Thursday, December 11, 2008

A rather huge post about facts.

Μέσα σε μια βδομάδα έχω περάσει από όλα τα πολιτικά, ψυχολογικά και ανθρώπινα στάδια και έχω μπει αυθαίρετα σε διάφορες κοινωνικές κατηγορίες. Από φλώρος του καναπέ και παραμυθιασμένος των media, μέχρι το, καινούργιο για μένα "κρατιστής", το οποίο ακούγεται σαν πολυ κακή λέξη έτσι όπως ειπώθηκε. Απ' την αλλη, το ίδιο ακουγόταν και το κουμουνιστής 50 χρόνια πριν στην Αμερική.

Είναι το τίμημα του να προσπαθείς να είσαι ανοιχτός και να κατανοείς τα πράγματα από όλες τις μεριές, οχι για να δικαιολογίσεις η να ταχτείς με μια από αυτές αλλά για να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το τι γίνεται και για το πως λειτουργούν τα πράγματα. Για να "get a fucking perspective" οπως είπα και στο προηγούμενο post μου. Και, έτσι οπως έχω μάθει εγώ τουλάχιστον, το να καταλάβεις τον μηχανισμό είναι ο καλύτερος τρόπος για να τον αλλάξεις. Μας το λέει και ο Sylar στο Heroes. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνεις detached και emotionless παρατηρώντας τα πάντα κοινωνιολογικά και, φυσικά ο κίνδυνος να γίνεις εχθρός όλων. Επειδή "αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι με τους άλλους".

Τα facts δεν δικαιολογούν, εξηγούν. Όταν σε χτυπήσει κεραυνός, το να έρθει κάποιος να σου πεί "ξέρεις, αυτό συνέβει λόγο της αποφόρτισης ήλεκτρικού φορτίου στην ατμόσφαιρα" είναι ίσως το πιο pointless πράγμα που μπορεί να σου πεί. Από την άλλη, το να κατηγορίσεις την φύση και να αρχίσεις να καίς δάση είναι ηλίθιο. Κανείς φυσικά δεν το κάνει γιατι λιγο πολύ όλοι ξέρουμε τα facts πίσω από αυτό και γι' αυτό δεν κρατάμε ενα μεγάλο μεταλικό κοντάρι στην εξοχή οταν έχει thunderstorms. DUH!
Τα facts και οι μηχανισμοι μας βοηθούν να προσαρμοστούμε και να προσαρμόσουμε. Μας βοηθούν να δούμε μια κατάσταση από πιό ψηλά και όχι απο το επίπεδο του δρόμου μας. Δεν παίρνουν πλευρές, δεν είναι άδικα ή δίκαια.
And the facts are these:

Ο θεσμός του κράτους είναι αναγκαίος.
Επίσης, η εναλλαγή μέρας/νύχτας είναι αναγκαία και οι αιτήσεις σας για την Μύχτα, δεν θα γίνουν δεκτές.

Ο ανθρωπος δημιουργεί ομάδες. Ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο φυσικός τρόπος διαβίωσης, επιβίωσης, εξέλιξης και προόδου του είδους. Και όσο προχωρούμε σε αυτόν τον πλανήτη και όσο μεγαλώνουμε σαν ειδος, τόσο μεγαλώνουν οι ομάδες. Από αγέλες και κοινότητες, σε φυλές, σε χωριά, σε πόλεις, σε ομάδες πόλεων, σε κρατίδια, σε ένωση κρατιδίων, σε χώρες, σε συμμαχίες, σε ηπειρώτικές ενώσεις (E.U.) και, εν τέλει, όσο και να το φοβάστε, σε πλανητικό επίπεδο. Σε ένα παγκόσμιο, πανανθρώπινο χωριό. Αυτό είναι ένα μέλλον που δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Μπορούμε μόνο να προσπαθήσουμε να το κάνουμε καλύτερο. Και φυσικά το κράτος χρειάζεται management. Είτε μιλάμε για τον μάγο της φυλής, είτε για τον χαρισματικό επαναστάτη ηγέτη, είτε για τον αναρχικό που θα οργανώσει την επίθεση βάση πείρας. Όπου υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων υπάρχει κράτος και όπου υπάρχει κάποιος υπεύθυνος, υπάρχει εξουσία. Ακόμα και το ποιος θα μαζέψει τα μπουκάλια, ποιος θα φτιάχνει τις μολωτοφ και ποιος θα τις πετάει είναι μια μορφή αυτών. Άρα το προβλημα μεχρι τώρα δεν είναι η ύπαρξη του κράτους αλλα το πως δουλεύει αυτο. Που μας πάει στο δεύτερο fact.

