλε ποτε ο κοσμος και σε οσους αρεσουν δεν αξιζουν ουτε το σκατο μου. Σε αντιθεση με την Anouk, το αλλο highlight της λιστας, που αξιζει το σκατο μου γιατι, απο τους στιχους της το μονο ερωτικο που μου βγαζει ειναι να την χεσω στο στομα μεχρι να πνιγει.

Αλλα οχι ρεγκε ρε φιλε και οχι ελληνικα.

Νιωθω λιγο καλυτερα τωρα.

Man's best friend is not a lousy animal.

2008-07-14T10:20:00.009+03:00

Την περασμενη Πεμπτη πηρα καινουργιο κινητο. Το παλιο μου, το K800 της Sony-Ericsson το ειχα σχεδον δυο χρονια, αλλα πριν απο αυτο ειχα το Κ750 και πριν απο αυτο το Κ700, που ειναι ολα τους πολυ παρομοια, οποτε ενιωθα τα τελευταια 4 χρονια οτι εχω το ιδιο κινητο που... μεγαλωνει μαζι μου.
Φετος ηθελα να φυγω απο την Sony-Ericsson. Αν και αγαπημενη μαρκα η Sony σε ολα της τα ειδη, με ειχε στεναχωρησει αφενος το γεγονος οτι οι καμερες της στα κινητα δεν ηταν ποτε οσο καλες θα επρεπε (ή εστω τοσο καλες οσο ηταν σε αλλα κινητα) και αφετερου ενιωθα οτι επρεπε να αγορασω πιο "συγχρονο" κινητο.
Δυστυχως ομως, ενω η επιδοτηση μου ειχε βγει, το κινητο που περιμενα, οχι. Πιστευα οτι το πολυποθητο Ν96 της Nokia θα ειχε κυκλοφορισει μεχρι τωρα αλλα του κακου. Και φυσικα (και περα του οικονομικου), μονο ενας βλακας θα επαιρνε το N95 ή ακομα παλιοτερο την στιγμη που ερχεται το καινουργιο μοντελο.
Τελικα, μονο και μονο για να μην χασω την επιδοτηση, πηρα παλι Sony και συγκεκριμενα το καινουργιο G900 που ειναι ενα περιεργο μειγμα "κλασικου" Κ-series Sony-Ericsson, smartphone και touch-screen goodness.

Επειδη δεν ηταν το κινητο που περιμενα να παρω, το ειδα απο την αρχη με κακο ματι. Με την πρωτη ματια θυμιζε τα παλια μου αλλα δεν ηταν ιδιο, τοσο εξαιτιας του symbian, που ειχα να χρησιμοποιησω απο το P800, οσο και λογω της ολης touchscreen φιλοσοφιας. Οπως και να εχει, και μετα απο γκρινια τυπου "Α, δεν εχει αυτο" και "Α, στο παλιο αυτο γινοταν καλυτερα", μετεφερα ο,τι ηταν να μεταφερω, αλλαξα την SIM και πεταξα το παλιο K800 κλειστο σε ενα συρταρι.

Σημερα λοιπον, 8 το πρωϊ, ξυπνησα απο τον αγνωστο ηχο του καινουργιου μου ξυπνητηριου. Και επειδη ειχα κοιμηθει στις 7:30 και μου ηταν αδυνατον να σηκωθω, το εκλεισα και το αλλαξα για τις 9:30.

...το βραδυ.

Μαλλον θα κοιμομουν ακομα αν, στις 9 και 11 ακριβως δεν με ξυπναγε το K800. Βλεπετε, ειχα ξεχασει να απενεργοποιησω το ξυπνητηρι του και, ακομα και κλειστο, χωρις SIM και πεταμενο σε ενα συρταρι, συνεχισε να κανει την δουλεια του σαν πιστος φιλος, ακολουθωντας το προγραμα του και φροντιζοντας για μενα.

To Κ800 ηταν παντα πιστο, εμπιστο, ανθεκτικο και ερωτας με την πρωτη ματια. Θα μεινει για παντα στην καρδια μου ως ενα απο τα καλυτερα κινητα που ειχα ποτε. Μπορει η καμερα του να μην ηταν τοσο καλη οσο αλλων, αλλα ειχε το BestPic και μπορουσα να βγαζω φωτογραφιες τους κεραυνους.

Τα κινητα ειναι ο καλυτερος φιλος του ανθρωπου. Σου θυμιζουν πραγματα, κρατανε την ζωη σου σε ταξη, σε φερνουν σε επαφη με αυτους που αγαπας, σε διασκεδαζουν και σου κραταν τις αναμνησεις. ΟΚ, μπορει να εχουν ισως λιγο καρκινογονα ακτινοβολια, αλλα εχω μαθει να δεχομαι τους φιλους μου με τα ελαττωματα τους.