Το κράτος ποτέ δεν λειτουργεί καλά για όλους.
"Ειναι η δεύτερη φορά που φτιάχνω τις μολωτοφ αυτή τη βδομάδα. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ!"

Όταν μιλάμε για μια ομάδα 100 ανθρώπων είναι εύκολο να μαζευτούν σε μια αλάνα και να αποφασίσουν απο κοινού, αλλά όσο μεγαλώνει η ομάδα τόσο πιο δύσκολο γίνεται να βγούν αποφάσεις και να κρατήσεις τους πάντες ευχαριστημένους. Και όταν ο αριθμός ανεβαίνει σε εκατομμύρια, τότε γίνεται αδύνατον. Και τωρα μιλάμε για δισεκατομμύρια γιατί, το κάθε κράτος δεν είναι κλειστό σύστημα. Επιρεάζεται και επιρεάζει ολα τα υπόλοιπα κράτη-υποσυστήματα σε αυτόν τον πλανήτη, κάνοντας την δουλεια ενός έντιμου πολιτικού που νοιάζεται για το καλό όλων (πλάσμα μύθικο) ακατώρθωτη.

Κοιτάχτε όσο πίσω θέλετε και βρείτε μου μια εποχή και έναν τόπο που δεν υπήρχε αδικία, ταξική διαφορά, φτώχεια, παράπονο και αγώνας. Μέχρι και το poster boy του καλού, ο Champion της αγάπης και της δικαιοσύνης, the one and only Jeeeesus, είχε πει "There will be poor, always". Και φυσικά, σιγά σιγά ο ανθρώπος μάχεται για τα δικαιώματα του. Σιγά σιγα ξέπερνα αδικίες. Αλλά χρειάζεται χρόνια, δεκαετίες και, καμιά φορα, αίμα. Αλλά ποτέ δεν θα είναι ευχαριστημένοι όλοι. And the needs of the many will always outweigh the needs of the few. (thanx, Spock) Και φυσικά αυτό μας πάει στο τρίτο fact μας.

Δεν συμφωνώ με αυτά που λές, αλλά θα μάχομαι για να blah, blah...
(εκτός αν πραγματικά δεν συμφώνω με αυτά που λες)

Σε κάθε ιδεολογία, καλή, κακή, υπάρχουν υποστηριχτές. Ο,τι και να πιστεύεις θα βρείς πάντα ανθρώπους να σε στηρίξουν, θα βρείς πάντα ανθρώπους να πείσεις, θα υπάρχουν πάντα "λογικά" επιχειρήματα και αποδείξεις. Όλοι έχουν την δική τους ιδέα για το πώς λειτουργεί ο κόσμος, όλοι προσπαθούν να την επιτύχουν και όλοι θα κοιτάξουν το δικό τους τομάρι. Και σε όλες τις ιδεολογίες υπάρχουν φανατισμένοι. Και ο φανατισμός ειναι κακό πράγμα. Είτε είσαι ο μεγαλύτερος φασίστας, είτε είσαι ο πιο ακραίος ακτιβιστης, ο θρησκος ή ο αγωνιστής της λαικής δικαιοσύνης, αν είσαι φανατισμένος και δεν μπορείς να κοιτάξεις παραδίπλα είσαι το ίδιο σκατα. Ο φανατισμός σε κάνει να μισείς τυφλά. Όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις σου απο πίσω, όσο και να θές να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο, δεν θα μπορέσεις καν να δείς το καλύτερο να έρχεται αν έχεις τα μάτια σου κλειστά.

ΟΚ, προς το τέλος δεν ήταν και τόσο fact. Περισσότερο προσωπική γνώμη. Πάμε στα δικά μας τώρα.

Μπάτσοι, γουρούνια και δολοφόνοι.
Ο τίτλος του επερχόμενου "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα"

Η εξουσία και η δύναμη διαφθείρει. Thank you, captain Obvious. Σε κάθε μερια και κάθε μορφή εξουσίας υπάρχει κατάχρηση. Και όταν αφήνουμε την διαφθορά να συνεχίζεται, όλο το σύστημα σαπίζει σιγά σιγά και το παράνομο γίνεται καθημερινότητα. Σωστα? Σωστα. ΚΑΘΕ μορφή εξουσίας, ομως. Σωστα? Δύναμη είναι το όπλο στα χέρια, το σήμα στο στήθος και ο νόμος στο πλευρό σου. Δύναμη είναι ο έλεγχος ενός κράτους, τα media, τα λεφτά, τα μπράτσα. Δύναμη είναι η πορεία, η διαμαρτύρια, η γνώμη του κόσμου, το πανεπιστημιακό άσυλο. Και όλες οι μορφές δύναμης μπορούν να διαφθείρουν.

Η εξουσία του ελληνικού κράτους είναι διεφθαρμένη. Χρησιμοποιούμε τις δικές μας δυνάμεις για να το πολεμήσουμε και να το σταματήσουμε και όταν μας τις στερούν, τις παίρνουμε πίσω με τσαμπουκά. Πολεμάμε την φωτιά με φωτιά και καλά κάνουμε. Αλλά προσοχή. Η δύναμη διαφθείρει. Και όσο προσεκτικός και να είσαι εσυ, δεν είσαι ποτέ μόνος.

Επίσης κατι που δεν νομίζω οτι μπορεί να αρνηθεί κανείς είναι οτι υπάρχει ένας πόλεμος μεταξυ αστυνομιας/κρατους και... των Others (σε προσπάθεια αποφυγής γενικεύσεων τύπου αναρχικός, κουκουλοφόρος, αντιεξουσιαστής, πειρατής κτλ, κάνω μια μεγαλύτερη γενίκευση και ταυτόχρονα το τρίτο TV reference). Και ο πόλεμος δεν ξεκίνησε χωρίς λόγο. Και ο πόλεμος δεν ξεκίνησε απο τα παιδια. Αλλά με το περασμα του χρόνου αυτος ο πολεμος γίνεται ένας φαύλος κύκλος με τις δυο μεριες να διαιωνίζουν την κατάσταση και να προκαλουν. Και οπως σε κάθε πολεμο, ακόμα και σε εναν που, τις περισσοτερες φορές είναι ψυχρός και μένει στα λογια, γινονται μαλακιες και υπαρχουν θυματα. Και πάντα τα θύματα ειναι αθωα.
Αλλα οι πολέμοι πρεπει να εχουν τελος. Ο σεβασμος δεν κερδιζεται καιγοντας. Παει αυτο, το καναμε, ξεσηκωσαμε, εκτονοθηκαμε, δειξαμε πυγμη. Και τωρα?
Θα πέσουμε και πάλι στον ψυχρό πόλεμο του δρομου, μεχρι ο επομενος βιδωμένος μαλακας να σκοτωσει?

Ζητάμε απο το κράτος να μας σέβεται. Αν, αν καταφέρουμε να κερδισουμε αυτον τον σεβασμο, ειμαστε έτοιμοι να δωσουμε και μεις λιγο πισω? Είμαστε καλύτεροι απο αυτό που πολεμάμε?

Αυτό τελικά που θέλω να πω, και θα μπορούσα να το πω χωρίς να γράψω 2.000 λέξεις είναι οτι είμαι εναντιον κάθε πράξης που, με την δική μου ηθική και αίσθημα δικαιοσύνης, θεωρώ λάθος. Από όποια μεριά κι αν προέρχεται και για οποιονδήποτε λόγο.
Οχι μονο λαθος επειδη χαλασε το περιπτερο του τιμιου βιοπαλαιστη, αλλα λαθος επειδη ο αγωνας ετσι δεν δικαιωνεται. Κατι που το ξερετε καλυτερα απο εμενα.

Και ναι, ξέρω οτι το post αυτό είναι το ίδιο pointless με το να σου εξηγεί κάποιος γιατί σε χτύπησε ο κεραυνός. Όχι επειδή δεν υπάρχουν ακόμα ανθρωποι που κυκλοφορούν με σιδερένια δοκάρια στη βροχη, αλλα επειδή δεν τους νοιάζει.

Ah, ξέχασα να σχολιάσω το κρατιστής. Στο επόμενο ποστ.

No comments: